tvxs | 09:39 | 27 Ιουν. 2015
Φωτεινή Λαμπρίδη
Ο πρώτος τίτλος του άρθρου ήταν Ο πρωθυπουργός να σφυρίξει τη λήξη. Ωστόσο το διάγγελμα του Αλέξη Τσίπρα μας ξεπέρασε. Ο προβληματισμός που θέτει το άρθρο όμως παραμένει παρά την αναγγελία του δημοψηφίσματος. Μήπως ήρθε η ώρα να σπάσουμε το ταμπού της ρήξης και του εθνικού νομίσματος;
Τις τελευταίες μέρες νιώθουμε πως ζούμε την τελευταία πράξη του δράματος με τους δανειστές να δείχνουν για άλλη μια φορά το λυσσασμένα εκβιαστικό τους πρόσωπο.
Παρά τις εμφανείς υποχωρήσεις της κυβέρνησης δεν είναι ικανοποιημένοι με τίποτα λιγότερο από την πλήρη παράδοση στις ορέξεις τους. Οι αρχηγοί των κρατών επιστρέφουν τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης πίσω γιατί είναι σαφές πως δεν θα μπορέσουν να υποστηρίξουν στα κοινοβούλια τους μέτρα με τα οποία αναγκάζονται να πληρώσουν οι έχοντες . Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ευρωπαικής ελίτ δεν θα επιτρέψουν τα χάσουν τα αφεντικά τους μισό ευρώ προεκειμένου να πάρει ανάσα μια γονατισμένη χώρα και να σώσει τα προσχήματα του δημοκρατικού της προσώπου η κακογερασμένη ήπειρος που λέγεται Ευρώπη.
Όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν πλέον αυτό που παραδέχεται ο Κρούγκμαν στις πρόσφατες δηλώσεις του. Στόχος των δανειστών είναι η ελληνική κυβέρνηση. Τα σενάρια αντικατάστασής της φιγουράρουν στον διεθνή τύπο. Οι FT φωτογραφίζουν μάλιστα τον Στ. θεοδωράκη ως τον επόμενο πρωθυπουργό. Όσο καθαρά κι αν διατυπώνεται το γεγονός πως είναι σε εξέλιξη ένα ιδιότυπο πραξικόποιημα, δεν ιδρώνει το αυτί των τάχα μου δημοκρατών της Ευρώπης. Αν αυτό δεν μας προβληματίζει δεν μας εξοργίζει δεν είναι ικανό να μας ξεσηκώσει, δεν ξέρω πραγματικά αν έχουμε την παραμικρή ελπίδα σωτηρίας.
Την ίδια ώρα στον κόσμο του πλασματικού κεφαλαίου ο τζόγος συνεχίζεται. Οι μεν τζογάρουν υπέρ της εξόδου οι δε υπέρ της παραμονής. Και αυτο αφορά και τους παράγοντες της εγχώριας διαπλοκής.
Παρόλη την απειρία τις ελλείψεις και τις αυταπάτες στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς πως το κόμμα του άλλοτε 4% έκανε τον κόσμο να μιλά για το ελληνικό ζήτημα, το έθεσε στις πραγματικές του διστάσεις ως θέμα πολιτικών της Ευρώπης και ανάγκασε τους εκπροσωπους των θεσμών να αποκαλύψουν τις προθέσεις τους σε όλο τους το μεγαλείο. Μέσα σε ένα περιβάλλον με όλους τους συσχετισμούς δυνάμεων εναντίων της η κυβερνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ κατάφερε να ακουστεί καθαρά το πολιτικό μήνυμα , να επαναφέρει τη χαμένη αξιοπρέπεια και να διεκδικεί μέχρι τέλους τα στοιχειώδη.
Μετά τις τελευταίες τοποθετήσεις Σόιμπλε δεν έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία πως απαιτείται η ταπείνωση και ο εξεφτελισμός όχι μιας χώρας ενός λαού, αλλά στο όνομα αυτών η ταπείνωση των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων. Δεν εχει κανείς την ψευδαίσθηση πως ζούμε στην Ευρώπη της δημοκρατίας όταν η ηγεσία της ΕΕ συμπεριφέρεται στπυς πολιτικούς αρχηγούς σαν να είναι μαριονέτες της.
Αυτό που δεν έκανε ο Συριζα όμως είναι να προετοιμάσει τον κόσμο να δώσει τη μάχη τη στιγμή που η θηλιά θα στενέψει. Και ήταν βέβαιο πως αργά ή γρήγορα αυτό θα συνέβαινε . Μπορεί να μην είναι η ώρα να ανρωτηθούμε γιατί δεν μίλησαν για το ενδεχόμενο της ρήξης καθαρά. Είναι όμως επείγουσα ανάγκη να ανοίξει το θέμα γιατί σε κάθε περίπτωση χωρίς την ενεργό συμπαράσταση του λαού δεν θα αποφύγουμε φαινόμενα εκτροπής.
Από την άλλη ο κόσμος που παρακολουθεί μουδιασμένος το ένα Eurogroup να διαδεχεται το άλλο , με τα δισεκατομύρια να ίπτανται πάνω από το κεφάλι του σαν τη δαμόκλειο σπάθη, με τους όλο και πιο εξευτελιστικούς όρους για τη τσέπη μας τις ζωές μας και το μέλλον μας και την αξιοπρέπειά μας , φαίνεται μέσα από τις δημοσκοπίσεις πως φοβάται λιγότερο τη ρήξη. Αν μη τι άλλο συνεχίζει να εμπιστεύεται την κυβέρνηση που δεν παραδίνεται αμαχητί όπως οι προκάτοχοι της και ζητάει να μάθει τι δυνατότητες έχει να αντισταθεί.
Με το δημοψήφισμα μας δίνεται η δυνατότητα να πούμε όχι στην πρόταση των δανειστών. Μετά όμως τί; Θα διεκδικήσει η αριστερά τη συμπαράσταση του λαού για να συνεχίσουμε να βαδίζουμε με αξιοπρέπεια;
Και αυτή είναι μια απάντηση που οφείλει να τη δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς ωραιοποιήσεις . Όχι μέσα από τα τηλεπαράθυρα ούτε μέσω non papers. Ο πρωιυπουργός σφύριξε τη λήξη του μαρτυρίου της σταγόνας με το βλέμμα καρφωμένο στο λαό. Όμως αν υποχωρήσουν στα σημεία οι δανειστές θα υπογράψει η κυβέρνηση υφεσιακά μέτρα που θα φέρουν φτώχεια και επιπλέον εκβιασμούς στο επόμενο στάδιο; Η αριστερά οφείλει να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ και μετά το τέλος του δημοψηφίσματος. Όχι για να αποδείξει τον ηρωισμό της αλλά για να υποστηρίξει την ίδια της την ύπαρξη και τη δημοκρατία. Και όσοι πιστοί ας προσέλθουν!
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ…
Από τον Σεραφείµ στην Αλέκα, του Σήφη Πολυμίλη
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο, του Γιάννη Μπανιά
