σάουντ εντ βίζιον

Πίσω του πετάει σκόνη και πέτρες. Παχιά σκόνη, σαν πούδρα ανάκατη με νισεστέ. Έχει να ακουστεί βροντή και ψιχάλα ενάμιση μήνα.

Το πλεούμενο ρίχνει άγκυρα. Μέταλλο τρίβεται πάνω σε μέταλλο. Μηχανές σβηστές. Με κάτι γελάνε δυνατά οι επάνω αλλά φυσάει βοριαδάκι, αυτό ακούγεται, τα γέλια σβήνουν (ανάμεσά τους και μια γυναίκα μόνη -φτυστή η Ντέμπι, με άσπρο σορτς και πουκάμισο διάφανο γαλάζιο δεμένο πάνω από τον αφαλό- που την ποθούν όλοι). Σε μισή ώρα θα ξανανέβει η άγκυρα, θα συνεχίσουν δυτικά για να κλείσει ο κύκλος στο  γύρο του νησιού. Το βράδι όλοι οι μεσήλικες ετών σαρανταπέντε θα ονειρεύονται τις ρόγες της μόνης γυναίκας,πίνοντας Μπλακ εντ Γουάιτ με σόδα. Κανείς τους δεν θα γελάει.

Οι φλορέτες στη στροφή δεν κάνουν φασαρία. Τα αφεντικά τους κατέβηκαν τα γκρέμνα και βουτήξαν. Νέα παιδιά, δεν χαμπαριάζουν από Nτέμπι, ιδρώτες, γδαρμένα γόνατα, πληγωμένους αστράγαλους κι ανηφόρες. Όταν πέσει το φως, σε σκοτεινές γωνιές έξω από τη Χώρα, θα βάλουν το χέρι τους ανάμεσα στα πόδια των κοριτσιών τους, όσο ψηλά τους αφήσουν εκείνες. Μόνον ενός τα δάχτυλα θα αξιωθούν να αγιαστούν, στη Θεία Υγρασία.

Ο αέρας που περνάει μέσα από τα φύλλα και τα κλαριά κατατροπώνει τα τζιτζίκια 4-0, αυτά μάλλον πήραν ρεπό την ώρα του κλικ. Ή ήταν η στιγμή που αλλάζαν Όπερα μετακομίζοντας σε μια πιο ευρύχωρη σκιά, εκτός κάδρου.

Αυτά γινόντουσαν εκείνον τον Αύγουστο που πρωτοβγήκαν φωτογραφίες με ήχο.