08.06.2017, 15:55 | efsyn
Νωρίς το απόγευμα, παραμονή του μαθήματος της Εκθεσης, τον βρήκα στο μπαλκόνι θαμμένο μέσα σ’ ένα βουνό από φωτοτυπίες. Ξεφύλλιζε σαν μανιακός και επαλήθευε αυτά που είχε αποστηθίσει τους προηγούμενους μήνες, να βεβαιωθεί ότι μπορεί να τα αναπαράξει πιστά.
Αναλόγως του θέματος, απαριθμούσε μηχανικά τα πέντε-έξι πραγματάκια που έπρεπε να ειπωθούν «οπωσδήποτε» με βάση τις σημειώσεις και τις υποδείξεις των βοηθημάτων και του φροντιστή του. Αλλιώς κινδύνευε να βρεθεί εκτός θέματος και να βαθμολογηθεί χαμηλά στο περιεχόμενο· τουλάχιστον έτσι τον είχαν κάνει να πιστεύει.
«Μου κεντρίζει το ενδιαφέρον η Εκθεση, νιώθω πως έχω να πω πράγματα. Πιστεύω όμως πως αν εκφράσω τις προσωπικές μου αντιλήψεις πέρα από τα “έτοιμα” που διαβάζω στις σημειώσεις, θα βρεθώ εκτός θέματος και θα με τιμωρήσουν οι βαθμολογητές» ήταν η απάντησή του παλιότερα, όταν τον ρώτησα πώς τα πάει με το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Το ίδιο ακριβώς πιστεύει και η πλειονότητα των μαθητών, τουλάχιστον με βάση τη δική μου εμπειρία. Πασχίζουν όλη τη χρονιά ν’ αποστηθίσουν τα «SOS» της κάθε θεματικής ενότητας, ώστε να τα ανασύρουν από τη φαρέτρα τους και να τα αναμασήσουν σαν έρθει η ώρα, ελπίζοντας να επιβραβευτούν με υψηλή βαθμολογία. Λες και η έκφραση άποψης είναι προψημένο φαγητό, που χρειάζεται μόνο λίγο ζέσταμα στον φούρνο μικροκυμάτων πριν καταναλωθεί.
Αποτέλεσμα, στρατιές υποψηφίων κάθε χρόνο να προσπαθούν να παπαγαλίσουν δοτές σκέψεις κι απόψεις, στο μάθημα που υποτίθεται θα έπρεπε να προάγει και να καλλιεργεί την ελεύθερη, δομημένη προσωπική έκφραση και όχι να τη στραγγαλίζει στον βωμό του βαθμού.
Τα παιδιά μας λοιπόν εμπεδώνουν την πεποίθηση πως η επιβράβευση θα έρθει λέγοντας μόνο αυτά που θα ευχαριστήσουν τους ακροατές μας και μάλιστα διατυπωμένα με τον τρόπο που αυτοί θέλουν να τα ακούσουν· βαθμολογητές της Εκθεσης σήμερα, εργοδότες, συνάδελφοι, ψηφοφόροι, συνεργάτες, συμπολίτες, συνάνθρωποί μας αύριο.
Στην πρώτη τους κρίσιμη διαδικασία αξιολόγησης συμμετέχουν με τη βεβαιότητα πως εκφράζοντας ελεύθερα και με παρρησία τις προσωπικές μας αντιλήψεις, ξεδιπλώνοντας τη μοναδικότητα της άποψης και του χαρακτήρα μας, όχι απλώς δεν θα κερδίσουμε κάτι, αλλά θα αντιμετωπιστούμε τιμωρητικά.
Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα αν όντως οι βαθμολογητές της Εκθεσης προσπαθούν να πριμοδοτήσουν την ελεύθερη έκφραση ή αν διορθώνουν μηχανιστικά· εφόσον συμβαίνει το πρώτο, σίγουρα δεν έχει αποτυπωθεί ως πρακτική στην προετοιμασία του μαθήματος.
Σημασία έχει πως η νοοτροπία με την οποία γαλουχούνται τα παιδιά μας και η στάση ζωής που εμπεδώνεται μέσα από αυτή τη διαδικασία προάγουν μόνο την κοινωνική υποκρισία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
