ένα κορίτσι,θα το έλεγες, του ονείρου…

Περπατούσα κι έπεσα σε παρέα νέων, αγόρια και κορίτσια, πιθανότατα φοιτητές. Περίμεναν σε στάση λεωφορείου και αστειεύονταν μεταξύ τους. Μία φοιτήτρια δεν με πρόσεξε και σε απότομη κίνηση με χτύπησε δυνατά στο στήθος, τόσο που ένιωσα πόνο.

Παραξενεύτηκα με τον πόνο, γιατί κρατούσα μπροστά μου, σαν ασπίδα, έναν πακεταρισμένο στρογγυλό δίσκο που μόλις, από κάπου, είχα αγοράσει. Δίσκος, σαν αυτούς των παλιών καφενείων, όμως χωρίς τα μεταλλικά πιασίματα μεταφοράς· σκέτος.

Το κορίτσι, που άθελά του με χτύπησε, δεν ζήτησε συγγνώμη. Μάλλον τα έχασε. Την παρότρυναν οι φιλενάδες της: «Πες και καμιά συγγνώμη στον άνθρωπο!». Ψέλλισε ένα «Συγγνώμη», σαν αμήχανο, σαν ανέμελο, είπα ένα «Δεν πειράζει» και ξετύλιξα τον δίσκο να δω εάν υπήρχε ζημιά.

Υπήρχε. Πρώτα πρώτα δεν ήταν δίσκος από τους συνηθισμένους των παλιών καφενείων. Ηταν φαρδύτερος και δεν είχε πάτο από λαμαρίνα, αλλά από τζάμι που πατούσε σε λεπτό συρμάτινο πλέγμα. Είχε ραΐσει το τζάμι.

Τότε πρόσεξα πρώτη φορά το κορίτσι· από το ξάφνιασμά του, μόλις είδε το ραϊσμένο τζάμι. Ηταν όμορφη και σαν αφημένη σε ηδονική νωχέλεια: Καστανή με σγουρό μαλλί μαύρο, μακρύ, πιασμένο κάπως στον αυχένα, περιποιημένα απεριποίητο. Μαύρα μάτια, μεγάλες βλεφαρίδες.

Μαύρες στο γκρι και οι αποχρώσεις στα ρούχα: Μαύρο παντελόνι στενεμένο μετά τα γόνατα (όχι κολάν, το παρατήρησα). Ελαφρά μποτάκια, μαύρα, με σόλα από λάστιχο. Ριχτό παλτό/μπουφάν, μάλλινο με κουκούλα στο γκρι πετρόλ. Τσάντα μαύρη δερμάτινη, εξώραφη. Κυρίως αέρα γυναίκας που σε στέλνει…

Την καθησύχασα για τη ζημιά, καθώς σκεφτόμουν ότι ο τελευταίος τζαμάς στη γειτονιά είχε κλείσει προ μνημονίων. Τότε ξύπνησα. Είδα το ρολόι: πέντε το πρωί. Ξημέρωνε η Ημέρα της Γυναίκας!