2-09-2017 – 16:01μμ | αλτσαντιρι
Στο Ρέθυμνο συντελείται το τελευταίο διάστημα το νεοφιλελεύθερο “φαινόμενο της πεταλούδας”: Οι Αμερικανοί τζογάρουν και οι Κρητικοί βαριαναστενάζουν, βλέποντας τις ζωές τους ν’ αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη.
Σήμερα “ξύπνησε” και μία μερίδα των ΜΜΕ και “έπαιξε” το θέμα στις ειδήσεις: Επεισόδια έξω από μαγαζί στο Ρέθυμνο. Το γεγονός ότι τα δάνεια του ιδιοκτήτη πωλήθηκαν σε αμερικανικό fund πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Αντί όμως να μάθουμε από το ρεπορτάζ το “γιατί”, μείναμε και πάλι στο “πώς”. Πώς έγιναν τα επεισόδια έξω από το εμπορικό κατάστημα, πώς ενεπλάκησαν τα ΜΑΤ, πώς επικράτησε αναβρασμός.
Ουδείς όμως μιλά για την ταμπακιέρα. Το παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης περιλαμβάνει τον παγκόσμιο τζόγο: Αγοράζω δάνεια που ο δανειολήπτης αδυνατεί για διάφορους λόγος να καλύψει και έχω πλέον την εξουσία να τον πετάξω αυτόν και τα παιδιά του στο δρόμο. Κύριο μέλημα, η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς. Ας ευημερούν οι αριθμοί για να υποφέρουν οι άνθρωποι. Στο τέλος, ο καθένας είναι ελεύθερος να πεθάνει από ελευθερία”, είπε κάποτε ο Φρόυντ και να που τα λόγια του ζωντανεύουν ξανά στους χαλεπούς καιρούς μας.
Οι Ρεθυμνιώτες που βγαίνουν αυτό του διάστημα στο δρόμο δεν το κάνουν επειδή είναι… νταήδες στο DNA τους. Αυτά θα μας τα πουν οι συντηρητικοί που βλέπουν παντού ότι φταίει ο χρεωμένος για τα χρέη του εξαιτίας…φυλής, καταγωγής και αίματος. Ερμηνείες του καφενέ και στερεότυπα, από σχολιαστές που δεν είδαν ποτέ να χάνεται μεμιάς ο ορίζοντας των ονείρων τους. Και κάπως έτσι, σφραγίζονται οι ζωές των ανθρώπων που παλεύουν να επιβιώσουν σε μνημονιακούς καιρούς.
Διαβάσαμε ότι πίσω από την απόγνωση των ανθρώπων που σπεύδουν να μην αφήσουν το κατάστημα στα ξένα funds βρίσκεται η ακροδεξιά. Δε βρίσκω καλύτερη διαφήμιση στην πάντοτε πονηρά καιροφυλακτούσα ακροδεξιά από αυτή τη θέση. Μια ακροδεξιά που αναθαρρεύει πάντοτε σε καιρούς κατασκευασμένης οικονομικής κρίσης για να φορέσει τη μάσκα του σωτήρα. Μα είναι η απόγνωση που τη θρέφει και όχι ένας “παθολογικός” ψυχισμός, ανεπηρέαστος από κάθε εξωτερική κατάσταση.
Αν απέναντι στην αχαλίνωτη παγκοσμιοποίηση που κάνει επισφαλή τη ζωή της πλειοψηφίας βαφτίζουμε “ακροδεξιά” κάθε αντίδραση επιβίωσης, τότε “κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας”. Στο Ρέθυμνο πάντως, δε μιλούν με σαιξπηρικούς όρους. Έχουν μια ιδιαίτερη φράση για τέτοιου είδους φαινόμενα: “Άκου χτύπους στα Χανιά, άκουτσι κι επά κοντά”, λένε, εννοώντας ότι η κίνδυνος που αναπτύσσεται μακριά δε θ’αργήσει να έρθει σύντομα και στο δικό τους μέρος.Σήμερα λοιπόν στο Ρέθυμνο, άυριο στην Κοζάνη, μεθαύριο στην Πάτρα και πάει λέγοντας.
Και κάπως έτσι, η λογική της αγοράς ή αλλιώς ο νόμος του οικονομικά ισχυρού παράγει απόγνωση και αντίδραση. Το Ρέθυμνο είναι το σύμπτωμα, μα η αιτία βρίσκεται αλλού, κρυμμένη από την κοινή θέα. “Είναι η νεοφιλελεύθερη αγορά, ηλίθιε”.
