iloveithaki.gr, 11/5/2026
κάποτε η πολιτική μιλούσε για όνειρα.
σήμερα μιλά μόνο για «σταθερότητα».
σταθερότητα στις αγορές.
σταθερότητα στους δείκτες.
σταθερότητα στα κέρδη των τραπεζών.
σταθερότητα για τα funds που αγοράζουν σπίτια, δάνεια και ολόκληρες ζωές.
μόνο που η κοινωνία δεν είναι χρηματιστηριακό γράφημα.
είναι άνθρωποι.
κι οι άνθρωποι στην ελλάδα του 2026 ασφυκτιούν.
νέοι άνθρωποι δουλεύουν και δεν μπορούν να νοικιάσουν σπίτι.
ζευγάρια σκέφτονται αν μπορούν να κάνουν παιδί λες και σχεδιάζουν οικονομική επένδυση.
σπίτια που χτίστηκαν με ιδρώτα μιας ζωής περνούν σε funds για ψίχουλα και μετά επιστρέφουν στον ιδιοκτήτη σαν απειλή έξωσης.
κι όλα αυτά βαφτίζονται «ανάπτυξη».
στα νησιά η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο άγρια.
τουρισμός παντού, airbnb παντού, τιμές παντού — αλλά ο εργαζόμενος δεν μπορεί να βρει ούτε δωμάτιο να μείνει.
ο νέος φεύγει.
η γη αλλάζει χέρια.
και ο τόπος αδειάζει από ανθρώπους για να γεμίσει «επενδυτικά προϊόντα».
γι’ αυτό πολλοί ξανακοιτούν σήμερα τον Alexis Tsipras.
όχι γιατί πιστεύουν σε μεσσίες.
ούτε γιατί ξέχασαν πόσο δύσκολα ήταν τα χρόνια της κρίσης.
αλλά γιατί μέσα στη σημερινή πολιτική ασφυξία θυμούνται έναν άνθρωπο που τουλάχιστον δεν έδωσε την εικόνα πολιτικού που μπήκε στην εξουσία για να πλουτίσει.
και κυρίως γιατί θυμούνται ότι τότε υπήρχε ακόμα μια κουβέντα για κοινωνία.
για προστασία πρώτης κατοικίας.
για δημόσιο συμφέρον.
για αξιοπρέπεια.
σήμερα ακούμε μόνο για «αγορές».
λες και η χώρα δεν κατοικείται από ανθρώπους αλλά από επενδυτικά χαρτοφυλάκια.
κι ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη οργή της κοινωνίας:
δεν αισθάνεται πια πολίτης.
αισθάνεται πελάτης χρεωμένος μέχρι τον λαιμό.
η κυβέρνηση μιλά συνεχώς για «σταθερότητα».
μα ποια σταθερότητα;
σταθερότητα στη φτώχεια;
σταθερότητα στην ανασφάλεια;
σταθερότητα στο να δουλεύεις μόνο για ενοίκιο, δάνειο και λογαριασμούς;
όχι.
η κοινωνία δεν ζητά άλλη «σταθερότητα».
ζητά ζωή.
ζητά να μπορεί ένας νέος να μείνει στον τόπο του.
να μπορεί να αγαπήσει χωρίς να μετρά ευρώ.
να μην φοβάται κάθε μήνα μην χάσει το σπίτι του.
να μην αισθάνεται ξένος μέσα στην ίδια του τη χώρα.
κι αν η πολιτική δεν ξαναμιλήσει γι’ αυτά,
τότε δεν θα κυβερνούν άνθρωποι.
θα κυβερνούν μόνο τα funds.
παράθεμα
«όταν μια κοινωνία δεν μπορεί να στεγάσει τα παιδιά της, δεν έχει πρόβλημα αγοράς.
έχει πρόβλημα δημοκρατίας.»
