όταν λείπουν οι πυροσβέστες περισσεύουν… οι παπάδες

Οκτώ μόλις μήνες μετά την καταστροφή στη Μάνδρα από τις πλημμύρες, με τους δεκάδες νεκρούς, ξαναζούμε μια νέα μεγαλύτερη καταστροφή με αυξημένα θύματα και ζημιές σε μέρη δίπλα στην Αθήνα, όπου, υποτίθεται, τα μέσα πρόληψης και αντιμετώπισης καταστροφών είναι περισσότερα και με ταχύτερη δυνατότητα συγκέντρωσης και επέμβασης ενώ θα περίμενε, κανείς, οι υποδομές να είναι καλύτερες.

Η επανάληψη τέτοιων τραγωδιών, ασφαλώς, δεν γίνεται από τα «ασυνήθιστα ή ακραία ή ασύμμετρα καιρικά φαινόμενα» όπως συνηθίζουν χρόνια να λένε, αμέσως, μετά την κάθε μεγάλη καταστροφή οι εκάστοτε κυβερνώντες, για να αποσείσουν τις ευθύνες της πολιτικής τους την ώρα που οι φλόγες θερίζουν ζωές και περιουσίες.

Για μια ακόμα φορά βγήκε στην επιφάνεια η απουσία αποτελεσματικής πολιτικής πρόληψης και προστασίας του λαού από φυσικούς κινδύνους (αντιπλημμυρικά, πυροπροστασία, δασοπροστασία κλπ), η έλλειψη των αναγκαίων πόρων και μέτρων, του απαραίτητου εξοπλισμού και του επαρκούς δυναμικού, που πρέπει να κινητοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπως, επίσης, και οι συνέπειες μιας πολιτικής αδιαφορίας για την δόμηση των συνθηκών ζωής και κατοικίας των ανθρώπων (άναρχη οικοδόμηση κλπ).

Αλλά τι να περιμένει κανείς από την κυρίαρχη πολιτική και το σύστημα που υπηρετεί, όταν: Την ίδια ώρα που ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τους μισθούς 9.298 παπάδων, το μόνιμο προσωπικό του Πυροσβεστικού Σώματος είναι 8.770 ενώ το άθροισμα των γιατρών του ΕΣΥ με αυτούς που απασχολούνται σε Κέντρα Υγείας είναι 8.071.

Ξέρει τι κάνει το καλό μας σύστημα. Για κάθε πυροσβέστη ή γιατρό ή δάσκαλο που λείπει, πληρώνουμε παπάδες να προσεύχονται να μην καεί η χώρα και ένστολους για να βαράνε αυτούς που δεν πιστεύουν ότι «με προσευχές και παρακάλια γλυτώνεις από τα τσακάλια»!

Οι πυροσβέστες «γυμνοί» από εξοπλισμό και μέσα, αποδεκατισμένοι και διασκορπισμένοι σε ιδιωτικά αεροδρόμια και οδικούς άξονες, χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό και οργάνωση, ρίχνονται στα δεκάδες νέα μέτωπα, που διαρκώς εκδηλώνονται, με αυταπάρνηση, η οποία όμως δεν αρκεί για να εμποδίσει το καταστροφικό έργο των πυρκαγιών.

Την ίδια ώρα που οι πυροσβέστες πυρπολούνται στο σώμα και στο νου για να σβήσουν τις φλόγες στα Γεράνεια, να σώσουν τα δέντρα και να απεγκλωβίσουν τις ζωές από τα καμένα, ο ΜΑΤατζής είναι έτοιμος να τσακίσει τις ίδιες ζωές που απεγκλωβίστηκαν, γιατί διαμαρτύρονται για τα ίδια δέντρα που γλίτωσαν και αποψιλώνονται γιατί τα καμένα ξεπουλιούνται.

Αλήθεια τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα κοινωνικό σύστημα που χρειάζεται περισσότερους αστυνομικούς και παπάδες από πυροσβέστες, καθηγητές και γιατρούς;