iloveithaki.gr / feb 5th 2019
σχόλια ημέρας:
- προτείνω η επόμενη μέρα της αριστεράς να είναι ενωτική, περισσότερο διαφανής, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη «εις εαυτούς και αλλήλους» και κυρίως δίχως κραυγές εναντίον όσων έχουν διαφορετική άποψη
- “οι πληγές είναι παράσημα” και αυτό γιατί όσα μας πλήγωσαν μας κάνουν πιο δυνατούς και μας θυμίζουν ότι έχουμε βγει αλώβητοι από την κάθε δυσκολία που έχει προκύψει στη ζωή μας / μελίνα
- ούτε η υπεξαίρεση της έννοιας της δημοκρατίας από τις ελίτ των μονοπωλίων, των τραπεζών, του πλούτου, από τους κόλακες της εξουσίας, θα μπορέσει να δημιουργήσει ανάπτυξη. ούτε κανένα παραγωγικό μοντέλο δεν θα μπορέσει να ισορροπήσει την κατακερματισμένη από τη γερμανική ηγεμονία εικόνα της ανάπτυξης αποτυπωμένης στο ενδο-ευρωπαϊκό εμπόριο, στην ύφεση και την πολιτική παρακμή
επιλογή πραγματικών ειδήσεων:
ο συλλογικός εγωισμός για πλουτισμό
όσο οξύνεται η οικονομική δυσπραγία και αυξάνονται οι εισοδηματικές ανισότητες μεταξύ κρατών, ηπείρων και ενδοκρατικών περιφερειών τόσο αυξάνεται η απροθυμία οι ευρισκόμενοι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση να παραχωρήσουν μέρος των εισοδημάτων τους στους οικονομικά ασθενέστερους. Εκεί εδραιώνεται ο σύγχρονος αυτονομιστικός εθνικισμός: η πλούσια Καταλονία θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί, η πλούσια Λέγκα του ιταλικού Βορρά θέτει αιτήματα αυτονομίας. (Eric Hobsbawn, «Η εποχή των Ακρων», Θεμέλιο 1995).
μια θέση στον ήλιο
«είμαι ευτυχής που βλέπω ότι η ελλάδα και η πορτογαλία βρήκαν μια θέση, δεν λέω στον ήλιο, αλλά ένα μέρος μεταξύ των παλαιών ευρωπαϊκών δημοκρατιών» δήλωσε ο Ζ.- Κλ. Γιούνκερ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 15 Ιανουαρίου στον χαιρετισμό του για τα 20 χρόνια του ευρώ. Ομως εμείς καλά προετοιμασμένοι κατορθώσαμε να έχουμε μάτια και κρίση και ας μας τύφλωνε ο ήλιος, «ένας ήλιος μου φαινότανε η Ελλάδα όλη», από το «Ταξίδι» του Ψυχάρη, για να δούμε τον μηχανισμό της αλαζονείας να βάζει τους λαούς να μαθητεύσουν μέσα από την αφήγηση για «παλιές» και «νέες» δημοκρατίες και την προαίρεση των εκπροσώπων της πολιτικής κατήχησης της ολιγαρχίας μιας τάξης να αποφασίζει κατά πώς θέλει για το ποιοι λαοί έχουν θέση κάτω από τον ήλιο. Η έκφραση «παλιές δημοκρατίες», μέρος των οποίων αποτελούν σήμερα η Ελλάδα και η Πορτογαλία, αλλά και η ωμότητα του ευφυολογήματος για τη θέση στον ήλιο είναι η επίδειξη ενός θριάμβου από το μέρος της τάξης εκείνης που θέλει η απόληξη κάθε αντίστασης των λαών να μην ξεπερνά το όριο ενός ιδεολογικού εξαρτήματος που στο τέλος όμως θα μετακινείται στα ευεργετήματα που τους υποδεικνύονται ως αδιαπραγμάτευτα αγαθά. Οι «νέες» ευρωπαϊκές δημοκρατίες, εννοεί τα κράτη που έζησαν μέσα στο σοβιετικό μεταπολεμικό μπλοκ, θα έχουν σταθερά το καθήκον να ισορροπούν στις ανάσες της Διάσκεψης της Γιάλτας στις 11 Φεβρουαρίου 1945 των Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν.
οι πληγές μας
τη δημοκρατική νομιμοποίηση σε κάθε περίπτωση την έχει η κυβέρνηση της αριστεράς (ή έστω του νέου συριζα), να σχεδιάζει το μέλλον της πατρίδας. Οσοι είναι αντίθετοι να κρατήσουν το μέτρο του αντιπολιτευτικού λόγου. Οσοι παίζουν κι από δω κι από κει ας πάρουν μία έντιμη απόφαση μακριά από προσωπικές σταθμίσεις. Τέλος, όσοι στηρίζουν τις επιλογές της Κυβερνώσας οφείλουν να [ανα]συνταχθούν στη βάση της συνέπειας, της ιστορικής πορείας και της κοινωνικής εντιμότητας, μη αφήνοντας χώρο στα παράσιτα της παραπολιτικής και στις σαύρες της παραοικονομίας. «δε ζητούμε πια να θέσουμε το χέρι “επί των τύπων των ήλων” για να ιχνηλατήσουμε τις πληγές μας»
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1624″]
