αρώματα μνήμης φθινοπώρου

Περπάτημα δύο ώρες, υπό σκιώδη βροχή· δεν βρεχόμουν, νοτιζόμουν· έτοιμος για σιδέρωμα. Μ’ άρεσε τόσο που καν δεν σκέφτηκα να ανεβάσω την κουκούλα στο φούτερ. Εχει κι ένα καλό αυτός ο καιρός –ή κακό, όπως το πάρει κανείς…– διευρύνει τον ορίζοντα της μνήμης: θυμάσαι περισσότερο και ζωηρότερα. Μνήμες, άρωμα βρεγμένου χώματος, ευωδιά φρεσκοπλυμένου δάσους· το τρίπτυχο, η συνταγή του φθινόπωρου.

Πώς πετυχαίνεις ένα σωστό φθινόπωρο; Με αυτά τα υλικά ακριβώς: μνήμη, βρεγμένο χώμα, φρεσκοπλυμένο δάσος, στις κατάλληλες αναλογίες. Τα αρώματα (κυρίως τα αρώματα μνήμης) δεν είναι πάντα τα ίδια. Θέλουν την ώρα τους, με πολλή προσοχή στην ποσότητα που τα ελευθερώνει. Αν αλλάξεις την ώρα και την ποσότητα, θα το κουράσεις το άρωμα, θα το φυλακίσεις, ενώ το άρωμα είναι γεννημένο να ίπταται, να πετάει.

Να ζει ελεύθερο, για να μπορεί να σκλαβώνει τον άλλο με την αιθέρια, περιρρέουσα παρουσία του. Ενα άρωμα φυλακισμένο, μπορεί και να σου βγει δηλητήριο. Ή, το χειρότερο όλων, να προκύψει ένα άρωμα αδιάφορο, που κανείς δεν θα του δίνει σημασία, θα το προσπερνάει σαν να μην υπάρχει.

Εχω την εντύπωση ότι οι σοφοί αρωματοποιοί των αιώνων, αποστάζοντας και συνδυάζοντας υλικά της φύσης για να συνθέσουν αρώματα που άφησαν το αποτύπωμά τους να αιωρείται στο χρόνο, μελέτησαν κυρίως το αρωματικό σύμπαν του φθινόπωρου, περισσότερο από το αντίστοιχο την άνοιξης.

Και μελέτησαν περισσότερο τα αρώματα του φθινόπωρου, επειδή το ίδιο το φθινόπωρο αποστάζει κάτι από αποχαιρετισμό, ενώ η άνοιξη ξεχειλίζει από αρώματα προσδοκίας. Και το σωστό άρωμα πρέπει να αναδίνει κάτι από περισυλλογή, αποχωρισμό και μελαγχολία. Αυτά είναι και τα ακριβά του θέλγητρα. Ο ενθουσιασμός, ούτως ή άλλως, πουλάει…