πρώτα τα εξοπλιστικά λόμπι

Η χθεσινή ψηφοφορία στην Ευρωβουλή αναφορικά με την επιβολή εμπάργκο πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης στην Υεμένη συνιστά στην πραγματικότητα ένα ευχολόγιο προς την ευρωπαϊκή ηγεσία. Το δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο έχει χάσει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σημαντικές αποφασιστικές αρμοδιότητες και στις περισσότερες περιπτώσεις έχει καταστεί ένα συμβουλευτικό όργανο της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οι ευρωβουλευτές, όμως, λειτουργούν σαν δίαυλοι ανάμεσα στην ευρωπαϊκή ηγεσία, τις εθνικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα. Παράλληλα, κατευθύνουν την ψήφιση οδηγιών που μπορούν να αποβούν ευνοϊκές για συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι στα κτίρια της Ευρωβουλής στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο μπαινοβγαίνουν εκπρόσωποι ισχυρών λόμπι, «ομάδων πίεσης», και συναντούν διαρκώς ευρωβουλευτές. Οι «λομπίστες» αυξάνονται και πληθύνονται τα τελευταία χρόνια, παρά τους κανόνες που ψηφίστηκαν πρόσφατα. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα lobbyfacts.eu, τα «λόμπι» που έλαβαν τη σχετική διαπίστευση ανέρχονταν το 2012 σε 2.000. Σήμερα είναι 7.000.

Παρά τον συμβολισμό τους, ψηφοφορίες όπως η χθεσινή αποκτούν πρόσθετη σημασία, καθώς δοκιμάζεται η πολιτική αξιοπιστία των ευρωπαϊκών κομμάτων. Η ομάδα «Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές», στην οποία πρωταγωνιστούν οι Βρετανοί Συντηρητικοί, βγήκαν «μπροστά» και ζήτησαν την καταψήφιση της επίμαχης παραγράφου 15, ώστε να υπερασπιστούν την πρωθυπουργό τους, που επισκέφθηκε τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την πανευρωπαϊκή «πρωτιά» της χώρας τους στην πώληση όπλων στην αραβική χώρα. Η Βρετανία ωστόσο δεν είναι η μόνη, καθώς 17 από τις 18 χώρες της Ε.Ε. έχουν πράξει το ίδιο.

Οι πληροφορίες που φτάνουν στην Αθήνα από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι η χθεσινή ψηφοφορία στο Ευρωκοινοβούλιο αποτέλεσε μεγάλο «στοίχημα» για τα λόμπι που προωθούν τα συμφέροντα μεγάλων εξοπλιστικών κολοσσών.

Η στάση της Ν.Δ. υποδηλώνει πως ούτε διακηρυκτικά δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί από τις υπόλοιπες σύμμαχες δυνάμεις της στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και φτάνει στο σημείο να συμπαρατάσσεται με ευρωσκεπτικιστικά και ακροδεξιά κόμματα, που αποτελούν προνομιακούς συνομιλητές των εταιρειών εμπορίας όπλων. Με τέτοιες λογικές, είναι αδύνατον να πιστέψει κανείς πως η Ν.Δ. μπορεί να ασκήσει μια «στιβαρή εξωτερική πολιτική ανοιχτών οριζόντων», χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς να ευνοήσει συμφέροντα.