iloveithaki.gr, 9/3/2026
η ιστορία δεν βιάζεται.
μα σπάνια ξεχνά.
όταν το 1% του πλανήτη συγκεντρώνει πλούτο, δύναμη, ενέργεια και αγορές
και το 70% των ανθρώπων ζει με ακρίβεια, φόβο και χρέη,
αυτό δεν είναι απλώς ανισότητα.
είναι ύβρις.
ύβρις απέναντι στον άνθρωπο.
ύβρις απέναντι στην κοινωνία.
ύβρις απέναντι στην ίδια τη λογική.
καμιά κοινωνία δεν στέκεται για πάντα
όταν ζητά από τους πολλούς να πληρώνουν τα σπασμένα των λίγων.
κάπου θα σπάσει.
κάπου θα ξεσπάσει.
ο πόλεμος στο ιράν δεν είναι μόνο γεωπολιτική.
δεν είναι μόνο στρατηγοί και πύραυλοι.
είναι και οικονομία.
είναι και ψωμί.
είναι και βενζίνη.
όταν χτυπιούνται ενεργειακές εγκαταστάσεις
και όταν απειλείται η παραγωγή πετρελαίου στη μέση ανατολή,
οι αγορές τρέμουν.
και όταν τρέμουν οι αγορές
ανεβαίνει το πετρέλαιο.
και όταν ανεβαίνει το πετρέλαιο
ανεβαίνουν όλα.
μεταφορές.
τρόφιμα.
ρεύμα.
θέρμανση.
ο πλούσιος θα πληρώσει.
ο φτωχός θα κόψει.
ο πλούσιος θα συνεχίσει να ζει.
ο φτωχός θα παλέψει να επιβιώσει.
κι έτσι ένας πόλεμος κάπου μακριά
φτάνει τελικά στο πιάτο του ανθρώπου.
κι εδώ φαίνεται η μεγάλη αλαζονεία.
όταν οι ισχυροί πιστεύουν ότι μπορούν
να ανατινάζουν χώρες,
να ελέγχουν αγορές,
να παίζουν με την ενέργεια του πλανήτη
χωρίς συνέπειες.
όταν νομίζουν ότι οι κοινωνίες είναι
μόνο νούμερα σε πίνακες.
όταν ξεχνούν
ότι ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός.
εκεί γεννιέται η ύβρις.
και πίσω από την ύβρι
πάντα περπατά η νέμεση.
μερικές φορές αργά.
αλλά σχεδόν πάντα σίγουρα.
η νέμεση δεν έρχεται μόνο με στρατούς.
έρχεται με ακρίβεια.
με ύφεση.
με κοινωνική οργή.
με πολιτική αστάθεια.
έρχεται όταν οι άνθρωποι νιώσουν
ότι δουλεύουν
και πάλι δεν τους φτάνει.
ότι πληρώνουν
χωρίς να φταίνε.
ότι κάποιοι αποφασίζουν για τον κόσμο
χωρίς να ζουν μέσα στον κόσμο.
και να το πούμε και πιο απλά.
σε μια μεγάλη πόλη
αν δεν έχεις λεφτά για βενζίνη
παίρνεις λεωφορείο.
παίρνεις τραμ.
παίρνεις μετρό.
στο θιάκι τι θα πάρεις;
λεωφορείο δεν υπάρχει.
τραμ δεν υπάρχει.
τρένο δεν υπάρχει.
παλιά πηγαίναμε με γαϊδούρια.
τώρα ούτε γάιδαρο δεν βρίσκεις να αγοράσεις.
κι έτσι η παγκόσμια οικονομία,
οι πόλεμοι,
οι αγορές,
τα πετρέλαια,
καταλήγουν τελικά
στο πιο απλό ερώτημα του ανθρώπου:
πώς θα πάω αύριο στη δουλειά μου;
επιμύθιο
η αδικία δεν μένει για πάντα ακίνητη.
μαζεύεται.
σιωπά.
και μια μέρα ξεσπά.
θιακός επίλογος
κι εδώ στο θιάκι,
μακριά από παλάτια, πυραύλους και χρηματιστήρια,
ο κόσμος το ξέρει αλλιώς.
αν το καζάνι των μεγάλων πάρει φωτιά,
στο τέλος θα καεί και το τηγάνι του μικρού.
γι’ αυτό οι παλιοί έλεγαν κάτι απλό:
η αλαζονεία γεννά ύβρη.
και η ύβρις φέρνει τη νέμεση.
κι ένα τραγουδάκι για το νταμάρι…
