iloveithaki.gr, 8/3/2026
όταν ήμασταν παιδιά,
τη δεκαετία του ’50,
δεν είχαμε πολλά παιχνίδια.
μια μπάλα κουρέλι.
ένα ξύλο για σπαθί.
ένα καπάκι για καπέλο.
κι όμως παίζαμε ώρες.
το πιο αγαπημένο παιχνίδι
δεν ήταν το ποδόσφαιρο.
ήταν
ινδιάνοι και καουμπόηδες.
παράξενο όμως κάτι.
οι περισσότεροι από εμάς
δεν θέλαμε να είμαστε καουμπόηδες.
θέλαμε να είμαστε
ινδιάνοι.
οι κυνηγημένοι.
οι αμυνόμενοι.
αυτοί που προσπαθούσαν να κρατήσουν τη γη τους.
χωρίς να το ξέρουμε τότε,
η παιδική ψυχή διάλεγε τον αδύναμο.
όχι από φόβο.
από δικαιοσύνη.
ήταν και άλλοι καιροί τότε.
μόλις είχε τελειώσει ο εμφύλιος.
μια πληγή ανοιχτή.
οι μεγάλοι μιλούσαν χαμηλόφωνα.
οι οικογένειες μετρούσαν απουσίες.
και το ψωμί
δεν ήταν πάντα σίγουρο στο τραπέζι.
η φτώχεια μεγάλη.
ο φόβος επίσης.
οι «προστάτες» της εποχής
έφτιαχναν κυβερνήσεις,
έδιναν εντολές,
και κρατούσαν τη χώρα δεμένη.
εμείς παιδιά τότε
δεν ξέραμε πολιτική.
μα ξέραμε κάτι άλλο.
ξέραμε ποιος είναι ο δυνατός
και ποιος ο κυνηγημένος.
γι’ αυτό στα παιχνίδια μας
οι περισσότεροι γινόμασταν
ινδιάνοι.
μεγαλώνοντας όμως
κάτι αλλάζει.
οι μεγάλοι αρχίζουν να βλέπουν αλλιώς τον κόσμο.
οι ισχυροί γράφουν την ιστορία.
οι δυνατοί φτιάχνουν τους κανόνες.
οι πλούσιοι λένε τις ειδήσεις.
και σιγά σιγά
ο καουμπόης γίνεται ήρωας.
μα βαθιά μέσα μας
το παιδί δεν ξεχνά.
σήμερα κοιτάζουμε τον κόσμο.
οι μεγάλοι τραβάνε τα πιστόλια τους.
οι σημαίες αλλάζουν.
τα σύνορα καπνίζουν.
ο πλανήτης μοιάζει πάλι
με εκείνο το παλιό παιχνίδι.
ινδιάνοι και καουμπόηδες.
μόνο που τώρα
δεν παίζουν παιδιά.
παίζουν μεγάλοι.
και το παιχνίδι
παίζεται πάνω σε χάρτες.
επιμύθιο
εκείνα τα παιχνίδια της γειτονιάς
ήταν ίσως το πρώτο μας μάθημα δικαιοσύνης.
γιατί τα παιδιά
χωρίς να ξέρουν πολιτική
διάλεγαν πάντα
τον αδύναμο.
θιακός επίλογος
κι εμείς εδώ στο θιάκι
κοιτάμε τον κόσμο.
και καμιά φορά σκεφτόμαστε:
ευτυχώς που όταν ήμασταν παιδιά
διαλέγαμε τους ινδιάνους.
γιατί τότε
η καρδιά μας
ήξερε περισσότερα
από όσα ξέρει σήμερα το μυαλό μας.
κι ένα τραγουδάκι από τις πιο πιο όμορφες αναμνήσεις…
