Cheri Samba -- Amour et pastequeSraosha | 30.05.2016 | 21:29
Ιδέα που λάνσαρε ο Theodoros Rakopoulos στο facebook. Χωρίς σειρά, αυθόρμητα κι από μνήμης και σίγουρα όχι τοπ τεν.
Η λέξη για τον κόσμο είναι “δάσος” – Ούρσουλα λε Γκεν
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να δικαιολογήσω το γιατί.
Γκιακ – Δ. Παπαμάρκος
Because Arvanitika. Γιατί ακούγεται σαν απόχρεμψη, αλλά σημαίνει αίμα. Γιατί φέρνει σε μια διάθεση Στήβεν Κινγκ α λα βαλκανικά λίγο έξω από τα Καμένα Βούρλα.
Ολόγυμνη με ψυχικές χειροπέδες – Βενετία Πιτσιλαδή-Σούαρτ
Σε έναν κόσμο που έχει πουλήσει την ψυχή του στο παστίς, την παρωδία, την κειμενική παρενδυσία, την ειρωνεία τριών επιπέδων και το τρολάρισμα, θέλει αρετή και τόλμη να εκποιητίσεις το “ο γυμνός με τα χέρια στις τσέπες”: τόσο γυμνή που και οι χειροπέδες της ψυχικές είναι.
Αργώ – Γ. Θεοτοκάς
Μεροληπτώ: για μένα ό,τι ονομάζεται “Αργώ” είναι θεϊκό. Όπως το ταξίδι και η περιπλάνηση και οι χαμένες γενιές που πάνε μέχρι την Κολχίδα, πετυχαίνουν και μετά ηττώνται και σκορπούν.
Θα υπογράφω Λουί – Ρέα Γαλανάκη
Ποιος μιλάει; Πώς λέγεται; Γιατί “Λουί”;
Στου γλυτωμού το χάζι – Θεόδωρος Ντόρρος
Όποιος μπορεί να σκαρφιστεί τέτοιον τίτλο, να μου στείλει ίνμποξ, να γίνουμε φίλοι, να διαβάζουμε Εμπειρίκο και Εγγονόπουλο και τις άλλες γραφές και να πίνουμε τζιν με πάγο. Δεσμεύομαι.
Θα βρείτε τα οστά μου υπό βροχήν – Θανάσης Βαλτινός
Γιατί μας αρέσει να μας μιλάν οι πεθαμένοι. Στο “Με λένε Κόκκινο” του Παμούκ, αρχίζουν να μιλάνε από το πρώτο κεφάλαιο. Εδώ ήδη από τον τίτλο.
Οι Πανθέοι – Τάσος Αθανασιάδης
Γιατί τα “Δυναστεία” είναι για τους άτολμους. Γιατί λαλούντα ονόματα έχει κι ο Όμηρος και γιατί ο Νίκος Φώσκολος δεν ήταν ούτε ο πρώτος, ούτε μεμονωμένο φαινόμενο. Γιατί ο στόμφος είναι η μόνη στέρεη πεζογραφική μας συνισταμένη και άμα λάχει ξεκινάμε κι από τον τίτλο.
Το αμάρτημα της μητρός μου – Γ. Βιζυηνός
Γιατί νομίζεις ότι ξέρεις ποιο είναι το αμάρτημα, γιατί διαβάζεις αυτό το θαύμα έξι κι εφτά κι οχτώ φορές. Γιατί πατάς τα τριαντακάτι και μετά αντιλαμβάνεσαι ότι δεν ξέρεις ποιο είναι, ενώ ο τίτλος λειτουργεί μαζί με το κείμενο και συνδιαλέγεται μαζί του: δεν το ονομάζει.
Νάφε και μέμνασο απιστείν – Sraosha
Ο πρώτος τίτλος που επιλέχθηκε ώστε να μην μπορεί να ζητήσει ο πελάτης το βιβλίο από τον βιβλιοπώλη, χωρίς καν το βιβλίο να λέγεται “Το μεγάλο βιβλίο του πέους” ή κάτι τέτοιο.
Tags:
