περιγράφοντας έναν οργασμό

Posted on April 4, 2016 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Ο Ύλας και οι Νύμφες, του John William Waterhouse 1896

Ο κύκλος δεν είναι ένα τυχαίο σχήμα. Ο κύκλος είναι είναι το ωάριο που περιφέρεται αχνιστό και πρόσφορο στο παχνί-ωαγογό όπως οι πλανήτες του ηλιακού συστήματός μας. Ο ήλιος είναι ένα άβουλο αρσενικό. Έχει τόσες πολλές στύσεις – αχτίδες, που από την πολλή ηδονή φλέγεται και ρημάζει τον ίδιο του τον εαυτό. Η κάψα του είναι αποτρεπτική. Φαντάζομαι πως θα ήθελε να προσφέρει μόνο ζεστασιά. Η μοναχικότητα του ήλιου είναι η αυταπόδεικτη απάντηση ότι στη φύση δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Οι καλοί χαρακτήρες, οι εργατικοί, οι λάγνοι πεθαίνουν, αφού έχουν δωρίσει την τελευταία τους πνοή με στρατιωτική πειθαρχία στους άλλους.

Η βαρυτική έλξη της μήτρας περιφέρει αιωρούμενα δάχτυλα που με τις στροφοδίνες τους προκαλούν μικρή συσσώρευση αίματος και ό,τι απέμεινε στο σύμπαν από ζωή.

Οι γυναίκες έχουμε μάθει να ζούμε μέσα στην υγρασία. Αυτό δικαιολογείται από το αναπαρωγικό μας σύστημα. Τα νερά του αοιδίου είναι μια αστείρευτη πηγή, αστράγγιστη, πορφυρή και αδαμάντινη που ποτίζει τον κόσμο φυσική ευωδιά και ζωή. Το νερό είναι η ζωή του αιδοίου και του οργασμού.

Μάθαμε να είμαστε δεκτικές. Αυτό δικαιολογείται από το αναπαραγωγικό μας σύστημα. Το αιδοίο έχει δυο εισόδους, η μια πιο σκοτείνη από την αλλή. Φαινομενικά, μοιάζουν απροσπέλαστες ακόμη και για εμάς τις ίδιες που τις φέρουμε. Μαύρες τρύπες του χάους και του σκότους. Μα είναι σαν άγιοι άνθρωποι, ωσαννά της φύσης.

Έχει μια ταπεινότητα το μουνί. Μαθαίνει να είναι συνεσταλμένο. Είναι εργατικό και υπομονετικό. Ζει με την έννοια της ανυπόφορης οδύνης. Ωρολογιακές βόμβες εικοσι τριών ημερών εκρήγνυονται ανάμεσα στα πόδια. Οι μαύρες τρύπες ζαλίζονται, περιφρονούν, αδιαφορούν. Συγκρούεται η πλάση και παράγει γη, χώμα και τροφή για τα μανιτάρια.

Οι μύκητες ζουν στην υγρασία. Μεταγγίζουν νερό στις φλέβες τους. Έμαθα να τους συμπαθώ. Είναι άταχτοι και προκαλούν φαγούρα. Το νερό κινείται, άλλωστε. Έχει ταχύτητα και ροή. Σκεφτείτε την επιπρόσθετη κίνηση των ωαρίων, την αταλάντευτη προδιαγεγραμμένη πορεία τους. Ζούμε ένα φονικό. Έχουμε μέσα μας το ανακριτικό θάνατο και την αφόρητη οξυγονούχα ζωή.

Είμαστε γυναίκες.

Ωάριο σαν τον πλανητή Κρόνο

απομακρυσμένο από την στύση των ηλιαχτίδων

έχεις τόση βαρυτική έλξη

δάχτυλα που απομένουν στον κόσμο

γυρίζουν σε σταθερή τροχιά γύρω από την κλειτορίδα

–  πυρήνας του πλανητή

ένα κουκούτσι γερό και στυφό σαν τον μυελό των οστών-

Δεν συγκρούονται με τον πυρήνα

παρά μια φορά σε εκατομμύρια χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου

που γεννά μια νύμφη.

 Related

Οδηγίες προς έναν ζωγράφο

Δε θα παντρευτούμε ποτέ, κουφάλα μικροαστέ!

Ένα ακόμη περιοδικό