thegreekcloud | 10.06.2017
Ένας τοίχος, δυο κόσμοι.
Πάνω o κόσμος ενός ανθρώπου που του φάνηκε έξυπνο αυτό που έγραψε, ένας κόσμος όπου κάπου, κάπως, με κάποιο αιτιολογικό δικαίως καίγονται τρόλεϊ, ένας κόσμος όπου κάπου, κάπως, με κάποιο αιτιολογικό η επίθεση σε τρόλεϊ εξυπηρετεί έναν εύλογο απώτερο σκοπό.
Κάτω ο κόσμος ενός ανθρώπου που αντί να μας πει κάτι για τα τρόλεϊ, ζωγραφίζει δυο γυναίκες. Λείπει κι από τις δύο ένα μάτι, αλλά δεν είναι μονόφθαλμες. Έχουν κι οι δυο το ένα τους μάτι κλειστό, αλλά βλέπουν με το άλλο, με το μάτι που δεν έχουν. Μας κοιτούν που τις κοιτούμε. Κοιτούν πώς χανόμαστε στους ασπρόμαυρους λαβυρίνθους των μαλλιών τους. Κάνουν ότι δεν κοιτούν όταν πάμε να φιλήσουμε τα κατακόκκινά τους χείλια. Όταν απομακρυνόμαστε, ίσως γυρνούν και φιλούν η μια την άλλη, με τα μαλλιά τους να γίνονται ένα ασπρόμαυρο ένα και τα χείλια τους ένα κατακόκκινο ένα, με το πρόσωπό τους να γίνεται ένα και τα μάτια τους δύο.
