thegreekcloud |19.01.2017 | 13:32
1 . Όλα έχουν γίνει ίδια. Παντού η ίδια γραμματοσειρά. Στις διαφημίσεις, στα βιβλία, στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, στις ευχετήριες κάρτες, στα ηλεκτρονικά ερωτικά γράμματα. Υπάρχει χώρος για τα άσχημα, μπαγιάτικα χειροποίητα φωνήεντα και σύμφωνά μου; Υπάρχει έστω ένας ύποπτος που να μην τα λογοκρίνει που είναι σαν νερομπούλια, σαν γρονθοκοπημένα σκυλιά, σαν αποχαυνωμένα από το κρύο καμένα έλατα της Πάρνηθας; Μάθαμε τόσο το στρογγυλοποιημένο σύστημα του υπολογιστή που μας φαίνονται τουλάχιστον άκομψα τα ανθρώπινα ορνιθοσκαλίσματα σε σημειώματα και «σκέφτομαι και γράφω». Υπό την εποπτεία του word, ευλογείται η ομοιομορφία. Και μην ανησυχείς για τα λάθη, τους τόνους, τις τελείες, τα κεφαλαία. Ο μυστικός κόκκινος διορθωτής θα καιροφυλακτεί να σου την πει στη γωνία. Τι αναχρονιστικό, νοσταλγικό ντελίριο. Απλώς, νιώθω ότι ξέρω και συνδέομαι με κάποιον όταν καταφέρνω να αναγνωρίσω τα γράμματά του. Αλλιώς ένας τσιμεντόλιθος η γνωριμία.
2. Οι άνθρωποι που κρατάνε τις πλαστικές τσάντες από το χόντος σέντερ με το χερούλι και τις έχουν για τσάντες ή ντοσιέ δηλώνουν ευθαρσώς ότι είναι καταπιεσμένοι από την ελληνική αγία οικογένεια και σβολιάζουν το υπερεγώ τους μέσα στην αποθησαύριση και βασικά δεν πρέπει να έχουν νιώσει σάρκα της σαρκός το βασίλειο. Προτιμώ τη διαφανή του Σκλαβενίτη, είναι πιο ντόμπρα. Η δε της λαϊκής, η μπλε, είναι η ωδή στην ελεθερία.
3. Όταν μου λένε μπράβο για μία δουλειά που έφερα εις πέρας, κατευθείαν θα δηλώσω το λάθος που δεν έχουν αναγνωρίσει ή την αστοχία. Μάλλον είναι κάποιου είδους κατάλοιπο να ξεψειρίζω από πάνω μου το είκοσι του σχολείου, το κανάκεμά το γονικό που είναι θηλιά, όχι από αυτές που σου προσφέρουν πιο έντονο οργασμό σαν τις δέσεις γύρω από την καρωτίδα και τις αμολήσεις ίσαμε να αφήσεις μια σχισμή αέρα για να επανέλθεις. Μιλάμε για την πραγματική ασφυξία που σου μπλαβιάζει τις φλέβες και τις κάνουν να φτεροκοπούν πρησμένες κάτω από το τσίτι δέρμα μέχρι να ανακτήσεις τη συνείδησή σου και να πεις «βρε, άντε μου και στο διάολο».
4. Χθες μπήκα στο λεωφορείο και ήταν όλοι νευρικοί και αμήχανοι. Σαν να τους είχαν χώσει στην προηγούμενη στάση για να δημιουργήσουν μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν πρωταγωνιστείς εν αγνοία σου σε κάποιου είδους εφιάλτη ή έστω άχαρη κωμωδία. Ένας τύπος έκανε τον τραμπούκο και δεν άφηνε τις γυναίκες να ανοίξουν το παράθυρο, ενώ πριν από ολίγο έβριζε λες και ήταν η μάνα του την οθόνη του κινητού με δυνατή φωνή. Οι γυναίκες σώπασαν φοβούμενες μπουνιές που θα τους έσπαγαν τα μπροστινά δόντια και υπέφεραν τα μικρόβια του σφραγισμένου τροχοφόρου κιβωτίου μέχρι τη στάση «Θεόδωρος Πολυκανδριώτης». Σήμερα σαν σε αμαρτία της χθεσινής μαλακισμένης ατυχίας να συμπιέσει η μοίρα τους τρελούς, τους υβριστές, τις κακόμοιρες, τους άπλυτους, τους μαφιόζους που δεν έχουν δίπλωμα οδήγησης, βρέθηκαν όλοι να ευχαριστούν ο ένας τον άλλον, να βοηθούν με τα καρότσια της λαϊκής και να παραμερίζουν τα παλτό που χύνονται στα διπλανά καθίσματα. Σήμερα έφαγα για τα καλά το χθεσινό χαστούκι της αόρατης πρόζας που είχαν στήσει οι υπάλληλοι της Γης. Είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι πόσοι πρόδηλα άφτιαχτοι να ζήσουν, λοξοδρομούν σε ωοθήκες και μήτρες και γεννώνται σε ενηλικίωση, χριστιανική πίστη και ανορθογραφία.
5. Τους βλέπω έτσι να κάθονται μέσα στο κρύο με καλό ντύσιμο, πολύ πιο ακριβό και προσεγμένο από του μέσου Έλληνας και να λένε αδιάφορα πράγματα για την καθημερινότητα τους μέσα στη ζαχαρένια γλύκα της στάσης του χρόνου. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά εκεί κάθε μέρα. Μόνο τις μέρες του ψύχους και όταν βρέχει αφήνουν το κονάκι τους έξω από τις στάσεις του μετρό. Βδελυροί, πιόνια, φαντασμένοι οχυρωμένοι. Πιόνια και αυτοί, όπως και εγώ. O καθένας πιόνι κάποιου ειδήμονα. Ο καθένας πιόνι του μυαλού του. Και δεν υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες περιπτώσεις όταν πρόκειται για χειραγώγηση. Είναι όλες δομικά ισότιμες. Όμοιες, απαξιωτικές.
