iloveithaki.gr, 20/3/2026
σκέψεις της γέφυρας, από το νιόνιο τον μανιά του μήδη
δεν είναι θεωρία.
είναι η ζωή μας.
η θάλασσα δεν σταματά ποτέ.
ούτε στον πόλεμο.
μόνο που στον πόλεμο
δεν μεταφέρεις μόνο φορτία.
μεταφέρεις ρίσκο.
μεταφέρεις φόβο.
μεταφέρεις ανθρώπους.
και μέσα σε όλα αυτά
ο έλληνας.
ο πλοιοκτήτης.
ο ναυτικός.
ο καπετάνιος.
η ελληνική εμπορική ναυτιλία
είναι από τις πρώτες που χτυπιούνται.
όχι γιατί είναι αδύναμη.
αλλά γιατί είναι παντού.
στα τάνκερ.
στα bulk.
στις γραμμές της ενέργειας.
εκεί που περνά το πετρέλαιο
εκεί είναι και τα ελληνικά πλοία.
κι όταν ανάβει φωτιά στο ορμούζ
δεν καίγεται μόνο η μέση ανατολή.
καίγεται η καρδιά της ναυτιλίας.
πρώτο χτύπημα: ο άνθρωπος.
ο ναυτικός δεν είναι αριθμός.
είναι παιδί.
είναι πατέρας.
είναι άνθρωπος που δουλεύει
σε θάλασσα που μπορεί να γίνει στόχος.
πύραυλοι.
drones.
παρεμβολές.
κι εσύ στο τιμόνι.
χωρίς άμυνα.
χωρίς φωνή.
μόνο με την ευθύνη.
δεύτερο χτύπημα: το κόστος.
η ασφάλιση ανεβαίνει.
τα καύσιμα ανεβαίνουν.
ο χρόνος χάνεται.
τα πλοία αλλάζουν ρότα.
γυρίζουν πιο μακριά.
καίνε περισσότερο.
και κάθε μέρα καθυστέρησης
είναι χρήμα.
αλλά και αβεβαιότητα.
και όμως…
μέσα στο χάος
γεννιέται και το παράδοξο.
οι ναύλοι ανεβαίνουν.
όσο μεγαλώνει η απόσταση
μεγαλώνει και το κέρδος.
όσο φοβάται η αγορά
πληρώνει περισσότερο.
κι έτσι
κάποιοι κερδίζουν.
αλλά με τι τίμημα;
γιατί το σύστημα αυτό
είναι παλιό.
η θάλασσα πάντα πλήρωνε τον πόλεμο.
και πάντα κάποιοι
έβγαζαν χρήμα από την αναστάτωση.
αλλά ο ναυτικός
δεν πληρώνεται με νούμερα.
πληρώνεται με ρίσκο.
κι όταν τελειώσει ο πόλεμος;
μην περιμένεις να γυρίσουν όλα πίσω.
τίποτα δεν γυρίζει.
θα μείνει ο φόβος.
θα μείνουν τα ακριβά ασφάλιστρα.
θα αλλάξουν οι δρόμοι.
άλλα λιμάνια θα δυναμώσουν.
άλλα θα σβήσουν.
και η θάλασσα
θα γίνει πιο δύσκολη.
η ελληνική ναυτιλία θα αντέξει.
έχει μάθει.
από θύελλες.
από πολέμους.
από εμπάργκο.
αλλά το ερώτημα δεν είναι αυτό.
το ερώτημα είναι:
πόσο θα αντέξει ο άνθρωπος μέσα της;
γιατί στο τέλος
δεν είναι οι εταιρείες.
δεν είναι τα πλοία.
είναι ο άνθρωπος στο κατάστρωμα
στη γέφυρα, που κρατά τη ρότα
σε έναν κόσμο που καίγεται.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι
λέμε πως η θάλασσα είναι μάνα.
μα στον πόλεμο
γίνεται ζυγαριά.
κι από τη μια βάζει το κέρδος.
κι από την άλλη τον άνθρωπο.
και πάντα
κάπου γέρνει…
ένα τραγουδάκι για το Χατζηκυριάκειο της καρδιάς μας..
