iloveithaki.gr, 2/3/2026
- δεν είναι ο πόλεμος που μας τρομάζει. είναι το μυαλό μας. του νιόνιου του μανιά του μήδη
δεν ξυπνήσαμε μια μέρα και είπαμε
«ας γίνει πόλεμος».
ο πόλεμος ήταν ήδη εδώ.
στα χρέη.
στις ανισότητες.
στις αγορές που κυβερνούν ανθρώπους.
στην ουκρανία,
μια χώρα έγινε πεδίο για να μετρηθούν αντοχές συστημάτων.
στο ιράν,
το ίδιο έργο αλλιώς παιγμένο.
όχι καλοί και κακοί.
μπλοκ και συμφέροντα.
ανατολή και δύση.
και στη μέση οι άνθρωποι.
γ’ παγκόσμιος; όχι.
κανείς δεν τον θέλει.
κανείς δεν θα τον αντέξει.
δεν συμφέρει.
ούτε πολιτικά.
ούτε οικονομικά.
ούτε δημογραφικά.
οι μεγάλοι ξέρουν πως αν ανοίξει αυτό το χαρτί,
δεν κλείνει.
γι’ αυτό βλέπεις:
πολέμους χωρίς κήρυξη.
φωτιές χωρίς όνομα.
νεκρούς χωρίς ευθύνη.
η δύση δεν πολεμά για αξίες. πολεμά για χρόνο.
η δυτική οικονομία παραπαίει.
όχι γιατί “φταίνε οι άλλοι”.
αλλά γιατί έμαθε να ζει με δανεικά.
με κατανάλωση αντί για παραγωγή.
με κέρδος αντί για κοινωνία.
ο πόλεμος δεν τη σώζει.
της αγοράζει χρόνο.
αναδιάταξη αγορών.
ενέργεια.
όπλα.
φόβος.
ο φόβος πάντα πουλάει.
ο πληθυσμός μεγάλωσε. οι αξίες μίκρυναν.
ο κόσμος γέμισε ανθρώπους.
αλλά άδειασε από νόημα.
το σύστημα δεν μπορεί:
να δώσει δουλειά σε όλους.
στέγη σε όλους.
αξιοπρέπεια σε όλους.
κι όταν δεν μπορείς να μοιράσεις δικαιοσύνη,
μοιράζεις φόβο.
με σύνορα.
με στρατούς.
με «απειλές».
τι μένει στους νέους;
όχι σημαίες.
όχι τηλεοπτικές αλήθειες.
όχι εύκολα μίση.
μένει:
να μάθουν να σκέφτονται.
να μην καταπίνουν έτοιμες αφηγήσεις.
να διεκδικούν κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς να γίνουν κυνικοί.
να κρατήσουν αξίες,
όχι γιατί “έτσι λέει η ιστορία”,
αλλά γιατί χωρίς αυτές δεν ζεις. επιβιώνεις.
επίλογος θιακός
το καράβι δεν βουλιάζει όταν φυσάει.
βουλιάζει όταν φορτώνεται με απληστία και σιωπή.
κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
δεν είναι οι αυτοκρατορίες.
είναι η ιδέα ότι ο άνθρωπος
δεν γεννήθηκε
ούτε για κρέας πολέμου
ούτε για νούμερο σε πίνακα.
Bully Boys – ελεύθερη ελληνική απόδοση
τραβάτε κουπί, παλικάρια,
βιαζόμαστε, αγόρια,
μακρύς ο δρόμος μπροστά.
θα πιούμε, θα τραγουδήσουμε,
θα χορέψουμε μια τελευταία φορά,
κι ύστερα θ’ αφήσουμε τη γη πίσω.
τα πανιά τρίζουν,
ο άνεμος ουρλιάζει,
κι η θάλασσα δεν συγχωρεί.
μα εμείς γελάμε δυνατά,
με δόντια σφιγμένα,
σαν να μην υπάρχει αύριο.
τραβάτε κουπί, παλικάρια,
μην κοιτάτε πίσω,
ό,τι αφήσαμε δεν γυρίζει.
οι φουρτούνες μάς θέλουν δικούς τους,
οι λιμένες μάς ξέχασαν,
κι ο κόσμος μας λέει «νταήδες».
μα εμείς είμαστε παιδιά της αλμύρας,
της σκληρής ζωής,
της νύχτας που δεν τελειώνει.
τραβάτε κουπί, παλικάρια,
η δόξα είναι σύντομη,
η θάλασσα αιώνια.
