δδμανιάς: «η ποιότητα που δεν ψηφίζεται»

iloveithaki.gr, 17/2/2026

η ποιότητα του ελληνικού λαού

λέμε συχνά βαριές κουβέντες για τον λαό.
ότι φταίει.
ότι δεν αλλάζει.
ότι ξεχνά.

κι όμως.

ο ελληνικός λαός είναι καλός λαός.
ίσως καλύτερος από τους αρχαίους – όχι σε δύναμη,
αλλά σε καρδιά.

οι αρχαίοι έμαθαν να πολεμούν.
έχτισαν την Ακρόπολη Αθηνών.
γέννησαν τη φιλοσοφία.
μα έσφαξαν και τους Μηλίους όταν τους χάλασαν τα σχέδια.
η ιστορία δεν είναι αγιογραφία.

σήμερα βλέπω νέους έλληνες, 30 με 50 χρονών,
να βγαίνουν βόλτα με τα παιδιά τους.
να τα καμαρώνουν.
να σκύβουν να τους δέσουν το κορδόνι.
να τα κοιτούν σαν να κρατούν στα χέρια τους όλο τον κόσμο.

και τότε σκέφτομαι:

όλα τα λεφτά του Elon Musk,
όλη η δύναμη του Donald Trump,
δεν αξίζουν όσο μια τρίχα από το κεφαλάκι εκείνου του παιδιού.

ο λαός αυτός δεν ζηλεύει τη δυστυχία του άλλου.
δεν θεωρεί την κυριαρχία αρετή.
δεν χαίρεται όταν ο διπλανός πέφτει.

θα τα βγάλει πέρα.
όσο κι αν τον στριμώχνουν.
θα βρει αστεία να γελάσει.
θα πιει καφέ με δύο ευρώ.
θα πει «δόξα τω θεώ, καλά είμαστε».
όχι από υποταγή.
από εσωτερική αντοχή.

και όμως.

οι πολιτικές του επιλογές συχνά είναι οι χειρότερες.

πώς γίνεται ένας λαός τόσο τρυφερός στο σπίτι του
να γίνεται τόσο επιπόλαιος στην κάλπη;

πώς γίνεται να μην θέλει βία,
να μην θέλει αυταρχισμό,
να μην θέλει έπαρση,
και να τα ψηφίζει;

μήπως ο αυταρχισμός δεν είναι στο dna του λαού,
αλλά στον φόβο του;

μήπως η έλλειψη, το άγχος, το χρέος,
είναι ο αόρατος δάσκαλος που τον σπρώχνει
σε λάθος αγκαλιές;

ο ελληνικός λαός δεν είναι κακός.
είναι κουρασμένος.

κουρασμένος από «σωτήρες».
από ρήτορες.
από δόγματα.
από κάμερες.
από σύνορα που του κλείνουν τον ορίζοντα.

κι όμως, μέσα στο σπίτι του,
κρατάει ακόμα μια ποιότητα.

την ποιότητα της αγάπης.
της απλότητας.
της ειρήνης.

αν ποτέ καταφέρει να ψηφίσει
όπως μεγαλώνει τα παιδιά του —
με φροντίδα,
με υπομονή,
χωρίς φόβο —

τότε δεν θα τον σταματά τίποτα.