sifiniera | posted on august 30, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Και είσαι σε ένα μικρό χρωματιστό νησί και λες δεν γίνεται ροζ σαν ηλεκτρικό φίδι να διαπερνά της θάλασσας το σεντόνι. Κανένα τεχνητό πια χρώμα δεν έφτιαξε ο άνθρωπος με νέον, αμπούλες με αμπέρ και λιωμένα χέρτζ;
Και το αιρ-κοντίσιον λειτουργεί τόσο εργατικά για να παράγει παγώμενα φυσήματα πλασματικής ευφορίας στα κλουβάκια μας. Και έξω το κουβούκλιό του ρεύεται τόσο δυνατή ζέστη και χλωρούς βαθμούς συμπυκνωμένης κόλασης, που σου έρχεται μια αποπληξία.
Και θέλουν τα κύτταρά σου ζουμιά! Καρπούζι, ροδάκινο, σταγόνες από το νερό της λήθης. Να χώσεις το ρημαδιασμένο σου κεφάλι που έχει γίνει χίλια κομμάτια από τη ρουτίνα και το αμοιβαίο μπούλινγκ του εαυτού σου, άγχος το λένε οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, που ανοίγεις τα βλέφαρα και στάζεις ό,τι δροσερή υφή μπορεί να υπάρχει σε ένα κόσμο που φτιάχτηκε από αλουμινένια γη και εχθρική θάλασσα.
Γκρινιάζει ο άλλος. Εσύ ζωγραφίζεις με την πένα-το στόμα σου χίλια μάτια και λαβωματιές στον αιθέρα. Ακούει τα πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλά σου να φεύγουν τόσο γρήγορα και λέει πως στέλνεις με τέτοια ένταση ένα ερωτικό γράμμα δίχως παραλήπτη. Ω, ναι, μαλάκα μου! Στην αιωνιότητα το στέλνω. Είμαι τόσο μικρό πλασματάκι με ακράτεια ούρων, βραδινές κρίσεις πανικού και έχω μια φυγόκεντρο δύναμη που την λένε αμετρόεπεια. Μπλα-μπλα.
Τι νιαουρίζεις πάλι, σκατό της κοινωνίας;
Μαύρη, μαύρη.
Λευκή γραμμή ρουφάω και φτάνω στις βαλβίδες της καρδιάς σου. Τι ωραία που είναι εκεί, που ο αέρας σφυρίζεις ότι μου κρύβεις… εκεί πού, σου λεω!
Αγάπη μου, είσαι το πιο ανεδαφικό κορμί που έχω γνωρίσει. Πεός σαν θεραπεία από τον καρκίνο. Χείλη σαν βυζιά λεχώνας. Πλάτη σαν φέτες ψωμιού. Νύχια διαφανή. Φλέβες μπλε, σκληρές, ζωηρές. Ω, τι ζωή μέσα σου! Σε ζηλεύω! ’Εχεις δόντια πλατιά σαν όλες τις ιστορίες που έχω να σου πω. Και ξέρω πως δεν με καταλαβαίνεις κάποιες φορές και με βρίζεις λίγο μέσα σου.
Μα ξέρεις τουλάχιστον κάτι, αγάπη μου; Ξέρεις; Είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Και τώρα ας πεθάνουμε μέσα σε αυτό που το έχουν θεσμοθετήσει σαν συμβίωση και χρόνο και σχέση και ανθρώπινη τριβή. Να, κάτι καμωμένοι απο συντριβές μετεωρίτες έρχονται κατά πάνω μας. Έχουμε άλλη επιλογή; Δεν με νοιάζουν οι δομές τώρα. Με νοιάζει που σου γραφω με τέτοια ελευθερία όση μου δίνει ένα λευκό χαρτί.
Μαλαματένιο σώμα μου, εσύ.
Μπόνους τράκ: Οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν είναι για δεσμεύσεις. Οι κυνικοί, τελικά, περισσότερο. Γιατί ο έρωτας δεν είναι ένα εύκολο ρομαντικό παιχνίδι, και οι ενέργειες αλλά και κυρίως οι ανίες τεμαχίζουν τις ψυχές των ευαίσθητων σε τόσα μικρά κομμάτια, που αλυσοδένουν τις ψυχές των νεκρών. Τέτοια δύναμη και συντριβή.
Οι κυνικοί τα καταφέρνουν καλύτερα. Πώς να γίνει κυνικός; Δεν ξέρω. Υποθέτω είναι θέμα διατροφής.
