iloveithaki.gr, 20/1/2026
ο γέρο λεβάντες
μας δείχνει τα δόντια του σήμερα.
έρχεται παγωμένος.
από το βελούχι.
σα να κατεβαίνει χιόνι απ’ τα κόκαλα του βουνού
και να το φυσάει ίσια μέσα στις αυλές μας.
ευτυχώς.
δεν παραπιάνει το λιμάνι.
γλιτώνουμε κάμποσο κρύο.
κι αυτό, μικρή σωτηρία.
γιατί ο χειμώνας δεν αστειεύεται.
και η θάλασσα, άμα την θυμώσεις,
δεν συγχωρεί.
μέρα για μέσα. μα η ζωή δεν περιμένει
καλά είναι για μέσα σήμερα.
για κουβέρτα.
για καφέ.
αλλά αν δεν το πιάνει εκεί που δουλεύεις,
θα βγει το μεροκάματο.
κι αν δεν δουλέψουμε,
δεν έχει μπύρα.
ούτε για παρηγοριά.
ούτε για γιορτή.
έτσι είναι ο άνθρωπος.
θέλει να νικήσει το κρύο
με δυο πράγματα:
δουλειά
και μια γουλιά χαρά.
μουντή. βαριά. αραχνιασμένη
μουντή βαριά μέρα.
κι αραχνιασμένη.
σαν να έπλεξε ιστό πάλι.
όχι η αράχνη η μικρή.
η άλλη.
η μεγάλη.
η σκοτεινιά.
αυτό το γκρίζο που μπαίνει στα μάτια
και σου κάνει την ψυχή
να περπατάει πιο αργά.
μα ακόμα κι αυτή η μουντάδα
είναι μήνυμα.
η φύση μιλάει.
δεν φωνάζει.
εμείς είμαστε κουφοί.
αύριο βροχές. και δέκα μέρες λένε
μάλλον φέρνει βροχές από αύριο.
και για δέκα μέρες λένε.
αν και σαν πολύ τ’ ακούω.
τόσο νερό για γεννάρη;
δεν ξέρω.
η φύση ξέρει.
κι άμα αποφασίσει να ξεπλύνει,
θα ξεπλύνει.
μόνο που εμείς,
αντί να την κοιτάμε με σεβασμό,
την κάναμε εργοτάξιο.
την κάναμε σκουπιδότοπο.
την κάναμε “επένδυση”.
και μετά απορούμε
που θυμώνει.
γιατί λέγεται γενάρης
γενάρης.
ο μήνας που “γεννάει” τον χρόνο.
σαν να ανοίγει η χρονιά τα μάτια της
και να λέει:
«πάμε πάλι απ’ την αρχή».
κι ο άλλος του όνομα;
ιανουάριος.
από τον ιανό.
τον ρωμαϊκό θεό με τα δυο πρόσωπα.
το ένα κοιτάει πίσω.
το άλλο κοιτάει μπροστά.
τέλειο όνομα.
γιατί ο γενάρης είναι έτσι.
μια πόρτα.
μια στροφή.
ένα κατώφλι.
κρατάει το παλιό
και σου πετάει στο πρόσωπο το νέο.
κι η φύση πάντα πιο πάνω απ’ τα σχέδια
ό,τι κι αν λένε τα δελτία.
ό,τι κι αν λένε οι “ειδικοί”.
η φύση δεν δουλεύει με προγράμματα.
δουλεύει με ανάγκη.
με ισορροπία.
με μνήμη.
κι άμα της χαλάσεις το μέτρο,
στο γυρίζει πίσω.
όχι από εκδίκηση.
από νόμο.
κλείσιμο
σήμερα λοιπόν,
με τον λεβάντε να δείχνει δόντια,
θυμήσου κάτι απλό:
δεν είμαστε αφεντικά.
είμαστε φιλοξενούμενοι.
κι αν θέλουμε να ζήσουμε,
να έχουμε μεροκάματο,
να έχουμε μπύρα,
να έχουμε γέλιο,
να έχουμε νησιά, βουνά, θάλασσες,
πρέπει πρώτα
να αφήσουμε τη φύση
να ανασαίνει.
γιατί χωρίς αυτήν,
ούτε λιμάνι.
ούτε βελούχι.
ούτε “αύριο”.
μόνο σιωπή.
νιόνιος μανιάς του μήδη
κι ένα τραγουδάκι για το γαμότο…
Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ
Έλα απόψε για να νιώσεις όπως δεν ένιωσες ποτέ
[Verse 1]
Θες να πάμε μια βόλτα σε μια χώρα μαγική;
Όπου όλοι διασκεδάζουν, λέν’ πως είν’ και ειδικοί
Μα αν γελάσεις έχεις χάσει λέει ο κανονισμός
Κι αν τολμήσεις να χορέψεις, σ’ απειλεί ο αποκλεισμός
[Chorus]
Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ
Έλα απόψε για να νιώσεις όπως δεν ένιωσες ποτέ
[Verse 2]
Απ’ την άβυσσο της θλίψης στα λιβάδια της χαράς
Είναι ένα μικρό πορτάκι που το πόμολο κρατάς
Τούτη η νύχτα θέλει πάρτι, θέλει ιδρώτα και φωνές
Όχι τρέντυ πασαρέλα και κουλτουροσυμφορές
[Chorus]
Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ
Έλα απόψε για να νιώσεις όπως δεν ένιωσες ποτέ
[Verse 3]
Γίνε το παιδί του Ήλιου και το γέλιο της φωτιάς
‘Κεί ‘ναι η δύναμη του κόσμου, αλυσίδες για να σπας
Ιδρωμένη αγκάλιασέ με, η αγάπη είναι παντού
Κι αν γουστάρεις, φίλησέ με, να δω τ’ άστρα του ουρανού
