Τακτικές που ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και διαφορετικά κίνητρα, συγκλίνουν σε ένα κοινό στόχο: να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές.
Η ΝΔ φυσικά για να βρεθεί στην κυβέρνηση με όσο το δυνατό μεγαλύτερο ποσοστό, που να της εξασφαλίζει την αυτοδυναμία και να προχωρήσει στο πλήρες ξεχαρβάλωμα των δημόσιων υποδομών και τη συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών για τα κοινωνικά αγαθά(παιδεία, υγεία, κα), στην ιδιωτικοποίηση των πάντων (ασφαλιστικό, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, κα).
Το ΚΙΝΑΛ που βλέπει τις δυνάμεις του να μειώνονται μέρα με τη μέρα, για να ελπίζει σε ένα ΄΄φιλί της ζωής΄΄ από όποια αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ που έχει επικρατήσει πλήρως στο χώρο της κεντροαριστεράς.
Το ΚΚΕ γιατί χρεώνει και αυτό την εκλογική του συρρίκνωση στην αλματώδη αύξηση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ, τα τελευταία χρόνια. Και προσδοκά σε μια τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύει πως θα έφερνε ψηφοφόρους σε αυτό.
Πέρα όμως από τη λυσσαλέα κοινή προσπάθεια τους, μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής:
Στις περιφέρειες που ο περιφερειάρχης εκλέχθηκε την 2η Κυριακή, ο ΄΄μπλε΄΄ περιφερειάρχης δεν έχει την πλειοψηφία των περιφερειακών συμβούλων, άρα το επικοινωνιακό κομματικό μπλε που δίνουν στο χάρτη της περιφέρειας πολλά κανάλια και σύσσωμη η αντιπολίτευση, δεν αντιστοιχεί και στη δυνατότητα του να ενεργήσει με βάση τη βαθιά αντικοινωνική νεοφιλελεύθερη πολιτική που ασπάζεται ο ίδιος και το κόμμα του. Γι΄αυτό άλλωστε και ο Γ.Πατούλης με τον Γ.Σγουρό, μόλις τέσσερις μέρες μετά την 1η εκλογική Κυριακή, έσπευσαν να δηλώσουν πως συνενώνουν τις παραταξιακές τους δυνάμεις απέναντι στη Ρ.Δούρου. Προσπαθώντας να δείξουν και στους άλλους μειοψηφικούς δημοτικούς άρχοντες το μοντέλο διαχείρισης που προτείνουν απέναντι στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Τη δε 2η Κυριακή, η αποχή ξεπέρασε και αυτή της 1ης Κυριακής των αυτοδιοικητικών εκλογών, αφού μεγάλο κομμάτι των πολιτών δεν θέλησε να στηρίξει κανένα εκ των δυο πρώτων υποψηφίων. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν ο νέος άρχων δεν έχει ούτε τη λαϊκή πλειοψηφία (αντιθέτως αποτελεί αδύναμη μειοψηφία επί του συνόλου των πολιτών), ούτε την θεσμική πλειοψηφία.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο μεγάλο αριθμό των Δήμων, όπου για να διοικήσουν οι νέοι ΄΄γαλάζιοι΄΄ δήμαρχοι θα πρέπει να συνθέσουν τις απόψεις των αρκετών συνήθως παρατάξεων που απαρτίζουν τα δημοτικά συμβούλια.
Στις δε Ευρωεκλογές μόλις ο 1 στους 3 Έλληνες και Ελληνίδες από όσους πήγαν στις κάλπες (πόσο μπλε είναι λοιπόν και αυτός ο χάρτης;) ψήφισε τη ΝΔ, κάποιοι με απόλυτα νεοφιλελεύθερο σκεπτικό, αρκετοί άλλοι όμως μέσα σε ένα έντονα αντιΣΥΡΙΖΑ κλίμα το οποίο όπως είπαμε πριν ενίσχυαν χωρίς φραγμούς ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Σε ένα πάνδημο κλίμα να τιμωρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι πολίτες επέλεξαν να το κάνουν με κάθε τρόπο που έκριναν ως αποτελεσματικότερο και χωρίς ιδεολογικές και κομματικές δεσμεύσεις (πχ. βλέπε μείωση του ΚΚΕ και συρρίκνωση της ΛΑΕ που σε αναλογία με άλλα κόμματα είχε παρουσία σε κανάλια, γιατί άνοιγε σχεδόν μονομέτωπο προς το ΣΥΡΙΖΑ).
Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά τον αγώνα του προς τις εθνικές εκλογές με το ¼ των Ελλήνων και των Ελληνίδων που πήγαν στην κάλπη να τον έχει στηρίξει στις ευρωεκλογές. Όμως από το βράδυ της Κυριακής των ευροεκλογών (26/5) μέχρι σήμερα, πολλά είναι τα μηνύματα πολιτών που επέλεξαν μεν να δώσουν ηχηρό μήνυμα μεγάλης κόπωσης από τα μνημόνια στο κυβερνών κόμμα, αλλά δεν σκοπεύουν να το πράξουν και στις απόλυτα καθοριστικές για τη τύχη της χώρας βουλευτικές εκλογές. Πολλοί άλλωστε από αυτούς δεν πήγαν να ψηφίσουν και τη 2η Κυριακή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Προς αυτούς αλλά και προς όλους όσους έχουν υποφέρει από τις πολιτικές των μνημονίων τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ ανέκοψε, οριστικά από τον Αύγουστο του 2018, η πολιτική δέσμευση πρέπει να είναι σαφής και με νέα συγκεκριμένα μέτρα για γενναία εκ νέου ενίσχυση του βιοτικού τους επιπέδου, πέρα από τα πρώτα πολύ σημαντικά βήματα, που έγιναν αλλά δεν φθάνουν. Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών είναι ορθάνοιχτο: η ελληνική κοινωνία χτύπησε γερά την καμπάνα προς όσους ακούνε και αναλόγως θα πράξει στις βουλευτικές εκλογές.
Η Αριστερά πάντα άκουγε την κοινωνία, πάντα καθόριζε την πολιτική της με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, το ίδιο θα κάνει και τώρα.
