μ καλουδάς: αυτό το ποδόσφαιρο θέλουμε

Βλέποντας τα επεισόδια χθες, στο ΟΑΚΑ, στο παιχνίδι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, αισθάνομαι και πάλι λύπη. Λύπη που έχουμε αυτό το ποδόσφαιρο, λύπη που έχουμε αυτούς τους οπαδούς, λύπη που δεν γίνεται τίποτα προκειμένου να γουστάρουμε ξανά να δούμε ελληνικό πρωτάθλημα.

Το χθεσινό παιχνίδι δεν ήταν απ’ αυτά που οι δυο ομάδες καίγονταν για βαθμούς, δεν ήταν απ’ αυτά που ο νικητής θα είχε ισχυρό προβάδισμαέναντι του χαμένου για την κατάκτηση του τίτλου. Οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές σε σχέση με τα αντίστοιχα ντέρμπι των προηγούμενων ετώνκαι ενώ θα έπρεπε να γίνει ένα ήσυχο παιχνίδι, καταφέραμε να γίνουμε και πάλι μάρτυρες της ανικανότητάς μας να διαφυλάξουμε το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Οι εικόνες ντροπής έκαναν και πάλι τον γύρο του κόσμου. Συνηθισμένα τα… βουνά στα χιόνια. Αύριο, μεθαύριο θα έχουν ξεχαστεί και θα συζητάμε για κάτι άλλο. Αυτό έγινε τις προηγούμενες φορές, αυτό θα γίνει και τώρα. Γιατί; Διότι πολύ απλά αυτό το ποδόσφαιρο θέλουμε.

Τι δεν καταλαβαίνεις φίλε αναγνώστη;

Φυσικά και υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου. Φυσικά και υπάρχουν χώρες οι οποίες αντιμετώπισαν πολύ σοβαρότερα προβλήματα,αλλά κατάφεραν να τα ξεπεράσουν. Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι με τεράστια προϋπηρεσία σε τέτοια ζητήματα και μπορούν να βοηθήσουν.

Απλά δεν θέλουμε.

Την ώρα που στην Αγγλία έχει συσταθεί τμήμα, εντός του υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο συντονίζει τις ενέργειες που αφορούν στη δράση των οργανωμένων οπαδών, στη χώρα μας δεν λειτουργούν οι κάμερες στα γήπεδα. Την ώρα που στην Αγγλία υπάρχουν μυστικοί πράκτορες εντός των πυρήνων των οργανωμένων οπαδών, στη χώρα μας οι security αράζουν στα κάγκελα για να δουν το παιχνίδι.

Η κάθε αγγλική ομάδα, τουλάχιστον οι μεγάλες, έχει δικό της τμήμα ασφάλειας και σύμβουλο ελέγχου του πλήθους, ο οποίος πληρώνεται αδρά για να κάνει σωστά τη δουλειά του.

Δεν έχω την ελπίδα ούτε κατά διάνοια ότι μπορεί να φτάσουμε ποτέ το αγγλικό μοντέλο αστυνόμευσης των γηπέδων, αλλά αυτό μπορεί να μας δείξει τον δρόμο. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει να θέλουμε και εμείς δεν θέλουμε.

Μέχρι να θέλουμε καληνύχτα σας…