iloveithaki.gr, 5/4/2026
δεν ζούμε απλώς σε άδικη κοινωνία.
ζούμε σε κοινωνία που έμαθε να αντέχει την αδικία.
κι αυτό είναι χειρότερο.
δεν πάει άλλο.
όχι γιατί δεν αντέχουμε.
αλλά γιατί καταλαβαίνουμε.
η δικαιοσύνη δεν χάθηκε τυχαία.
έχασε χώρο.
της τον πήραμε.
με μικρές σιωπές.
με μικρές υποχωρήσεις.
με μεγάλα «δεν βαριέσαι».
και κάπως έτσι, το άδικο δεν έγινε εξαίρεση.
έγινε κανονικότητα.
ο Francisco Goya το είδε πριν από αιώνες.
δεν ζωγράφισε τέρατα.
ζωγράφισε ανθρώπους.
να βασανίζουν.
να συμμετέχουν.
να κάνουν το κακό σαν να είναι δουλειά.
χωρίς θυμό.
χωρίς ενοχή.
χωρίς ερώτηση.
εκεί είναι το πιο επικίνδυνο.
όταν το άδικο δεν σοκάρει,
έχει ήδη κερδίσει.
μην ψάχνεις λοιπόν μόνο τον «ένοχο».
ψάξε και τον σιωπηλό.
ψάξε και τον βολεμένο.
ψάξε και τον κουρασμένο που λέει «δεν αλλάζει τίποτα».
γιατί η αδικία δεν στέκεται μόνο με δύναμη.
στέκεται και με ανοχή.
κι εδώ μπαίνει το χρέος.
όχι το χρέος που μετριέται σε λεφτά.
το άλλο.
το χρέος του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο.
να μην σωπαίνει.
να μην συνηθίζει.
να μην προσπερνά.
γιατί κάθε φορά που λες «δεν είναι δική μου δουλειά»,
γίνεται.
κάθε φορά που λες «έτσι είναι ο κόσμος»,
τον αφήνεις έτσι.
και κάθε φορά που σωπαίνεις για να σωθείς,
χάνεις κάτι πιο βαθύ.
χάνεις τον εαυτό σου.
δεν χρειάζονται ήρωες.
χρειάζονται άνθρωποι που δεν κάνουν πίσω.
όχι κάθε μέρα.
αλλά εκεί που πρέπει.
εκεί που το άδικο περνάει μπροστά σου
και σε κοιτάει.
εκεί είναι η στιγμή.
όχι για φωνές.
για στάση.
γιατί αν δεν πληρώσεις τότε το χρέος,
θα το πληρώσεις μετά αλλιώς.
πιο ακριβά.
επιμύθιο
στο θιάκι,
το κακό δεν έρχεται μόνο του.
το φέρνει η σιωπή…
και η συνήθεια.
υστερόγραφο
ο Francisco Goya δεν ήταν απλώς ζωγράφος.
ήταν μάρτυρας της εποχής του.
έζησε πολέμους, αυθαιρεσία, εξουσία χωρίς όρια.
και αντί να ωραιοποιήσει, ξεσκέπασε.
στα έργα του δεν υπάρχουν ήρωες.
υπάρχουν άνθρωποι.
άνθρωποι που βασανίζουν,
άνθρωποι που σωπαίνουν,
άνθρωποι που συνηθίζουν το άδικο.
γι’ αυτό και μένει επίκαιρος.
γιατί δεν ζωγράφισε μια εποχή.
ζωγράφισε τον άνθρωπο όταν χάνει το μέτρο.
κι εκεί μας αφορά όλους.
κι ένα τραγουδάκι για τι άλλο…
το Money δεν μιλά για το χρήμα απλώς.
μιλά για το μέτρο που χάθηκε.
όταν το χρήμα γίνεται κανόνας,
η δικαιοσύνη γίνεται διαπραγμάτευση.
όταν όλα μετριούνται,
ο άνθρωπος μικραίνει.
κι εκεί αρχίζει το πρόβλημα:
το άδικο δεν φαίνεται πια άδικο.
φαίνεται… συμφέρον.
οι Pink Floyd δεν κατηγορούν μόνο το σύστημα.
δείχνουν και τον άνθρωπο που το αποδέχεται.
που γελάει,
που προχωρά,
που «παίζει το παιχνίδι».
μέχρι που ξεχνάει γιατί ξεκίνησε.
και τότε, η αδικία δεν χρειάζεται δύναμη.
της φτάνει το κέρδος.
όταν το χρήμα γίνεται νόμος,
το δίκιο γίνεται πολυτέλεια.
