sifiniera | 11.05.2016 | 14:38
Βέρα I. Φραντζή
Θελκτικές νέες, νταβραντισμένοι νεαροί, μεσόκοπες νυφούλες, βιολιστές, πανηγυριώτες και ντόπια αγριοκάτσικα του μουσικού στερώματος δίνουν την δική τους μάχη στο πάλκο της Γιουροβίζιον κάθε χρόνο.
(Αυτό που το λέμε όλοι κιτς και όλοι το παρακαλουθούμε έχει πολύ πλάκα. Είναι εντελώς μπαϊπόλαρ. Αλλά ο λόγος αυτού εδώ του κειμένου έχει μια άλλη αιτία και αφορμή…)
Χωρίς να παρακολουθήσω ούτε διάρκειας βίντεο κλιπ από τον ημιτελικό της Γιουροβίζιον, αναζήτησα τι επέλεξαν οι τραγουδιστές με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και την αληθινή καλλιτεχνική φλέβα να φορέσουν για να ξεχωρίσουν, αλλά το βασικότερο να πετάξουν τα βαρίδια της καθημερινότητας και να δώσουν μια χαρούμενη νότα σε αυτό το ανηφόρι που λέγεται ζωή, μουσική έκφραση και γαμώ τη Παναχαϊκή μου.
Λοιπόν, οι τύποι το παίρνουν στα πολύ σοβαρά το όλο εγχείρημα και μπράβο τους -που θα έλεγε ο Βουλαρίνος- γιατί όπως έχει τραγουδήσει και ο Ορφέας Περίδης -αρκετά γιουροβιζιονικός λόγω αντανάκλασης των φωτορυθυμικών στην επιδαπέδια καράφλα- όλα είναι ίδια αν δεν τ’αγαπάς/ όλα είναι ίδια άμα δεν τα πας.
Από την τουαλέτα τη σηρική έως το ροκ βινίλ κολάν, τα ξυρισμένα κεφάλια των γυναικών και τις φρενήρεις μπί-μπι-μπό έως τους φέροντες τις ανδρικές ορμόνες με τα ντεκαπαρισμένα λοφία, τα μπαϊλντισμένα ροκαμπίλια κορτσόπουλα και την εισβολή ολντ σκουλ τατουάζ στην αρένα του μουσικού θεσμού, η συνολική εικόνα που μεταδίδεται από την κρατική τηλεόραση είναι η Ευρώπη του συντηρητισμού της κουμπαρομπεμπέκας, η οποία γιορτάζει τα προκριματικά μιας αιώνιας γαμήλιας δεξίωσης, όπου το κουτσομπουλιό είναι το νούμερο ένα ενδιαφέρον.
Η Γιουροβίζιον δίνει την πολυεπίπεδη ερμηνεία του «έβαλα τα καλά μου, μιας και θα με δεξιωθείτε». Και επειδή ως καλλιτεχνικό εβέντ δεν έχει ντρες κοουντ, ο καθείς ορίζει διαφορετικά τι είναι το καλό το ένδυμα, το ευπρεπές, το γαμισάμπλ.
Οι συμμετέχοντες χωρίζονται σε αυτούς που πάνε να γνωριστούν με τα μελλοντικά συμπεθέρια, τους μελλοντικούς κουνιάδους σε έναν μελλοντικό ποθητό γάμο. Εκεί, ο συμμετέχων προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή του «είμαι σέκσι αλλά έχω και ταλέντο-μη-χέσω». Ραντεβού στα υφασματάδικα της Αιόλου, κορίτσια! Βγάλαμε τα πατρόν μας και τα μετράμε! Χτύπησαν κόκκινο τα σκισίματα και τα ντραπέ! Ο τελευταίος να κουμπώσει το φερμουάρ! Στο φωτοφινις της πούλιας θα φανεί ο καλύτερος, ο τίμιος ο τραγουδιάρης! Ο λαιμός κλειστός έως τους λοβούς των αυτιών για να μη λέει η πεθερά, το σκίσιμο έως τις ωοθήκες για να μπανίζει ο θιός ο κατεργαράκος. Όλοι βολεύονται!
Οι υπόλοιποι δηλώνουν πως θα είναι ο εαυτός τους. Ο εαυτός τους είναι η ιμιτανσιόν Μπιογιονσέ που δεν εχει ευρώπουλο για ίματζ μάκερ -και δόξα και τιμή στο ταπί και ψύχραιμο ίντι ποπ είδωλο- και το ντεκαφεϊνε ροκαμπίλι που ρίχνει χριστοπαναγίες μόνο πάνω από δυσεπίλυτα σταυρόλεξα.
Οι μισοί, λοιπόν, θέλουν να εντυπωσιάσουν με τα χρυσαφικά και τις νταντέλες και οι υπόλοιποι πάνε για να γαμήσουν αλλά Λέμι σε νεκροφάνεια. Ο Ντέβιντ Μπάουι πρέπει να ξεβάφει το κεραυνό με ένα ενυδατικό γαλάκτωμα αυτήτη στιγμή που μιλάμε και ο Πρινς μιλάει για πετυχημένες διχρωμίες του μοβ σε ντεφιλέ στους Παραδείσιους Νήσους. Εγώ αν ντυθώ σύμφωνα με τις επιταγές τις Γιουροβίζιον θα το τυλίξω το κελεπούρι και την κοσμία διαγωγή, αλλά με μονοήμερη αποβολή μιας Δευτέρας για τον κωλοπαιδισμό που φέρνει πιο κοντά στους συμμαθητές μου.
Δηλαδή και γαμώ είναι! Μου αρέσουν αυτά τα φορεματάκια των μπαρμοκόριτσιων και ο ναρκισσιστικός αντικατροπτρισμός ανάμεσα στους συμμετέχοντες. Σε όλες μας μιλάει μια σομόν μπομπονιέρα… όλοι το τρώμε το γαμοπίλαφο… απλώς το παραμύθι γίνεται πολύ κακό και το πετιμέζι λιγώνει λίγο. Το νερό για το ξελίγωμα έχει στερέψει. Καιρός για αναζήτηση πηγών νερού!
Δειτε επίσης:
