Sraosha | 13.09.2015 | 23:54
Ξεχάστηκα, ήμουν σε καλή διάθεση. Είπα να ανεβάσω μια σάχλα στο Facebook. Κυριακή βράδυ.
Μετά διαβάζω για τους καινούργιους πνιγμένους στο Φαρμακονήσι, για την απόφαση των γερμανικών αρχών να κλείσουνε τα σύνορα με την Αυστρία, τα υπόλοιπα χαΐρια της προσχηματικής Ένωσης και την πηγαία μισοξενία και μισανθρωπία πολλών. Κατόπιν κάτι παίρνει το μάτι μου, αλλά αποφασίζω να μην διαβάσω σχετικά, για τον πολιτικό νάνο Μεϊμαράκη και για τις ανούσιες εκλογές. Ενώ ο κόσμος πνίγεται και καίγεται, καλούμαστε, λέει, να επιλέξουμε το μικρότερο κακό και να το ψηφίσουμε κιόλας. Όπως έγραψε και ο μπαμπάς του Day-Lewis,
They who in folly or mere greed
Enslaved religion, markets, laws,
Borrow our language now and bid Us
to speak up in freedom’s cause.
It is the logic of our times,
No subject for immortal verse—
That we who lived by honest dreams
Defend the bad against the worse.
Από το ποίημα, που γράφτηκε μέσα στη στάχτη και τη λάσπη και τη σκόνη του 1943, προσπαθώ να πάω σε άλλες εποχές βρώμικες σαν τη δική μας, να παραδειγματιστώ από τίμιους ανθρώπους και από το τι έγραφαν τότε. Τι έγραφε ο κόσμος όταν έπεφτε το σκοτάδι και ανέβαιναν οι στάθμες των βόθρων. Πώς έγραφαν και τι έλεγαν όσοι θεωρούνταν αφελείς και κινδυνολόγοι, όσοι δεν κατανοούσαν τα περί σπασμένων αυγών, επιβεβλημένης καταστολής, αναγκαίων θυσιών και αναπόφευκτης βίας. Να πάρω κι εγώ λίγο θάρρος, γιατί απελπίζομαι και νιώθω ότι κάθε γραπτό είναι μάταιο ή ατελέσφορο, placebo δικά μας για εσωτερική χρήση μόνο.
Tags:
