Τη γονεϊκή πλευρά του έλληνα ψηφοφόρου την καλύπτει ο σημερινός πρωθυπουργός, γι’ αυτό και θα ξαναβγεί. Ο Τσίπρας είναι ο γαμπρός που θα ήθελες για την κόρη σου. Ο Μητσοτάκης είναι ο γαμπρός που θα ντρεπόσουν να έχει η κόρη σου.
του Νίκου Μωραΐτη
Έβλεπα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να χορεύει γύρω-γύρω-όλοι με τα παιδάκια της Κιβωτού του Κόσμου, και ήταν σαν να πιάνονταν χέρι – χέρι ο λύκος με τα πρόβατα.
Τον έβλεπα να αστειεύεται με έναν κουρέα στην περιοδεία του στις γειτονιές του Πειραιά, και ήταν σαν ο επιθεωρητής Κλουζό να είχε πάει για ανάκριση.
Το μεγάλο πρόβλημα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι η πολιτική του κόμματός του απεικονίζεται στη φάτσα του. Την ώρα που η Νέα Δημοκρατία χρειαζόταν έναν δεξιό Ομπάμα, έναν Τριντό, έναν Μακρόν, έναν αστέρα τελοσπάντον που να κρύβει την απωθητική πολιτική γραμμή της και τη σκανδαλώδη της ταυτότητα κάτω από το ωραίο του προφίλ, της έτυχε ο Μητσοτάκης ανφάς.
Κακά τα ψέματα, η πολιτική εκτός από ουσία είναι και εικόνα. Και την εικόνα ενός κόμματος της μίζας, της διαφθοράς και του νεοφιλελευθερισμού, μόνο ένας μεγάλος σταρ θα μπορούσε να την καλύψει. Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά έχει βρει -για πρώτη φορά στην Ιστορία της- τον σταρ της.
Μπορείς να πεις για τον Τσίπρα ότι θα τον ήθελες πιο μαζεμένο στο α’ εξάμηνο της διακυβέρνησής του ή πιο επιθετικό μετά, αλλά ο τύπος την κάνει τη δουλειά. Έβγαλε μία χρεοκοπημένη χώρα από τα Μνημόνια μόλις σε τριάμισι χρόνια, αγγίζει θέματα που καίνε – Σκόπια, Εκκλησία -, δίνει δικαιώματα στην ετερότητα αυτής της χώρας. Και όλα αυτά με μία λάμψη, ένα χαμόγελο, συνδυασμένο με το ατσούμπαλο κάθισμα στην καρέκλα – δηλαδή ανεπιτήδευτο, απροσποίητο.
Οι Έλληνες ψηφίζουν πάντα σαν παιδιά ή σαν γονείς. Τον παιδικό τους εαυτό τον κάλυψαν στο παρελθόν οι πατρικές φιγούρες ενός Καραμανλή και ενός Παπανδρέου. Τη γονεϊκή πλευρά του έλληνα ψηφοφόρου την καλύπτει ο σημερινός πρωθυπουργός, γι’ αυτό και θα ξαναβγεί. Ο Τσίπρας είναι ο γαμπρός που θα ήθελες για την κόρη σου. Ο Μητσοτάκης είναι ο γαμπρός που θα ντρεπόσουν να έχει η κόρη σου.
