23.03.2016, 07:35 | efsyn
Έντονη απορία προκαλεί η στάση του αναπληρωτή υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα, ο οποίος, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τη Δευτέρα στη Βουλή τη συμφωνία Ελλάδας και Τουρκίας από τις επιφυλάξεις και τις αιτιάσεις διεθνών οργανισμών και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επέλεξε όχι μόνο να απαξιώσει τους ισχυρισμούς οργανισμών του κύρους της Ύπατης Αρμοστείας και του Συμβουλίου της Ευρώπης ή οργανώσεων της εμβέλειας της Human Rights Watch και του πανευρωπαϊκού δικτύου ECRE, αλλά και κατηγόρησε ευθέως τη Διεθνή Αμνηστία για υποκριτική στάση.
«Τα προηγούμενα πέντε χρόνια που οι Σύριοι είναι στην Τουρκία -ψάξτε, βάλτε του ανθρώπους σας να ψάξουν- δεν υπάρχει ούτε μία καταγγελία, για παράδειγμα από τη Διεθνή Αμνηστία, η οποία τώρα σκίζεται για την παραβίαση των δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει ούτε μία κατηγορία ότι στην Τουρκία υπάρχει απειλητική παραβίαση των δικαιωμάτων των Σύριων προσφύγων. Υπάρχουν εκθέσεις νομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όχι μεμονωμένα αλλά σαν θεσμοί, οι οποίες δείχνουν ότι είναι μία χώρα υπό ένταξη, έχει βελτιώσει το νόμο της για το άσυλο και έρχεται σε αυτό που λέμε “ευρωπαϊκό κεκτημένο”, δίνει εργασία στους πρόσφυγες, τους δίνει δικαιώματα για εκπαίδευση και όλα αυτά επίσης, τα αναθέτουμε στην UNHCR για να μπορέσει να βεβαιώνει ότι γίνονται», είπε ο υπουργός.
Σε άλλη αποστροφή της ομιλίας του, επισήμανε ότι «παρότι υπάρχουν κάποια ζητήματα και κάποιες εκκρεμότητες σε επίπεδο δικαιωμάτων, η προσωπική μου άποψη, αλλά και η άποψη πάρα πολλών Ευρωπαίων σοβαρών νομικών είναι ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που κινείται μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας και μπορούμε να το συζητήσουμε μια άλλη φορά».
Είναι βέβαια δικαίωμα του κ. Μουζάλα να έχει τις προσωπικές του απόψεις και να προτιμά μια νομική θέση έναντι μιας άλλης, αν και ο θεσμικός ρόλος του θα επέβαλε μεγαλύτερη προσοχή, καθώς η επιλογή του μπορεί να εκθέσει τη χώρα σε νομικές και άλλες περιπέτειες.
Είναι αμφίβολο ότι υπερτερούν σε εγκυρότητα οι εκθέσεις νομικών οργάνων της Ε.Ε., η οποία αποτελεί το συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας, έναντι των θέσεων ανεξάρτητων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ ή το Συμβούλιο της Ευρώπης, των αρμόδιων δηλαδή θεσμών που αποφασίζουν αν τηρούνται οι διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η διαφωνία του υπουργού με μια θέση δεν του δίνει το δικαίωμα, όταν ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες, να αποσιωπά τα κεντρικά επιχειρήματα αυτής της θέσης ή να την παρουσιάζει με τρόπο που θα μπορούσε να συνιστά παραποίηση.
Η θέση πως η συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία παραβιάζει τη Σύμβαση της Γενεύης και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και θέτει εν αμφιβόλω το μεταπολεμικό νομικό οικοδόμημα της Ευρώπης δεν μπορεί να παρουσιάζεται με εντιμότητα σαν «κάποια ζητήματα και κάποιες εκκρεμότητες».
Αυτό όμως που δεν έχει δικαίωμα ο υπουργός είναι να προβαίνει σε ισχυρισμούς επί θεσμών και προσώπων χωρίς να έχει ελέγξει την ορθότητά τους, και μάλιστα να εμφανίζεται προκλητικά σίγουρος, όπως το έκανε κατηγορώντας τη Διεθνή Αμνηστία ότι τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έχει κάνει καμία καταγγελία για παραβιάσεις των δικαιωμάτων των Σύρων στην Τουρκία.
Μια αναζήτηση στο ίντερνετ αρκεί για να δει κανείς τις δεκάδες καταγγελίες της διεθνούς οργάνωσης για το θέμα. Ενδεικτικά, ορισμένοι τίτλοι εκθέσεων και ανακοινώσεων σε πρόχειρη μετάφραση: «Σε απομόνωση: οι πρόσφυγες στην Τουρκία δεν έχουν προστασία» (22 Απριλίου 2009), «Τα σύνορα της Ευρώπης: παραβιάσεις δικαιωμάτων στα ελληνοτουρκικά σύνορα» (9 Ιουλίου 2013), «Ο αγώνας της επιβίωσης:πρόσφυγες από τη Συρία στην Τουρκία» (20 Νοεμβρίου 2014), «Ο φρουρός της Ευρώπης: παράνομη κράτηση και απέλαση προσφύγων από την Τουρκία» (16 Δεκεμβρίου 2016).
Για το θέμα ζητήσαμε την τοποθέτηση του Γιώργου Κοσμόπουλου, διευθυντή του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης.
«Έχουμε επανειλημμένα και εγκαίρως επισημάνει το προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες στην Τουρκία. Τα τελευταία δύο χρόνια, για παράδειγμα, διαπιστώσαμε ότι Σύριοι πρόσφυγες αντιμετωπίστηκαν με παράνομες απωθήσεις, βία ακόμα και πραγματικά πυρά. Ακόμα και οι πιο πρόσφατες αλλαγές στη νομοθεσία της Τουρκίας δεν παρέχουν πλήρη προστασία. Σύριοι αλλά και Αφγανοί πρόσφυγες μπορούν ακόμα και σήμερα να επαναπροωθηθούν εκεί όπου η ζωή τους είναι σε κίνδυνο και δεν έχουν τη προστασία που προβλέπει το διεθνές δίκαιο στην Τουρκία και αυτό είναι το σημαντικό τόσο από νομική όσο και από ηθική άποψη’», είπε.
ΥΓ. Στην ίδια ομιλία του, ο κ. Μουζάλας έκανε και άλλο σοβαρό ατόπημα, όταν ισχυρίστηκε ότι ο σημαντικός περιορισμός των κρατουμένων στα κέντρα κράτησης έγινε επειδή «για οικονομικούς λόγους είχε ημικαταστραφεί η Αμυγδαλέζα» και «τα μισά κοντέινερ ήταν κατεστραμμένα μετά από μια εξέγερση».
Η κοινή απόφαση της Τασίας Χριστοδουλοπούλου και του Γιάννη Πανούση τον Φεβρουάριο του 2015 και όλες όλες οι σχετικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών επισημαίνουν ότι η απελευθέρωση του μεγάλου αριθμού των παρανόμως κρατουμένων έγινε για λόγους συμμόρφωσης στο διεθνές δίκαιο.
Η επαναφορά της κράτησης ως κεντρικής πολιτικής δεν δικαιολογεί την παρερμηνεία των λόγων για τον καινοφανή ισχυρισμό και αρκεί να παρουσιάσει στοιχεία στα οποία βασίζει τον ισχυρισμό του, ο οποίος διατυπώνεται πρώτη φορά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
