Ένας φίλος στην Πάτρα μού είπε πως θα ήθελε να ζήσει άλλα δέκα χρόνια, από περιέργεια για το πού θα φτάσει η τεχνολογία. Την ίδια περιέργεια έχω κι εγώ. Κοιτάζω όσα συμβαίνουν και σκέφτομαι πως κάθε χρόνος μοιάζει πια με αιώνα. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα είναι ο κόσμος σε δέκα χρόνια. Ούτε η ίδια η τεχνητή νοημοσύνη.
Αυτό δεν σημαίνει πως κάθε ανακάλυψη αλλάζει αμέσως τη ζωή μας. Συχνά μεσολαβεί μεγάλη απόσταση ανάμεσα στο εργαστήριο και στο σπίτι. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν γεννήθηκε χθες: ως οργανωμένο πεδίο έρευνας μετρά από τη δεκαετία του 1950. Για πολλούς ανθρώπους, όμως, έγινε κάτι που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι ίδιοι μόλις τα σχετικά εργαλεία άρχισαν να διατίθενται ευρέως. Ο ανταγωνισμός των εταιρειών επιτάχυνε αυτή τη διαδρομή.
Στο Θιάκι αυτή η διαφορά φαίνεται καθαρά. Μια μεγάλη είδηση από την άλλη άκρη της γης μπορεί να μη μετακινήσει ούτε λεπτό την ώρα του πρωινού καφέ. Η τεχνολογία μπαίνει στη ζωή του τόπου όταν χρησιμοποιηθεί πραγματικά: όταν ένα έγγραφο βγαίνει χωρίς ταξίδι, όταν κάποιος μπορεί να επικοινωνήσει με μια υπηρεσία από το νησί, όταν μια εργασία γίνεται πιο εύκολη. Ήδη υπάρχουν κρατικές υπηρεσίες που προσφέρουν εξ αποστάσεως εξυπηρέτηση· το αν λύνουν τη συγκεκριμένη υπόθεση που έχει μπροστά του ο καθένας είναι άλλο ζήτημα.
Υπάρχουν, βέβαια, και ανάγκες που δεν χωρούν στην οθόνη. Μια ψηφιακή αίτηση μπορεί να γλιτώσει μια μετακίνηση σε υπηρεσία. Δεν μπορεί να κάνει την αιμοκάθαρση στο σπίτι ούτε να ξεκουράσει τον άνθρωπο που πρέπει να ταξιδέψει για θεραπεία. Η τηλεϊατρική μπορεί να βοηθήσει στην πρόσβαση σε ορισμένες υπηρεσίες υγείας, αλλά χρειάζεται πραγματική οργάνωση και δεν αντικαθιστά κάθε εξέταση ή θεραπεία.
Γι’ αυτό δεν έχει νόημα να ρωτάμε γενικά αν το Θιάκι «ακολουθεί την πρόοδο». Οι άνθρωποί του δεν έχουν υποχρέωση να ενθουσιάζονται με κάθε καινούργια εφαρμογή. Έχουν δικαίωμα να ρωτούν: λειτουργεί; Είναι προσιτή και στον ηλικιωμένο; Ποιος τον βοηθά όταν κολλήσει; Του γλιτώνει χρόνο και χρήμα ή του φορτώνει άλλη μια δυσκολία;
Αγαπώ τη ζωή στο Θιάκι και θέλω να δω τις αλλαγές που έρχονται. Αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Η περιέργεια με σπρώχνει να κοιτάζω μακριά· η ζωή στο νησί με μαθαίνει να εξετάζω τι έφτασε πραγματικά ως εδώ.
Το μέλλον μπορεί να ανακοινώνεται σήμερα. Στο Θιάκι θα ξέρουμε πως ήρθε όταν το δούμε να δουλεύει.
— δδμανιάς
