σήμερα φύτεψα τέσσερα δέντρα. ένα αβοκάντο, δυο αμυγδαλιές και μια ροδιά. η ροδιά ήταν κολοριζόνι, όπως λέμε στο θιάκι τις παραφυάδες που βγαίνουν κοντά στη ρίζα του δέντρου. άμα έχουν δικές τους ρίζες, τις χωρίζεις και τις φυτεύεις αλλού. κι αρχίζει μια καινούργια ζωή.
το χώμα ήταν μαλακό και σκαβόταν εύκολα. έχουν και μήνες με υγρασία μπροστά τους, να προλάβουν να ριζώσουν πριν έρθει το καλοκαίρι. γι’ αυτό φυτεύω κάθε χρόνο τέτοια εποχή. δεν λέω πως πιάνουν όλα. τα περισσότερα όμως τα καταφέρνουν.
το αβοκάντο είναι το πιο δύσκολο. η ροδιά θέλει τον χρόνο της, μα είναι σκληρό δέντρο, αντοχής. κι οι μυγδαλιές έχουν τις ιδιοτροπίες τους. θα τους δώσω τη φροντίδα τους κι από κει και πέρα, ό,τι ζήσει.
από τότε που σταμάτησα να μπαρκάρω, κοντεύουν τριάντα χρόνια, φυτεύω και χτίζω. έμαθα σιγά σιγά τα χώματα, τις θέσεις που τις δέρνει ο αέρας, τις γωνιές που κρατούν υγρασία. άλλο δέντρο πρόκοψε εκεί που το έβαλα, άλλο με παίδεψε κι άλλο δεν τα κατάφερε. δεν σταμάτησα όμως να φυτεύω.
έχω βάλει καρυδιές, συκιές, ροδιές, λεμονιές, έχω φτιάξει πέργκολες και πολλά άλλα. τώρα τα βλέπω μεγαλωμένα και τα καμαρώνω σαν παιδιά μου. θυμάμαι πώς ήταν όταν τα πρωτοέβαλα. ένα λεπτό κλαδάκι, λίγα φύλλα, ένα παλούκι δίπλα να το στηρίζει. κι ύστερα, χρόνο με τον χρόνο, άπλωσαν κλαδιά, έκαναν ίσκιο, έδωσαν καρπούς.
δεν χρειάζεται να είναι όλα όμορφα και καλοσχηματισμένα. και το στραβό κλαδί το ξέρω. κι εκείνο που έσπασε και ξαναπέταξε. έχω περάσει τόσες φορές από δίπλα τους, με το νερό, με το κλαδευτήρι ή απλώς για να δω πώς πάνε.
ορισμένα πια δεν είναι δικά μου. έχω πουλήσει ένα αμπέλι, μια βίλα με δέντρα, ένα χωράφι. κι όμως, όταν περνάω και τα βλέπω καλλιεργημένα, χαίρομαι. δεν με πειράζει που τα χαίρεται άλλος. μου αρκεί που τα φροντίζει.
γιατί εγώ τα βλέπω σαν ζωντανούς οργανισμούς. το δέντρο δεν ξέρει από συμβόλαια και ιδιοκτήτες. θέλει να βρει νερό, να απλώσει τη ρίζα του, να βγάλει καινούργιο βλαστάρι. κι όταν το βλέπω να προκόβει, νιώθω καλά, είτε βρίσκεται στο δικό μου χωράφι είτε πίσω από μια πόρτα που ανήκει πια σε άλλον.
τώρα όλα εκείνα που έχω στον κήπο μου καρποφορούν. και μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου είναι να μαζώνω και να τρώω κατευθείαν από το δέντρο. να κόβω ένα σύκο ώριμο και να το τρώω εκεί, στη σκιά του. να ανοίγω ένα ρόδι που το παρακολουθούσα μήνες να μεγαλώνει.
έχουν άλλη γεύση. είναι που ωριμάζουν πάνω στο δέντρο, που τα κόβεις τη στιγμή τους. είναι όμως κι όσα θυμάσαι όσο τα τρως: πότε το φύτεψες, πώς το κράτησες στα πρώτα του καλοκαίρια, πότε σου έδωσε τον πρώτο καρπό.
σήμερα πρόσθεσα άλλα τέσσερα. θα τα κοιτάζω τον χειμώνα, θα δω πώς θα περάσουν την πρώτη τους άνοιξη και θα τα προσέξω στη ζέστη. δεν ξέρω ποιο θα μεγαλώσει γρηγορότερα και ποιο θα με δυσκολέψει.
τα φύτεψα. τώρα θα μεγαλώνουμε παρέα.
«μια καλημέρα, ένα δέντρο που φυτεύεις, ένα σύκο που μοιράζεσαι. μικρά πράγματα, μα γεμίζουν τη ζωή. φύτευε, φρόντιζε και τρώγε — κι άφηνε κι έναν καρπό για τον περαστικό.» δδμανιάς
Discover more from iloveithaki.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
