Sraosha | 20.12.2015 | 18:18
Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, άνθρωπος με περγαμηνές και ιστορία, σκεπτόμενος και σοβαρός, καθώς και δεινός θεολόγος, φέρεται να δήλωσε τα εξής σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης:
Ότι είναι «παντελώς ξένο προς τα επικρατούντα ήθη, εντελώς ασυμβίβαστο προς την κοινή λογική, ιδιαίτερα προκλητικό για τον θεσμό της οικογένειας και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια». Αντιμετωπίζει τον ομοφυλοφίλο ως πάσχοντα που πρέπει να αγκαλιάσουμε με αγάπη κτλ. (και όχι πολύ σφιχτά, υποθέτω) και συνεχίζει ότι «κάθε προσπάθεια νομιμοποίησης ή πολύ περισσότερο θεσμοθέτησης αντίθετων με την φύση επιλογών που προσβάλλουν την ανθρώπινη οντολογία, που υποτάσσουν εγωιστικά την ιερότητα της αναπαραγωγής στην ηδονική παθολογία των σεξουαλικών ορμών, και τα απαράγραπτα χρηστά ήθη στον αλόγιστο εγωισμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί αθέμιτη παρανομία που εκδικείται τον άνθρωπο και καταλύει την κοινωνία».
Αφού εξορκίσει τους βουλευτές να καταψηφίσουν το σύμφωνο στο όνομα των χρηστών ηθών και της παράδοσης, προσθέτει το εξής πολύ χαρακτηριστικό:
«Όταν η προσωπική δυστυχία από ανομία γίνεται απαιτητικό δικαίωμα, στη συνέχεια εξελίσσεται σε πανίσχυρο lobby, έπειτα σε παγκόσμια μόδα και καταλήγει σε διεθνή νομιμοποίηση και θεσμοθέτηση, τότε η πραγματική απειλή δεν είναι το ψέμα της λεγόμενης «ομοφοβίας», αλλά το παραλήρημα της άκριτης ομομανίας»
Τέλος, αφού προετείνει να αποσυρθεί το σύμφωνο και για τα ζευγάρια διαφορετικού φύλου, αποφαίνεται ότι «για τα ομόφυλα άτομα, ο δρόμος είναι ένας για όλους· η υπομονή και για κάποιους η μετάνοια.»
Αντί σχολίου, δείτε κάποιες ταυτίσεις: επικρατούντων ηθών και κοινής λογικής, θεσμού της οικογένειας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας και, φρικωδώς, προσωπικής δυστυχίας και ανομίας. Υπάρχουν πολλά που μπορεί να πει κανείς ακόμη, αλλά δεν θα μακρηγορήσω. Θα μείνω στο εξής μόνο:
Όσοι ενοχλούνται που ένας χριστιανός επίσκοπος κηρύσσει και την συντριβή απλών ανθρώπων επειδή συμβιώνουν και έχουνε χτίσει τη ζωή τους με έναν άνθρωπο του ίδιου φύλου (το σεξ δεν θα έπρεπε να αφορά την Πολιτεία), αλλά και την προγραμματική αλλοτρίωση όλων των ομοφυλόφιλων, ας συνειδητοποιήσουν επιτελους τα εξής:
Το πρόβλημα της Ορθοδοξίας, όπως φαίνεται περίτρανα και εκτός Ελλάδος, δεν είναι ούτε η “Δύση”, ούτε η “εκκοσμίκευση”, ούτε “ο πουριτανισμός”, ούτε οι “νευρώσεις των παπάδων”. Το πρόβλημα είναι η χριστιανική πίστη καθεαυτή.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, πρέπει να πάψουμε και στην Ελλάδα να προσπαθούμε να συνθέσουμε εκ νέου τη χριστιανική πίστη με το αίτημα για ανθρώπινη ελευθερία, αξιοπρέπεια και χειραφέτηση ή με το αίτημα για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Όποιος θέλει να πιστεύει στη διδασκαλία της Εκκλησίας, καλώς κάνει και πιστεύει αλλά να μην αυταπατάται ότι συντάσσεται με τα παραπάνω αιτήματα που, στο κάτω κάτω, είναι του κόσμου τούτου. Εναλλακτικά, μπορεί να ξεκινήσει ένα κίνημα για να γίνει ντεκαφεϊνέ η Εκκλησία, α λα αγγλικανισμός.
Κοντός ψαλμός, αλληλούια.
