28.12.2018, 17:00 | εφσυν
Λίγες μέρες προτού «κλείσει» ο χρόνος και «ανοίξει» το 2019 είναι ίσως καλή ευκαιρία για αναστοχασμό-απολογισμό, αλλά και προβληματισμό σχετικά με αυτό που μας περιμένει.
Για όσους επιζητούν έναν παρηγορητικό λόγο, φιλοσοφικό ή πολιτικό, η χρονιά που πέρασε σηματοδότησε την «έξοδο από τα μνημόνια» και την απαρχή μιας οικονομικής ανασυγκρότησης, η οποία βαθμιαία οδηγεί σε «ανάπτυξη» και επούλωση των πληγών του κοινωνικού σώματος μετά τη δεκαετή λιτότητα.
Για τους περισσότερο ρεαλιστές το 2018 ήταν η χρονιά ακόμα ενός «συμβιβασμού» με τους δανειστές, οι οποίοι χρειάζονταν απελπισμένα ένα success story για να δικαιολογήσουν μια αποτυχημένη οικονομική πολιτική με καταστροφικά κοινωνικά αποτελέσματα. Αυτή η ανάγκη τους συνέπεσε απολύτως με το αφήγημα της ελληνικής κυβέρνησης ότι τα μνημόνια τελείωσαν, οι αποφάσεις λαμβάνονται πλέον στην Αθήνα και το χρέος είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμο. Μια σύμπτωση η οποία έφερε σε απόλυτη αμηχανία την αντιπολίτευση των Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, που θεωρούσαν αυτονόητη τη στήριξη των «ξένων». Εξ ου και ο αλλοπρόσαλλος τρόπος που πολιτεύονται, γεμάτος αντιφάσεις, παραπατήματα και πολιτικά λάθη.
Ο νέος χρόνος δείχνει πολιτικά γεμάτος ευκαιρίες και κινδύνους σε πολιτικό επίπεδο και ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στους πολίτες να εκφραστούν, να διεκδικήσουν και να στείλουν τα αναγκαία μηνύματα σε όλες τις κατευθύνσεις. Για φέτος είναι προγραμματισμένες εκλογές σε τρία επίπεδα: τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό, άρα -ενδεχομένως- είναι η ώρα για τους πολίτες να μιλήσουν.
Σε τοπικό επίπεδο να εκλέξουν δημοτικούς άρχοντες που θα διασφαλίσουν μια περισσότερο συμμετοχική και διαβουλευτική πολιτική για τις περιοχές τους και ταυτόχρονα θα ενισχύσουν τις υποδομές, θωρακίζοντας τους δήμους εν όψει των ακραίων καιρικών φαινομένων που συνεπάγεται η κλιματική αλλαγή. Αυτό βέβαια αφορά περισσότερο τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας, με τεράστια οικιστικά, χωροταξικά και περιβαλλοντικά προβλήματα.
Σε εθνικό επίπεδο να αγωνιστούν ενάντια στις πολιτικές δυνάμεις που επί δεκαετίες υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας και την οδήγησαν στη χρεοκοπία, δείχνοντας ότι διαθέτουν μνήμη. Παράλληλα, διεκδικώντας ειλικρίνεια από εκείνους που γνωρίζουν τη δυσάρεστη αλήθεια, αλλά υποκρίνονται ότι όλα πάνε καλά και βαδίζουμε στη λεωφόρο της εθνικής αξιοπρέπειας. Μόνο η ετοιμότητα για αγώνα και διεκδίκηση -και φυσικά διακινδύνευση- μπορεί να φέρει το όποιο καλό αποτέλεσμα για τον τόπο.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να αποφύγουν το σφάλμα η διαμαρτυρία τους να γίνει δύναμη για τους ακροδεξιούς και τους φασίστες ρατσιστές. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι αυτός που γιγαντώνει τη δυσφορία, η οποία γίνεται πρώτη ύλη για να εκλεγούν αυταρχικοί, συντηρητικοί και αντιδραστικοί ηγέτες. Αν και το Ευρωκοινοβούλιο δεν διαθέτει καμία ουσιαστική δύναμη, έχει σημασία οι πολίτες να στείλουν το μήνυμα πως δεν ενισχύουν την Ευρώπη των κλειστών συνόρων, της απανθρωπιάς, του διχασμού και του μίσους.
Εχοντας πίσω μας δύο παγκόσμιους πολέμους, το Ολοκαύτωμα, τον ναζισμό και τα αυταρχικά καθεστώτα όπου Γης, ίσως αυτή η χρονιά να ενδείκνυται για να μιλήσουμε για όσα αφορούν την ατομική και συλλογική μας ζωή. Εάν πάμε στις κάλπες μόνο με το θυμικό και χωρίς σκέψη και, κυρίως, μόνο με διάθεση εκτόνωσης της οργής μας, δυστυχώς θα δούμε να βγαίνουν τέρατα τα οποία θεωρούσαμε πεθαμένα. Εάν δεν είμαστε έτοιμοι για αγώνα και διεκδίκηση, πολύ φοβάμαι ότι οι διαψεύσεις και η απογοήτευση θα είναι ακόμα μεγαλύτερες, φέρνοντας νέες ήττες.
