Posted on July 8, 2016 by siifiniera
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Σήμερα μπήκα στο τρένο και ήμουν μόνη σε ένα ολόκληρο βαγόνι.
Αισθάνθηκα πως κρατάω τα σκήπτρα στις ζωές όλων των ανθρώπων, πως η χλιδή και η τύχη και το αιρ-κοντίσιονικγκ όλης της Γης μου ανήκει.
Είχα όλες τις επιλογες μπροστά μου. Πού να κάτσω; Απέναντι από τον αεραγωγό του κλιματισμού; Στην δεξία πτέρυγα που την βλέπει ο ήλιος όπως πηγαίνει για Κηφισιά; Στην απομακρυσμένη γαλαρία και να βλέπω σαν πλάνο του Ταρκόφσκι όλες τις κενές θέσεις να απλώνονται από εμένα και πέρα σε μια επαναληπτική ψυχεδέλεια;
Τελικά έκατσα όρθια.
Αναλόγως και στον έρωτα φέρομαστε. Καθόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα παραγάδια και τελικά μόνοι. Αρκετά χαζό, τουλάχιστον προστατευομαστε από του καθενός τον ιστό.
Μια ιδιότυπη εγρήγορση που μόνοι οι άνθρωποι την σέβονται ανάμεσα στα θηλαστικά.
…
Eίναι κάτι πανέμορφα πλάσματα που κατεβαίνουν από τα βόρεια στην μεγάλη μεσογειακή μας λεκάνη. Έχουν εντελώς άλλη ομορφιά και σταυρώστε με. Είναι πραγματικά εξωπραγματική η εμφανισή τους. Ψηλόλιγνα, αδιάτρητα, αλαβάστρινα, κάτι μάτια ηφαίστεια, χρώμα, λείο. Θεογενή πλάσματα. Αγόρια και κορίτσια που δεν έχουν φτιαχτεί από σπέρμα και μήτρα. Δηλαδή, φαίνεται παράδοξο να έχουν πρωταρχική ύλη τέτοια τετριμμένα και γήινα.
Αλλα τα περισσότερα είναι ανάλατα. Σαν να μην έχουν τοποθετηθεί ποτέ στο χωρό ως γοητεία. Δεν έχουν προσπαθήσει ποτέ να αρέσουν. Μηδέν έρωτα. Πολύ λάϊτ. Και με το που σου κόβεται η ανάσα από το υπεθέαμα κάλλους, σε διακατάχει αυτό το αίσθημα της μη προσπάθειας.
Ποτέ δεν πίστευα ότι προσπάθεια μπορεί να είναι τόσο σημαντική μεχρι που συνειδητοποίησα αυτό.
Το να αρέσεις επειδή το προσπαθείς, έχει άλλο γούστο.
Related
Ένας άνδρας ξαπλωμένος στο κρεβάτι
