27η Μάη 2018 16:18 | koutipandoras
Η ιστορία όντως επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από τον Κωνσταντίνο και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Αν αύριο μαθαίναμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει βγάλει ακόμα τις βοηθητικές ρόδες απ’ το ποδήλατο, το πιθανότερο είναι πως δε θα έκανε σε κανέναν εντύπωση.
H πνευματική ανεπάρκεια του προέδρου της ΝΔ, συνήθως δεν είναι ενοχλητική. Το αντίθετο. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε, το χαμόγελο είναι πάντα ευπρόσδεκτο. Η όλη παρουσία του θα ήταν εξόχως διασκεδαστική αν δεν υπήρχε μια λεπτομέρεια την οποία δυστυχώς δεν μπορούμε να παραβλέψουμε: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας και υποψήφιος πρωθυπουργός.
Η πλάκα λοιπόν σταματάει όταν ένας πολιτικός αρχηγός, που έχει κάνει ξανά μόδα την ακροδεξιά στη ΝΔ, δηλώνει ζωντανά σε συνέντευξη που του πήρε ο “γιαουρτοβγάλτης“ Παύλος Τσίμας στο ΣΚΑΙ, ότι… τον 17χρονο σήμερα δεν τον ενδιαφέρει σήμερα τι έγινε το 1963 με τους γκοτζαμάνηδες και το Λαμπράκη.
Όταν ένας υποψήφιος πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τόσο απαξιωτικά ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της χώρας του, τότε αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να ξαναζήσει τέτοιες τραγωδίες.
Οι ευσεβείς πόθοι του Κυριάκου Μητσοτάκη για πλήρη διαγραφή της ιστορικής μνήμης είναι βέβαια ευδιάκριτοι εδώ και καιρό. Μιλάμε για τον ίδιο πολιτικό που πριν λίγο καιρό είχε πάρει τα εύσημα από την εγκληματική νεοναζιστική οργάνωση, δηλώνοντας στο περιοδικό Politico πως “η Χρυσή Αυγή είναι σα να μην υπάρχει. Η βία στην Ελλάδα προέρχεται αποκλειστικά από την αριστερά“.
Η αναφορά του προέδρου της ΝΔ, λοιπόν, στον 17χρονο, που δεν θα έπρεπε να το νοιάζει για τη δολοφονία του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, είναι η σχεδόν φυσιολογική πολιτική σκέψη μιας διεφθαρμένης ελίτ που κυβέρνησε μεταπολεμικά την Ελλάδα και του κόμματος όπου οι ιδεολογικοί απόγονοι του παρακράτους των γκοτζαμάνηδων είναι αυτή τη στιγμή η ηγετική ομάδα.
Η δημιουργία την περίοδο των μνημονίων μιας ουδέτερης και απολιτίκ “νεκράς ζώνης” στη χώρα μας ήταν ένα από τα μεγάλα συστημικά πρότζεκτ.
Αν καταφέρουμε να κάνουμε το 17χρονο να νοιάζεται περισσότερο για ένα γαμάτο κοκτέηλ ή για “τα 10 μαγαζιά στην Αθήνα που φτιάχνουν το καλύτερο burger” από τη βάσανο της πολιτικής, κριτικής σκέψης, δε θα νοιαστεί και για πολλά άλλα. Θα έχουμε φτιάξει έναν τέλειο… ιδιώτη (idiot).
Έτσι, ο 17χρονος δε θα νοιάζεται για το πως και ποιος χρεοκόπησε τη χώρα που ζει και θα πρέπει να δουλέψει σαν κωπηλάτης σε γαλέρα.
Δε θα τον ενδιαφέρει ποιοι δολοφόνησαν το Νίκο Τεμπονέρα, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τον Παύλο Φύσσα.
Δε θα ξέρει καν το όνομα του Παύλου Μπακογιάννη και το ποια πολιτική οικογένεια “έστησε” ολόκληρη πολιτική και επαγγελματική καριέρα πάνω στη στυγνή δολοφονία του.
Κυρίως όμως δε θα τον ενδιαφέρει πως ο πολιτικός που τόλμησε να πει τη φράση “Τι το νοιάζει τον 17χρονο”, είναι ο ίδιος που πριν λίγους μήνες καταψήφισε την πρόταση της κυβέρνησης… για ψήφο στα 17.
Ίσως έτσι… (μόνο έτσι) θα καταφέρουμε να κάνουμε και τον Κυριάκο, πρωθυπουργό.
