Posted on March 23, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Η ατμόσφαιρα της Άνοιξης καλοταιριάζει με τα Καμίνια. Αυτή η ριγανάτη μυρωδιά της ζωικής υγρασίας μαζί με κάποιες ριπές οξυγόνου από τα ανοίγματα του ουρανού αρμόζει στα Καμίνια. Δένει κομποσκοίνι με την σεπτή κοκκινίλα που φέρνει αυτήν την ελαφριά υπόσταση που λέγεται αέρας και έρχεται φουριόζος από την Αφρική – μία γονιδιακή έλικα του dna μιας λαϊκής γειτονιάς. Ντύνεται με τον ήλιο πιο κομψά και από τις μικρές δεσποινίδες του Βελάσκεθ και είναι παράταιρο ετούτο το πανόραμα γιατί πρόκειται για μια μουντή χαραμάδα πόλης δίπλα στο κέντρο του Πειραιά.
Οι Καμινιώτες, λέει μια φήμη, πως δεν φεύγουν από τα μέρη τους. Βγαίνουν στη γειτονιά για καφέ και μεζέδες, κουτσομπολιό και ψυχαγωγία παλαιάς κοπής και οι τηλεοράσεις παύουν στα σπίτια να μιλούν τα απογεύματα, μα μετέωρες παίζουν μονότονα κάποια σίριαλ με μικρή τηλεθέαση εκεί που το φαγητό τρώγεται στα όρθια. Είναι νανούρισμα η φωνή της τηλεόρασης και το φως που δεν σβήνει ποτέ λίγη ασφάλεια του πολιτισμού μας. Έτσι και αλλιώς, έτσι είναι και πώς να γίνει.
Είναι το «ΗΡΑΙΟΝ» με τους λουκουμάδες. Τραπέζια με χάρτινο τραπεζομάντηλο και την κανέλα να σφουγγίζει τις οσμές της συνοικίας από τα φρεναρίσματα των αμαξιών.
Είναι και οι ταβέρνες που μαζεύουν όλο τον κόσμο του Πειραιά και τρώει ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τις καψερές τις νερατζιές του δρόμου.
Με είχαν χαιρετήσει ένα βράδυ που πήγα για φαγητό. Μια παρέα ανδρών μας χαιρέτισε, εμάς τους άγνωστους. Μέσα στην πόλη λίγη χωριάτικη ανθρωπιά, λίγη νησιώτικη φλυαρία, λίγη στιχομυθία από ταινίες του Φίνος Φιλμ.
Τα Καμίνια είναι χαμηλοτάβανα και μεταβολίζει το θεϊκό που βασιλεύει κοντά στις θάλασσες και τους αληθινούς ανθρώπους. Φτιάχνεις οικογένεια, την ζεις μέσα σε μια μονοκατοικία και έχεις να περηφανεύεσαι για το γούστο σου το αστικό που δεν το βόλεψες σε καμία προσοντούχα θέα και φίρμα περιοχή, αλλά το περιστοίχισες με κάτι ταπεινό και φαινομενικά αβίωτο.
Μια γούβα-ουτοπία που καταλαβαίνεις μόνο αν ζήσεις ανάμεσα στα φθηνά σεμεδάκια πάνω στις τετράγωνες τηλεοράσεις, τους βασιλικούς στα μπαλκόνια και τις καρδερίνες να τσιρίζουν με το πρώτο σφιχταγκάλισμα του ζεστού καιρού στο σώμα.
Related
