by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
Για νησιά έγραψα ποιήματα και
κάνω ότι μπορώ αναγνώστη, χρόνια
και ζαμάνια, αγριολούλουδα δε
λησμονώ και παγίδες. Θηλυκά
που χάσανε κουρνιασμένα, βρύσες
που άνοιξαν για να ξεπλύνουν έρωτες,
όρη της Αφροδίτης που ξεπρόβαλαν,
παίχτες της βήτα εθνικής, ρύζια
του γάμου, στίχους της Αχμάτοβα.
Για νησιά έγραψα πλεονασμούς
για γυμνές που εχνώτισαν καθρεφτάκια.
Τα παιδιά μου παράτησα στις μανάδες τους
για τις ζόρικες μεταφορές, άθρησκος πάντα
μπατίρης. Νοικοκυραίους κοιτάζοντας
να τρώνε πίτσα της μοναξιάς. Αυτοκράτορες
στον οικόσιτο γαμηστρώνα τους, φτύνοντας
τον πούτσο τους στοργικά να μη τον ματιάσουν
τα μνημόνια κι οι κακές γλώσσες.
dromos | 12/6/2015
άσχετο:
Η Άννα Αχμάτοβα υπήρξε σπουδαία σοβιετική ποιήτρια μία από τις πλέον γνωστές της χώρας (συμπεριλαμβανομένων και των ανδρών), το έργο της οποίας επηρέασε ιδιαίτερα την ρωσική ποίηση. Η πολυμεταφρασμένη ποίησή της παρουσιάζει ιδιαίτερα μεγάλο εύρος περιεχομένου και ύφους περιλαμβάνοντας από λυρικούς έως και για μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της εποχής στίχους, με κορύφωση το «Ρέκβιεμ» στο οποίο αποτυπώνεται η τραγική όψη της περιόδου που ηγείτο στην ΕΣΣΔ ο Ιωσήφ Στάλιν, οπότε αναφέρονται «εκκαθαρίσεις».
Ηρεμος ο Ντον, γαλήνια κυλά
Κίτρινο φεγγάρι σε σπίτι γλιστρά.
Γλιστρά και φορά το σκουφί του λοξά
Το κίτρινο φεγγάρι κοιτά μια σκιά.
Αυτή η γυναίκα είν’ άρρωστη βαριά
Την τρώει μεγάλη μοναξιά.
Στο μνήμα ο άντρας της κι ο γιος της φυλακή
Πες και για μένα μία προσευχή.
(σε μετάφραση του Γιάννη Αντιόχου, Ρέκβιεμ).
