το συρματοσχοινο του 2017

sifiniera |  January 2, 2017 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

 Πού το βρίσκουν το απόθεμα αισιοδοξίας και βγάζουν από το σεντούκι χιλιάδες ευχές, ευλογίες για αγάπες και έρωτες  -πραγματικά αναρωτιέμαι. Όσο μεγαλώνω, διαπιστώνω ποσο δύσκολο είναι το οτιδήποτε σχετίζεται με τα συναίσθηματα ως ευχή, ως στάτους κβο, ως φυσική αλληλουχία, ως ουράνιο σώμα, ως καύσιμο, ως σεξ, ως δώρο, ως αναπάντητη κλήση. Οι ευχές για υλικά αγαθά με άτοκες δόσεις στην πιστωτική κάρτα και γέλοου μπονους είναι πιθανες, άρα πιο εύστοχες διαβουλεύσεις με την πραγματικότητα. Τα άλλα τα ευφάνταστα ”ερωτευτείτε, αγαπηθείτε, γαμηθείτε, φάτε, γελάστε, παίξτε ” είναι ευχές που τις κάνουμε με ιδιοτελή κριτήρια για να γυρίσουν προς τον εαυτό μας και μόνο. Είμαστε καθοδηγητές και δικτάτορες συναισθημάτων. Μόνο έτσι γίνεται με τις πλασματικές καταστάσεις όπως είναι τα συνασθήματα και τα βαριά εύσημα της ζωής. Μικροί πρωθυπουργοί αναγγέλλουν στο facebook παραναλώματα ευχών που αυτοκαταστρέφονται με like. Όλοι διαγγέλματα θέλουμε να βγάζουμε και πιο πολύ τα Χριστούγεννα. Λένε ότι αυτοί που έχουν πολλά φιμέ τζάμια και φίλτρα και διαπερνούν τα πάντα κόσκινο μέσα από τους εαυτούς τους είναι εγωκεντρικα ζώα. Αλλά μονάχα έτσι είναι φυσικό να ζούμε. Μέσα από τους εαυτούς μας. Σαν μικρά σπιρτόκουτα χωρίς περιεχόμενο με μια κλωστή στο κεντρό και τρύπα σε κεφάλι και γεννητικά όργανα για την επικοινωνία. Καλή χρονιά όταν τεντωθεί το σκοινί και χαλαρώσει και ξανά από την αρχή με μηνύματα. Όχι στο βήμα να λανσάρεις ευτυχία ως προβολή του εαυτού σου και οδηγός επιβίωσης.

Η αυτοεπιβεβαίωση μέσα από τη θλίψη και τη μοναχικότητα είναι το μοναδικό ορατό αντικείμενο με όλη του την απτότητα και το εύρος της ευχής που μπορώ να διαγράψω με μεγάλη επιτυχία και κατάλληλα, ευκίνητα λευκά αιμοσφαίρια και φέτος.

Related:

Οι άνθρωποι που κόβουν το χρόνο

Ο τελευταίος πλεϊμπόης

Αστικό τοπίο