δδμανιάς: όχι άλλη ταπείνωση

iloveithaki.gr, 10/5/2026

«μήπως προλάβουν οι νέοι να ζήσουν»

υπάρχει κάτι χειρότερο από τη φτώχεια.
να συνηθίζεις τη φτώχεια.

προχθές άκουσα στη δουλειά έναν νέο άνθρωπο να λέει:
«δεν θέλω να γίνω πλούσιος.
μόνο να μη φοβάμαι το αύριο.»

κι εκεί κατάλαβα πόσο χαμηλά έπεσαν τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς.

κάποτε οι άνθρωποι ζητούσαν ψωμί, ελευθερία, δικαιοσύνη.
τώρα ζητούν να μη κοπεί το ρεύμα.

μεγάλη πρόοδος.

σου λένε:
«κάνε υπομονή.»
«η οικονομία βελτιώνεται.»
«έρχονται επενδύσεις.»
«ανέβηκε ο τουρισμός.»

κι εσύ κοιτάς το πορτοφόλι σου σαν αρχαιολογικό εύρημα.

ο νέος δουλεύει δώδεκα ώρες για 900 ευρώ και θεωρείται “τυχερός”.
ένα ζευγάρι δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι χωρίς βοήθεια γονιών.
συνταξιούχοι μετράνε χάπια και λογαριασμούς μαζί στο ίδιο τραπέζι.
στα νησιά τα παιδιά φεύγουν γιατί βρίσκουν μόνο σεζόν και ανασφάλεια.

και το χειρότερο;
μας έπεισαν πως αυτό είναι κανονικότητα.

να φοβάσαι να αρρωστήσεις.
να φοβάσαι να γεράσεις.
να φοβάσαι να μιλήσεις.
να φοβάσαι ακόμα και να ονειρευτείς.

κι όποιος σηκώνει κεφάλι χαρακτηρίζεται “γραφικός”, “λαϊκιστής”, “επικίνδυνος”, “ρομαντικός”.

δηλαδή επικίνδυνος έγινε όποιος ζητά αξιοπρέπεια.

ωραίος πολιτισμός.

βλέπεις γύρω ανθρώπους κουρασμένους πριν γεράσουν.
παιδιά που μορφώθηκαν για να σερβίρουν καφέδες στους τουρίστες.
γέρους που μετράνε χάπια αντί για μέρες χαράς.
σπίτια με τηλεοράσεις ανοιχτές και ψυχές κλειστές.

και πάνω απ’ όλα μια κοινωνία που έμαθε να καταπίνει το άδικο αμάσητο.

μόνο που υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνουν όσοι κυβερνούν τον φόβο:

ο άνθρωπος αντέχει πολλά.
αλλά όχι για πάντα.

κάποτε σηκώνεται.
όχι γιατί έγινε επαναστάτης.
αλλά γιατί δεν αντέχει άλλη ταπείνωση.

κι ίσως τελικά αυτό να είναι το τελευταίο χρέος της δικής μας γενιάς:
αν εμείς χάσαμε τη ζωή μας μέσα σε δάνεια, φόβους και “κάνε υπομονή”,
τουλάχιστον να μη χαθούν κι οι νέοι.

να βρουν εκείνοι λίγη δικαιοσύνη.
λίγη αξιοπρέπεια.
λίγη αλήθεια.

γιατί ζωή χωρίς αξιοπρέπεια δεν είναι ζωή.
είναι επιβίωση με δόσεις.

«δεν πάει άλλο.
ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να πληρώνει.»

επιμύθιο

όταν μια κοινωνία φοβάται περισσότερο τη φωνή του φτωχού παρά την αλαζονεία του πλούσιου,
τότε έχει ήδη αρχίσει να σαπίζει.