oι δύο δρόμοι

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το βασικό κριτήριο της ψήφου των πολιτών είναι η “αυριανή κυβέρνηση”, παρ’ ότι σε προγενέστερους καιρούς η Αριστερά και παγίως τα μικρότερα κόμματα προσπαθούσαν -και ορθώς- να αναδείξουν και άλλες αξίες της ψήφου ώστε να αυξήσουν την εκλογική τους επιρροή. Εν προκειμένω, ως προς την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας, δεν χωρά αμφιβολία ότι τα ενδεχόμενα -οι επιλογές- είναι δύο: Τη μεθεπόμενη Δευτέρα θα σχηματιστεί είτε μια κυβέρνηση αυτοδυναμίας ή με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα, είτε μια κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. και πρωθυπουργό τον Ευ. Μεϊμαράκη. Όσο ρευστό κι αν είναι το εκλογικό σώμα, όσο αβέβαιη κι αν είναι η κάλπη, τρίτη λύση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Ως προς το διακύβευμα για τη χώρα, στην περίπτωση μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουμε ότι θα συνεχιστεί η διαπραγμάτευση επί των “ανοιχτών” ζητημάτων της συμφωνίας, με κύριο μέλημα την υπεράσπιση των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας, όπως προστάζουν όλα τα προγράμματα τάσεων όλων των αριστερών. Μετά την αξιολόγηση του Οκτωβρίου, θα αρχίσει η διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, η απομείωση του οποίου αποτελεί ανυπέρβλητη προϋπόθεση για να ορθοποδήσει η οικονομία, όπως όλοι πλέον αναγνωρίζουν μέσα και έξω από τη χώρα, πλην της Ν.Δ. Μετά και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που θα ολοκληρωθεί εντός του έτους, το βάρος θα πέσει στην ανασυγκρότηση του οικονομικού ιστού, των δημόσιων υπηρεσιών και του κοινωνικού κράτους που έχουν εκθεμελιωθεί. Αυτά θα υπηρετηθούν, όπως έχει δεσμευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αργά και όπως είναι αναγκαίο, με αναδιανομή εισοδήματος και πάταξη αντικοινωνικών φαινομένων, όπως η φοροδιαφυγή, η διαπλοκή και η διαφθορά, τα καρτέλ.

Στην περίπτωση που το πάνω χέρι πάρει η Ν.Δ., το μέλλον είναι λίγο – πολύ δεδομένο, πιστό αντίγραφο του πρόσφατου παρελθόντος. Ακόμη και κατά την προεκλογική περίοδο, που η Ν.Δ. προσπαθεί να κρύψει το πρόγραμμα και το πραγματικό της πρόσωπο, τα “σήματα” είναι επαρκή: Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι “άχρηστοι” και πρέπει να απολυθούν για να κερδίσει έδαφος ο ιδιωτικός τομέας, οι καναλάρχες να παραμείνουν “τζάμπα” μάγκες, η φοροδιαφυγή και ιδιαίτερα η μεγαλοφοροδιαφυγή επίγειων “παραδείσων” να τύχει των “ευχών” μας και οι στρατηγικοί τομείς της δημόσιας περιουσίας να βγουν στο σφυρί.

Το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο, που εγγυάται ότι το μεγάλο δίλημμα θα απαντηθεί κατάλληλα.