efsyn.gr / 15.07.2022, 16:00
Κορίνα Βασιλιπούλου
Μια μπόχα έχει κυριεύσει την ατμόσφαιρα. Είναι οι αναθυμιάσεις από το τυμπανιαίο πτώμα μιας δικαιοσύνης άδικης, ταξικής και μεροληπτικής. Ξεπουλημένης, θα μπορούσε να πει κανείς. Ο βόθρος ξεχείλισε και κινδυνεύουμε να πνιγούμε στα σκ@@@, αν δεν έχουμε ήδη πνιγεί. Ισως, πάλι, να μη νιώθουμε, γιατί στην πραγματικότητα είμαστε νεκροί. Εγκεφαλικά νεκροί.
Αφιονισμένοι, φασίστες μπάτσοι πυροβολούν εν ψυχρώ 15χρονα και τα σκοτώνουν. Κι όμως, κυκλοφορούν ελεύθεροι, γιατί για το δικαστήριο βάρυνε περισσότερο το ότι είχαν «σύννομο βίο». Παιδεραστές και βιαστές κρίνονται ένοχοι για δύο βιασμούς κι όμως, την ίδια κιόλας μέρα αποφυλακίζονται, ώσπου να εκδικαστεί η έφεσή τους. Γιατί έτσι. Γιατί μπορούν. Γιατί έχουν ισχυρές πλάτες ή γιατί γνωρίζουν πολλά και δεν κάνει να συμπαρασύρουν και άλλους ή και για τα δύο μαζί και για άλλα που ίσως δεν φανταζόμαστε καν. Κι έτσι, βγαίνουν προκλητικοί και αδίστακτοι στα κανάλια, σίγουροι ότι στο μέλλον θα πέσουν πάλι στα μαλακά, φτύνοντάς μας κατάμουτρα. Και πάλι, γιατί μπορούν.
Δεν αντέχεται τόση σαπίλα, τόση κοροϊδία, τόσο φτύσιμο. Να σου λένε στα ίσια ότι νόμος είναι όχι το δίκιο του εργάτη, όπως θα θέλαμε κάποιοι, αλλά ο νόμος του ισχυρού κι άμα σ’ αρέσει. Αν δεν σ’ αρέσει, σημαίνει πως μάλλον είσαι ακόμα ζωντανός. Και λοιπόν; Πόσοι παραμένουν ζωντανοί ανάμεσα σε τόσα ζόμπι; Είναι αρκετοί για να κάνουν τη διαφορά ή θα φαγωθούν κι αυτοί στο τέλος από τα νεκροζώντανα όντα χωρίς εγκέφαλο; Λένε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά σαν να έχει παραδώσει κι αυτή το πνεύμα. Ισως, πάλι, να πρέπει πρώτα να ωριμάσουν οι συνθήκες. Αλλά, οι συνθήκες, για να ωριμάσουν, χρειάζονται ζωντανούς οργανισμούς. Κι εμείς είμαστε νεκροί. Απλά, δεν μας το έχει πει κανείς ακόμα.
