Εντάξει, ίσως όχι μόνο στη Βίβλο. Υπάρχουν και στις αρχαίες τραγωδίες και γενικότερα στη μυθοπλασία. Πάντως σίγουρα δεν υπάρχουν σε σύγχρονα κράτη που θέλουν να λέγονται κοσμικά. Τι τα θες όμως αυτά; Εδώ είναι αλλιώς…
Εδώ, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίδεται άνευ όρων στα δημοσιογραφικά κλισέ των περασμένων δεκαετιών που κατακλύζουν το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
«Θεομηνία» λοιπόν. Από το «Θεός» και «μήνις». Δηλαδή, η Οργή του Θεού.
Για το πρώτο φταίει το σημείο βρασμού του νερού που είναι οι 100 βαθμοί Κελσίου ή οι 212 βαθμοί Φάρεναϊτ. Για το άλλο φταίει απλώς το ότι σου σπάει τα νεύρα η πεθερά σου.
Αν λοιπόν κάνουμε το «τολμηρό» λογικό άλμα να θεωρήσουμε ότι οι φονικές πλημμύρες της περασμένης Τετάρτης ήταν πράγματι μια φυσική καταστροφή, τότε τα αίτιά της θα πρέπει να αναζητηθούν στην κλιματική αλλαγή, στα μπαζωμένα ρέματα, στην άναρχη δόμηση, στην έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων, στη μορφολογία του εδάφους της περιοχής, στα αποψίλωση των δασών λόγω των πυρκαγιών, στη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων και σε άλλα τέτοια, πεζά…
Όμως αν επρόκειτο για θεομηνία, που μάλλον τέτοια ήταν αφού έτσι έλεγαν όλα τα κανάλια, τότε οι αιτίες της ήταν άλλες. Πιθανές αιτίες για την προχθεσινή θεομηνία: άντρες πάνε με άντρες (κλασσικό), η νομική αναγνώριση αλλαγής φύλου, αμβλώσεις (επίσης κλασσικό), εκείνη η θεατρική παράσταση με τον Χρανιώτη και τη Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη με τον Διάβολο, το ηλεκτρονικό εισιτήριο στο μετρό που είναι για να μας φακελώσει ο Σατανάς και η φράση του Τσίπρα στις ΗΠΑ ότι ο Τραμπ φαίνεται διαβολικός αλλά είναι κατά βάθος καλός (ok, γι’ αυτό το τελευταίο και εγώ συμφωνώ ότι θα έπρεπε να πέσει φωτιά να μας κάψει).
Ας είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον μεταξύ μας. Δε φταίει ο Θεός που μπαζώσαμε τα ρέματά μας· δε φταίει ο Θεός που κάψαμε ό,τι δάσος είχαμε· δε φταίει ο Θεός που οι κεντρικές κυβερνήσεις προτίμησαν να «επενδύσουν» σε νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων αντί για αντιπλημμυρικά έργα στις φτωχότερες γειτονιές της Αττικής. Παραφράζοντας λίγο τον ποιητή*: Δε φταίει το κακό το ριζικό μας. Δε φταίει ο Θεός που μας μισεί. Φταίει, μόνο, το κεφάλι το κακό μας!.
*Κώστας Βάρναλης, Οι Μοιραίοι.
