iloveithaki.gr, 16/1/2026
δεν είμαστε “λίγοι”. είμαστε άνθρωποι.
πάλι τα ίδια φοβάμαι.
και το λέω από τώρα.
όχι για να γκρινιάξω.
για να μη ξαναγίνει.
η γραμμή:
ιθάκη – πόρος – κυλλήνη – πάτρα
ένα σκοινί ζωής.
για γιατρούς.
για εξετάσεις.
για δουλειές.
για παιδιά.
για “πρέπει”.
κι όμως…
τα προηγούμενα χρόνια,
όχι μια φορά.
αρκετές φορές.
με πρόσχημα τον καιρό,
με μια “αμφίβολη κακοκαιρία”,
άφηνε τους θιακούς στον πόρο.
σαν δέμα.
σαν παραπανίσιο βάρος.
σαν να μην υπάρχουμε.
κι ύστερα;
ύστερα το μαρτύριο.
ταξί.
χρυσοπληρωμένα.
πόρος → σάμη.
με βαλίτσες.
με κούραση.
με παιδιά.
με ηλικιωμένους.
με ανθρώπους άρρωστους.
φτάναμε σάμη.
και περιμέναμε.
ώρες.
μέσα στο κρύο.
μέσα στην υγρασία.
με μάτια καρφωμένα στο “μήπως”.
με το τηλέφωνο στο χέρι.
και την αξιοπρέπεια στα δόντια.
και στο τέλος;
γυρίζαμε πίσω
με το νυχτερινό του “ιόνιον πέλαγος”.
νύχτα.
κρύο.
νεύρα.
άδεια πορτοφόλια.
εγκατάλειψη.
και ρωτάω απλά:
τι φταίει; ο καιρός;
η ευκολία; ή τα καύσιμα;
γιατί ο καιρός, ο ίδιος καιρός
δεν σταματάει μικρότερο πλοίο της γραμμής:
ιθάκη – σάμη – αστακός.
άρα…
ο καιρός γίνεται λάστιχο.
το τραβάμε όπως μας βολεύει.
και οι επιβάτες αν είναι δύο ή τρεις
γίνονται αριθμοί.
ε, όχι.
δεν είμαστε αριθμοί.
είμαστε οι θιακοί.
κι έχουμε δικαίωμα
να φτάνουμε στον προορισμό μας
χωρίς να περνάμε από τιμωρία.
παράκληση. όχι επαιτεία. υποχρέωση.
και τώρα μιλάω καθαρά.
παρακαλώ τις τοπικές αρχές να μεριμνήσουν.
όχι με “επιστολές”.
όχι με ευχές.
όχι με “θα το δούμε”.
θέλει τρέξιμο.
θέλει υπουργεία.
θέλει εταιρίες.
θέλει προσωπική παρουσία.
θέλει άνθρωπο να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι.
γιατί πολλοί επιβάτες είναι ηλικιωμένοι.
πολλοί είναι άρρωστοι.
πολλοί ταξιδεύουν με φόβο και πόνο.
και είναι κρίμα.
είναι ντροπή.
είναι άδικο.
να αισθάνονται οι θιακοί
πως όταν δυσκολεύει λίγο η κατάσταση,
τους πετάνε έξω απ’ το πλάνο.
μην το ξαναζήσουμε.
φέτος, λοιπόν,
ας μη γίνει το ίδιο έργο.
ας μη βρεθούμε πάλι
στον πόρο
με μια βαλίτσα
κι ένα “καλή τύχη”.
συνήθως μέσα στην βροχή.
γιατί η ιθάκη δεν ζητάει χάρη.
ζητάει ισοτιμία.
δεν είμαστε “λίγοι”.
είμαστε άνθρωποι.
κι αυτό πρέπει να μετράει περισσότερο απ’ όλα.
«μικρό χωριό, κακό χωριό», λέγανε οι παλιοί.
όχι γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί.
αλλά γιατί όταν είσαι λίγος,
σε μετράνε λιγότερο.
και όταν είσαι νησί,
σε ξεχνάνε πιο εύκολα.
νιόνιος μανιάς του μήδη
Μενεξέδεσ και ζουμπούλια
Και θαλασσινά πουλιά
Αν τη δείτε την καλή μου
Χαιρετίσματα πολλά
Η κιθάρα μου να σπάσει
Και τα τέλια να κοπούν
Και τα χέρια που την παίζουν
Μεσ στη μαύρη γη να μπουν
Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσ
Δεν είμ’ εγώ εκείνοσ π’ αγαπούσεσ
Με λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστά
Και με αγνοφιλούσεσ
Τι ωραία πουν’ τα βράδια
Μια βαρκούλα με πανί
Ένασ νέοσ ν’ ακομπανιάρει
Και μια νέα νατραγουδεί
Πεσ μου τη δασκάλισσά σου
Που σε μάθαινε χορό
Και σταυρώνεισ τα ποδάρια
Σαν την πάπια στο νερό
Πεσ μου γιατί σαν ξένο με κοιτάσ
Δεν είμ’ εγώ εκείνοσ που αγαπούσεσ
Με λάτρευεσ με λάτρευεσ πιστά
Και με αγνοφιλούσεσ
Αν εσύ δε μου το δώσεισ
Το φιλί που σου ζητώ
Απο κει κι ασ με περάσουν
Απ’ την πόρτα σου νεκρό
Μενεξέδεσ και ζουμπούλια
Και θαλασσινά πουλιά
Αν τη δείτε την καλή μου
Χαιρετίσματα πολλά
