iloveithaki.gr, 23/1/2026
υπάρχουν άνθρωποι
που δεν θέλουν να ενημερώσουν.
θέλουν να σε κρατάνε.
να σε φοβίζουν.
να σε μπερδεύουν.
να σου φτιάχνουν “αλήθειες”
όπως τους βολεύει.
κι ύστερα να σου τις πουλάνε
σαν σωτηρία.
1) το μεγάλο παιχνίδι. τα διεθνή “μαγαζιά”
σε διεθνές επίπεδο
οι νταβατζήδες είναι μεγάλοι.
αμερικάνικα. εγγλέζικα. ευρωπαϊκά.
κανάλια. οίκοι. μηχανές.
times. le monde.bbc. και ό,τι άλλο “βαρύ” κυκλοφορεί.
εκεί παίζεται το χοντρό χρήμα.
εκεί γράφεται η γραμμή.
όσο περισσότερους επηρεάζεις
τόσο περισσότερα τρως.
και μη γελιόμαστε.
δεν τους νοιάζει η αλήθεια.
τους νοιάζει ο σπόνσορας.
αυτός που πληρώνει.
αυτός που παραγγέλνει.
αυτός που θέλει να περάσει “αφήγημα”.
γιατί η ενημέρωση
έγινε προϊόν.
και το προϊόν έχει αφεντικό.
έτσι βγαίνουν πρόεδροι.
έτσι στήνονται κυβερνήσεις.
έτσι πέφτουν καθεστώτα.
έτσι ανάβουν πόλεμοι.
έτσι σβήνουν εγκλήματα.
κι ύστερα σου λένε “ουδέτεροι”.
σου λένε “αντικειμενικοί”.
σου λένε “ανεξάρτητοι”.
ανεξάρτητοι από ποιον;
από τον φτωχό; ναι.
από τον εργάτη; ναι.
από την κοινωνία; ναι.
από το χρήμα; ποτέ.
συχνά έχουν δύναμη
μεγαλύτερη κι από κυβερνήσεις.
βάζουν όρους.
ρίχνουν σκιές.
μοιράζουν συγχωροχάρτια.
και στο τέλος
σου αφήνουν το λογαριασμό.
2) η λέξη “νταβατζής” και το νόημα
νταβατζής, λέει, στα τούρκικα
σήμαινε δικηγόρος.
στα ελληνικά όμως
κατέληξε αλλιώς.
προστάτης.
εκμεταλλευτής.
κυρίως στην πορνεία.
κι ύστερα μεταφορικά:
αυτός που σου παίρνει ποσοστό.
αυτός που σε κρατάει “από πάνω”.
αυτός που σου λέει
“ή έτσι, ή θα δεις”.
ε, αυτό ακριβώς είναι.
η κοινή γνώμη σαν πεζοδρόμιο.
κι αυτοί από πάνω
να κόβουν κίνηση.
να κόβουν εισιτήριο.
να παίρνουν μίζα απ’ τη σκέψη σου.
3) ελλάδα. ίδια πατέντα, πιο φτηνή
στην ελλάδα
το έργο είναι ίδιο.
απλά σε μικρότερο ταμείο.
εδώ παίζουν
τα δικά μας μαγαζάκια.
τα δικά μας γραφεία.
τα δικά μας δελτία.
ο δημοσιογράφος
που έπρεπε να ελέγχει την εξουσία
έγινε υπάλληλος της εξουσίας.
ο επικοινωνιολόγος
δεν σπουδάζει “επικοινωνία”.
σπουδάζει χειρισμό.
σπουδάζει φόβο.
σπουδάζει ψυχολογία.
σπουδάζει πώς να σ’ ανεβάζει και πώς να σε πετάει.
εκβιασμός με χαμόγελο.
εκφοβισμός με κοστούμι.
“έτσι είναι η ζωή, μη μιλάς”.
κι αν μιλήσεις
θα σε πουν γραφικό.
θα σε πουν θυμωμένο.
θα σε πουν μίζερο.
γιατί αυτό τους βολεύει.
να ντρέπεσαι που πονάς.
4) θιάκι. το ίδιο έργο, χωρίς σκηνικά
και μετά έρχεται το θιάκι.
η μικρογραφία.
ο καθρέφτης.
εδώ όλα είναι πιο μικρά.
αλλά γι’ αυτό φαίνονται πιο καθαρά.
στο θιάκι ειδικά
όσοι “ασχολούνται με την κοινή γνώμη”
είναι μέσα στα κοινά.
και πολλοί την βλέπουν σαν μαγαζί.
σαν ιδιοκτησία.
“η γνώμη του κόσμου είναι δική μας”.
“εμείς θα τη φτιάξουμε”.
“εμείς θα τη χαλάσουμε”.
μικροεκβιαστές φτηνοί.
με σημαία τη μαγκιά.
το έτσι θέλω.
το κουτσομπολιό.
δουλικά
σε όποιον πληρώνει καλύτερα.
και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
όσο πιο μικρός ο τόπος
τόσο πιο βαριά η ζημιά.
γιατί η κοινωνία είναι κοντά.
οι φτωχοί είναι δίπλα.
ο μεροκαματιάρης είναι μπροστά σου.
