iloveithaki.gr, 11/4/2026
δεν είναι μόνο γιορτές.
είναι ανάγκη.
να πεις ότι κάτι αλλάζει.
ότι δεν γίνεται όλα να πηγαίνουν στο σκοτάδι.
κάπου πρέπει να μπει ένα φως.
έστω μικρό.
τα μηνύματα
δεν είναι μόνο για όσους πιστεύουν.
είναι για όλους όσους θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι θρησκεία.
είναι στάση ζωής.
σε έναν κόσμο που κουράστηκε από φωνές,
από συγκρούσεις,
από ανθρώπους που θέλουν να επιβάλλουν την άποψή τους,
υπάρχει κάτι που ξεχάσαμε.
η μόρφωση που αποκτήσαμε,
η γνώση που απλώθηκε παντού,
η επικοινωνία που μας έφερε πιο κοντά από ποτέ,
δεν δόθηκαν για να μας χωρίζουν.
δόθηκαν για να μας ενώνουν.
για να μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε.
να στεκόμαστε χωρίς να συγκρουόμαστε.
να ακούμε χωρίς να χανόμαστε.
να κρατάς τη γνώμη σου — ναι.
αλλά να σέβεσαι και των άλλων.
εκεί φαίνεται ο άνθρωπος.
όχι όταν φωνάζει.
αλλά όταν αντέχει να συνυπάρχει.
γιατί κάθε ιδεολογία,
κάθε τρόπος ζωής,
κάθε καλό και κάθε πάθημα,
αφήνει σημάδια.
και τα σημάδια δεν φεύγουν.
τα κουβαλάς.
όχι στο σώμα μόνο.
μέσα σου.
και κάποια στιγμή…
σε γίνονται τρόπος να ζεις.
ίσως — λέω ίσως —
ο κόσμος αρχίζει να κουράζεται από τα ίδια.
από πολέμους που δεν τελειώνουν,
από λάθη που πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.
ίσως κάποια στιγμή
οι άνθρωποι — και αυτοί που αποφασίζουν —
να καταλάβουν.
ότι δεν γίνεται να πας μπροστά
αν αφήνεις πίσω σου κοινωνίες κομμένες στα δύο.
ότι η δύναμη δεν είναι να επιβάλλεσαι.
είναι να ενώνεις.
και ότι στο τέλος
ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά.
θέλει να ζήσει.
να σταθεί όρθιος.
να νιώσει ότι ανήκει.
επιμύθιο
δεν είμαστε μόνο ό,τι πιστεύουμε.
είμαστε και ό,τι πράττουμε.
κι αυτό…
φαίνεται.
κι ένα τραγουδάκι για κορομηλιές..
