πρωί πρωί στεγνώνανε στο ήλιο και ψάρευαν στα γαλήνια νερά του λιμανιού μας μετά την καταιγίδα.
ζωντανά κι αυτά σαν και μας
να ζήσουν
να συνεχίσουν να κάνουν αυτά που τους λέει το ένστικτο τους
δεν τα τρώμε κι είναι τυχερά γιατί θα τα είχαμε εξαφανίσει
δεν με φοβόταν κι ας ήμουν δίπλα τους
εύχομαι να τα βλέπω κάθε πρωί
δ δ μανίας
