δδμανιάς: μόνο εστίαση και ύπνος δεν κρατάνε το θιάκι

iloveithaki.gr, 18/1/2026

η ευρώπη κάνει τον κολτσινενέ

κολτσινενές: νταής – ψευτολεβέντης – καυχησιάρης – φουσκωμένος

η ευρώπη σήμερα κάνει τον κολτσινενέ.
τον καμπόσο.
με το στήθος έξω.
και τα γόνατα μέσα.

μιλάει για δύναμη.
για ηγεσίες.
για “στρατηγικές αυτονομίες”.

η βαριά ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία
δεν θέλει να χάσει την πρωτιά.
δεν θέλει να παραδώσει τα κλειδιά.
ούτε σε μπαταρίες,
ούτε σε ασιατικά τσιπάκια,
ούτε σε κανέναν.

αλλά να σου πω.
ούτε και στην βιομηχανία όπλων θέλει να δώσει αρχηγία.

γιατί άλλο να πουλάς άλογα με τέσσερις ρόδες
και άλλο να πουλάς βροντές.
τα άλογα θέλουν σέρβις.
οι βροντές θέλουν άλλοθι.

κι εκεί αρχίζει το πανηγύρι.
όλοι θέλουν “ευρώπη δυνατή”.
κανείς δεν θέλει να γράψει την απόδειξη.

ο μερτς, ο μακρόν και η τέχνη του φόβου

ο μερτς έτσι κι αλλιώς τους φοβάται όλους.
φοβάται τους ρώσους.
φοβάται τους αμερικάνους.
φοβάται τα εργοστάσια.
φοβάται και τα ποσοστά.

είναι ο άνθρωπος που,
αν δει κύμα,
κάνει πρώτα μια επιτροπή
να αποφασίσει αν είναι νερό.

ο μακρόν πάλι…
άλλος καημός εκεί.
φοβάται μόνο την μπριζίτ
και τη χαμηλή δημοτικότητα.

ο ένας τρέμει την ιστορία.
ο άλλος τρέμει το σχόλιο.

κι εμείς οι μικροί κάτω,
να τους κοιτάμε
σαν να βλέπουμε δυο πετεινούς
να τσακώνονται πάνω σε φράχτη
ενώ το κοτέτσι έχει πάρει φωτιά.

στην αγγλία οι χαρτογιακάδες κυβερνάνε την ζωή

στην αγγλία κυβερνάνε οι χαρτογιακάδες.
περισσότερο κι απ’ τα άλλα κράτη.

εκεί δεν έχει “λαϊκό ένστικτο”.
έχει φακέλους.
έχει λέξεις.
έχει κανονισμούς.
έχει χαμόγελα που μοιάζουν με σφραγίδες.

οι άλλοι στην ευρώπη είναι κοκόρια.
φωνάζουν.
φουσκώνουν.
κάνουν πως θα πετάξουν.
και στο τέλος
ζητάνε άδεια απογείωσης.

οι ρώσοι και οι κινέζοι γελάνε

οι ρώσοι γελάνε.
οι κινέζοι γελάνε πιο ήσυχα.
με αυτό το χαμόγελο το ήρεμο,
που σε κάνει να καταλαβαίνεις
ότι σε έχουν ήδη μετρήσει.

γιατί αυτοί δεν μιλάνε πολύ.
μετακινούν πράγματα.

ο ένας μετακινεί σύνορα.
ο άλλος μετακινεί αγορές.

κι η ευρώπη μετακινεί…
τις λέξεις.
από το “ποτέ”
στο “ίσως”.
και από το “δεν γίνεται”
στο “θα δούμε”.

λίγος λεβάντες, ήλιος με κοντά δόντια

εδώ στο θιάκι σήμερα
λίγος ο λεβάντες.
αλλά ήλιος με κοντά δόντια.

σαν γέρος που χαμογελάει
αλλά δεν σου δίνει το χέρι.

χειμώνας.
και δουλειά.

η δουλειά δεν έχει κυριακές.
μόνο ημερομηνίες που περνάνε.
και ένα σώμα που λέει:
“άντε, πάμε κι αυτό.”

κι έτσι βγαίνει ο χειμώνας.
με κάτι μερεμέτια.
με κάτι φωνές στο τηλέφωνο.
με κάτι “έλα μωρέ θα το φτιάξουμε”.

και στο τέλος…
μια μπύρα.

όχι γιατί πανηγυρίζεις.
γιατί επιβίωσες άλλη μια μέρα
χωρίς να βρίσεις άνθρωπο που δεν φταίει.

το κακό είναι πως τελειώνεις ένα και ανοίγουν δύο

το κακό είναι αλλού.
τελειώνεις μια δουλειά
και έχεις ανοίξει άλλες δύο.

έτσι γίνεται πάντα.
το ένα φέρνει το άλλο.

σαν τα κύματα στο στενό.
λες “ηρεμήσαμε”,
και τσουπ.
έρχεται άλλο από πίσω.

αλλά προχωράμε.
γιατί άμα κάτσεις,
σε τρώει η σκέψη.
κι η σκέψη τον χειμώνα
είναι πιο παγωμένη κι απ’ τον αέρα.

θιακόπουλα που παλεύουν με το τίποτα

και μέσα σ’ όλα…
κάτι θιακόπουλα προσπαθούν.

να αναβαθμίσουν επιχειρήσεις.
να στήσουν πράγματα.
να βάλουν μια τάξη.
να πάνε μπροστά.

και ζορίζονται.
όχι γιατί δεν έχουν μυαλό.
έχουν.
και ιδέες.
και όρεξη.

ζορίζονται γιατί εδώ το κράτος
κάνει την πάπια.

κι ενώ είναι το μόνο
που μπορεί να βοηθήσει
στην καταπολέμηση της ερήμωσης,
κάνει πως δεν βλέπει.
κάνει πως δεν ακούει.
κάνει πως δεν ξέρει.

σαν τον γείτονα που βλέπει τη σκεπή σου να στάζει
και σου λέει:
“ε, καλά… βρέχει”.

στο μικρό κακό χωριό τα λεφτά πάνε όπου να ‘ναι

στο κακό μικρό χωριό μας
τα λεφτά δεν πάνε εκεί που πρέπει.

πάνε αλλού.
σε βιτρίνες.
σε φωτογραφίες.
σε “αναπτυξιακά” που είναι για γέλια.
σε έργα που ξεκινάνε
για να φαίνονται.
όχι για να τελειώνουν.

κι ύστερα έρχεται το παραμύθι το γνωστό:
“ο τουρισμός θα τα φέρει όλα.”

ναι.
θα τα φέρει.
αλλά τι θα φέρει;

θα φέρει φασαρία.
θα φέρει κίνηση.
θα φέρει κούραση.
θα φέρει τιμές που τσιμπάνε.
θα φέρει “σεζόν”.

αλλά μόνο με εστίαση και ενοικιαζόμενα
δεν γίνεται τίποτα.

γιατί το νησί δεν είναι ταμείο.
είναι ζωή.

κι η ζωή θέλει:
δουλειές με χειμώνα.
δουλειές με αξιοπρέπεια.
δουλειές που να κρατάνε τα παιδιά εδώ.
όχι να τα σπρώχνουν έξω
με το εισιτήριο στο στόμα.