δεν είναι νούμερο.
είναι άνθρωπος.
κι όμως
τον πατάνε.
5) το έγκλημα: να δουλεύει ο κόσμος και να τρώνε οι ρουφιάνοι
αυτό εγώ δεν το άντεχα ποτέ.
να βλέπω εργάτες
να γυρίζουν σπίτι λιώμα.
να δουλεύουν όλη μέρα
για να τα φέρουν βόλτα.
κι από την άλλη
τους ρουφιάνους της διπλανής πόρτας
να τρώνε με χρυσά κουτάλια.
να τρώνε από την καρέκλα.
να τρώνε από την “πληροφορία”.
να τρώνε από την “επιρροή”.
να τρώνε από τον φόβο του άλλου.
και μετά να σου κάνουν και μάθημα ηθικής.
ε, όχι.
γι’ αυτό γράφω.
δεν έχω οικονομικό όφελος.
δεν παίρνω ποσοστά.
αλλά πλατιάζει η ψυχή μου.
αγαλιάζω
όταν περνάει ο λόγος μου.
όταν σηκώνει κεφάλι ο άνθρωπος
και λέει: “ως εδώ”.
6) οι κοτσαμπάσηδες. η παλιά βρώμα, το ίδιο άρωμα
και να το πω όπως το νιώθω:
οι έλληνες κοτσαμπάσηδες
ήταν το πιο αισχρό πράγμα.
οι σημερινοί δεξιοί
είναι η ίδια ράτσα
με άλλο λουστρίνι.
δεν τους ένοιαζε ποτέ
η γνώμη του ελληνικού λαού.
τους ένοιαζε
η καλοπέρασή τους.
η καρέκλα.
το “δικό μας παιδί”.
αυτοί έβαλαν τους ρουφιάνους μας
στα καφενεία.
στη ζωή.
στις δουλειές.
ντελάληδες.
σφουγγοκωλάριοι.
ταχυδρόμοι της βρώμας.
ό,τι πιο καταστροφικό
για την ελλάδα
και για το θιάκι.
και το μήνυμα πάντα ίδιο:
γονατίστε, φτωχομπινέδες.
μην κοιτάτε δίπλα σας.
μην βλέπετε τι τραβάει ο κοσμάκης.
κοιτάτε μόνο το αφεντικό.
7) το συμπέρασμα. η κοινή γνώμη δεν είναι ιδιοκτησία
η κοινή γνώμη δεν είναι μαγαζί.
δεν είναι οικόπεδο.
δεν είναι “δική σας”.
η κοινή γνώμη είναι ο λαός.
οι άνθρωποι.
οι αδύναμοι.
οι πολλοί.
κι αν κάποιος θέλει να την κάνει πόρνη
για να ζήσει ο ίδιος
τότε ναι:
είναι νταβατζής.
κι εγώ δεν θα το βουλώσω.
όχι για μένα.
για όλους.
για μια καλύτερη ζωή.
με δικαιοσύνη.
με αξιοπρέπεια.
με καθαρό αέρα στη σκέψη.
γιατί αλλιώς
θα μας φάνε ζωντανούς
οι νταβατζήδες της κοινής γνώμης.
επιμύθιο για το θιάκι
το θιάκι δεν είναι μεγάλο.
γι’ αυτό φαίνεται η βρώμα.
εδώ ο νταβατζής δεν φοράει γραβάτα.
φοράει χαμόγελο.
και “καλημέρα” στο δρόμο.
εδώ η κοινή γνώμη δεν είναι ιδέα.
είναι μαγαζάκι.
με κλειδί στην τσέπη του μικρού αφέντη.
κι ο κόσμος δουλεύει.
σκύβει.
ματώνει.
και πάνω απ’ το κεφάλι του
γελάνε πέντε.
όχι γιατί είναι δυνατοί.
αλλά γιατί εμείς
τους αφήνουμε.
κι αν δεν τους κόψεις το γέλιο,
θα σου κόψουν τη ζωή.
κι ένα τραγουδάκι για το γαμότο…
Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
Θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
Να ξαναγίνω καβαλάρης
Και ξαναέλα να με πάρεις ουρανέ
Για δεν υπήρξα κατεργάρης
Και τη χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ
Ρε μπαγάσα
Περνάς καλά εκεί πάνω;
Μιαν ανάσα
Γυρεύω για να γιάνω
Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
Σαν σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις
Πρότεινέ μου κάποια λύση
Δε θα σου παρά κοστήσει
Και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
Με τα πιο όμορφα στιχάκια
Στο ρεφρέν
Για το χαμένο μου αγώνα
Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
Aφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
Έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
Πως να ξεφύγω από τη μοίρα
Κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
Για δεν υπήρξα κατεργάρης
Και θα το θες να με φλερτάρεις γαλανέ
Ρε μπαγάσα
Περνάς καλά εκεί πάνω;
Κάνε πάσα
Καμιά ματιά και χάμω
Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
Ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
Κι ότι σου ‘ρθει κατεβάζεις
Μην θαρρείς πως με ταράζεις
Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
Με τα πιο όμορφα στιχάκια
Στο ρεφρέν
Για το χαμένο μου αγώνα
Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
Για το χαμένο μου αγώνα
Που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν
