camerartstudio | 18/οκτ/2015
Τον Άγιο Παντελεήμονα τον ξέρω-για φωτογραφία πάντα μιλάμε εδώ-πολύ προτού γίνει ειδησεογραφικό πρωτοσέλιδο και αντικείμενο άγριας πολιτικής και άλλης σπέκουλας ένθεν κακείθεν. Η πλατεία γύρω απ’το ναό δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα φωτογενής-είμαστε και στη δύσκολη περιοχή της οδού Αχαρνών, μη ξεχνιόμαστε!-αλλά η ίδια η εκκλησιά, για μένα που πάντα έχω τις εκκλησιές σαν ένα από το πιο συχνά και αξιοτίμητα μοτίβα μου, αν και άθρησκος ο ίδιος-ήταν ένας πειρασμός που δύσκολα μπορούσα να του αντισταθώ. Σε όσους δεν την έχουν επισκεφθεί και τους ενδιαφέρει η αρχιτεκτονική, τους συνιστώ να σπεύσουν. Η εκκλησία αυτή είναι ό,τι μνημειακότερο διαθέτει η Αθήνα μετά το Παρθενώνα και το Ζάππειο-άντε και το Μέγαρο του Κοινοβουλίου στο Σύνταγμα. Πάσχει όμως έτσι στριμωγμένη καθώς είναι σε στενούς δρόμους και με τη μικρή πλατεία στο πλάι της να αδυνατεί να συμβάλλει στην ανάδειξη της σαν περικαλλούς αρχιτεκτονήματος.
Έτσι, ενώ έχω βρεθεί άπειρες φορές εκεί, η σοδειά που αποκόμιζα ήταν πάντα φτωχή-(η χρήση του Αόριστου σημαίνει ότι συνειδητά πια δεν περνάω από κει. Ο λόγος προφανής: διαθέτοντας πια μία μόνο φωτογραφική μηχανή δεν ρισκάρω για τίποτα στο κόσμο να βρεθώ σε περιοχή ριψοκίνδυνης επιλογής. Άλλος Σαββίδης να μού αγοράσει φωτογραφική μηχανή δύσκολα θα ξαναβρεθεί). Το πρόβλημα που πάντα είχα με τον περιβάλλοντα χώρο της πλατείας είναι ότι αφενός είναι συγκριτικά με το πελώριο μέγεθος της εκκλησιάς αγχωτικά στενός και πνιγηρός. Δεν έχεις την αίσθηση ορίζοντα, που πολλές φορές μπορεί να στη δώσουν πολλαπλάσια μικρότερες πλατείες στην Αθήνα. Πολυκατοικίες γύρω-γύρω, στενοί δρόμοι και ο καταθλιπτικά επιβλητικός όγκος του πελώριου ναού. Αν μάλιστα συνυπολογιστεί ότι τραβάω κατά κανόνα με νορμάλ φακό και όχι ευρυγώνιο, μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο εντείνεται το πρόβλημα εκεί.
Ό,τι μένει λοιπόν είναι να φωτογραφίσεις σκηνές με φόντο τον τοίχο της εκκλησιάς, που δεν το συζητώ, είναι σπουδαίο αν και δύσχρηστο φόντο, γιατί διακόπτεται συνεχώς από σταθερές και κινούμενες παρεμβολές-από παρτέρια μέχρι τη πιτσιρικαρία που συνήθως παίζει μπάλα* και που εικόνες της-δεν τις έχω εντοπίσει ακόμη-θα αναρτήσω κάποια άλλη φορά. Κάπως έτσι προέκυψε και αυτή η εμβληματικής ομορφιάς εικόνα. Αρχικά η κυρία στεκόταν μετωπικά απέναντι μου-κάτι που το προτιμούσα-αλλά, όπως με αντιλήφθηκε, γύρισε στο πλάι όπως τη βλέπετε στη φωτογραφία της ανάρτησης.Φωτογραφία του 2009.
* Προσέξτε τη μπάλα στο φτερό του αετώματος πάνω δεξιά!
