ελλάδα: οίκος ανοχής σε έρημη πολιτεία

πίτσες, μπάσκετ, νοσοκομεία, σχολεία και τουρκολιβυκό μνημόνιο. οι υποθέσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ η κυβέρνηση μιλά για επιτυχίες.

23 οκτωβρίου 2026

Σήμερα ο Τάσος Παππάς, στην Εφημερίδα των Συντακτών, αναρωτιέται ειρωνικά: «Αυτοί οι ανθέλληνες δεν έχουν κουραστεί να μας συκοφαντούν;».

Μας συζητούν στην Ευρώπη για τα σκάνδαλα και τις αδυναμίες μας. Μήπως λοιπόν φταίνε όσοι τα αποκαλύπτουν και όχι όσοι ευθύνονται;

Η ειρωνεία είναι πικρή. Γιατί σχεδόν κάθε μέρα εμφανίζεται μια καινούργια υπόθεση που προκαλεί αγανάκτηση.

Και την ίδια ώρα ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, επιτυχίες και μια Ελλάδα που προοδεύει.

Ποια Ελλάδα; Αυτή που βλέπουν οι κυβερνώντες ή αυτή που ζουν οι πολίτες;

πίτσες: εκατομμύρια που ερευνώνται

Η Οικονομική Αστυνομία ερευνά υπόθεση μεγάλης αλυσίδας πιτσαριών για φερόμενη φοροδιαφυγή που, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία της έρευνας, μπορεί να φτάνει τα 25 εκατομμύρια ευρώ.

Πληρωμένες παραγγελίες φέρονται να εμφανίζονταν στο σύστημα ως δωρεάν κεράσματα, ώστε να αποκρύπτονται έσοδα και να μην αποδίδεται ο αναλογών ΦΠΑ.

Η υπόθεση ερευνάται. Οι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να θεωρηθούν ένοχοι πριν από δικαστική κρίση.

Αλλά το ερώτημα παραμένει: πώς μπορεί ένας τέτοιος φερόμενος μηχανισμός να λειτουργεί επί χρόνια χωρίς να εντοπίζεται νωρίτερα;

Πηγή: ΕΡΤ – Η υπόθεση με τις «κερασμένες» πίτσες, 23/10/2026

μπάσκετ: όταν αμφισβητείται ακόμη και το αποτέλεσμα του αγώνα

Στο ελληνικό μπάσκετ, εισαγγελική έρευνα για καταγγελίες χειραγώγησης αγώνων και δωροδοκιών οδήγησε στην έκδοση έξι ενταλμάτων σύλληψης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΕΡΤ, η έρευνα αφορά στελέχη της καλαθοσφαίρισης και εξετάζει στοιχεία για αγώνες διαφόρων κατηγοριών.

Οι κατηγορίες πρέπει να αποδειχθούν στη Δικαιοσύνη. Οι κατηγορούμενοι έχουν το τεκμήριο αθωότητας.

Όμως η ίδια η ύπαρξη μιας τόσο σοβαρής έρευνας πλήττει την εμπιστοσύνη στον αθλητισμό.

Αν ο φίλαθλος αρχίσει να αμφιβάλλει ακόμη και για το αποτέλεσμα του αγώνα, τι απομένει από τον αθλητισμό;

Πηγή: ΕΡΤ – Εισαγγελική έρευνα για καταγγελίες στημένων αγώνων, 21/10/2026

υγεία: οι ασθενείς δεν μπορούν να περιμένουν

Στις 16 Οκτωβρίου η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας κατήγγειλε προβλήματα στην προμήθεια και διαχείριση αίματος, μετά από αλλαγές στο πληροφοριακό σύστημα του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας.

Σύμφωνα με τους νοσοκομειακούς γιατρούς, οι δυσλειτουργίες προκάλεσαν καθυστερήσεις σε προγραμματισμένα χειρουργεία. Το υπουργείο Υγείας αμφισβήτησε πλευρές των καταγγελιών.

Ποιος έχει δίκιο; Χρειάζεται πλήρης ενημέρωση και έλεγχος.

Γιατί για έναν άνθρωπο που περιμένει να χειρουργηθεί, το πρόβλημα δεν είναι πολιτική αντιπαράθεση. Είναι η ίδια του η υγεία.

Τα νοσοκομεία χρειάζονται προσωπικό, οργάνωση και ασφαλή λειτουργία. Όχι διαρκείς καβγάδες για το ποιος φταίει.

Πηγή: HealthReport – Οι καταγγελίες των νοσοκομειακών γιατρών, 16/10/2026

παιδεία: τα παιδιά ζητούν τα αυτονόητα

Στις 21 Οκτωβρίου οι μαθητές προχώρησαν σε κινητοποιήσεις, διαμαρτυρόμενοι για ελλείψεις στα σχολεία, προβλήματα στις κτιριακές εγκαταστάσεις και αλλαγές στην εκπαίδευση.

Δεν σημαίνει ότι κάθε αίτημα είναι αυτομάτως σωστό. Σημαίνει όμως ότι η πολιτεία οφείλει να ακούσει τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς και να απαντήσει με στοιχεία.

Πώς γίνεται να μιλάμε για το σχολείο του μέλλοντος, όταν υπάρχουν ακόμη προβλήματα στο σχολείο του σήμερα;

Η παιδεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το μέλλον της χώρας.

Πηγή: ESOS – Μαθητικές κινητοποιήσεις και συλλαλητήριο, 20/10/2026

τουρκολιβυκό μνημόνιο: ποιος εξηγεί τη νέα εξέλιξη;

Στις 20 Οκτωβρίου η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 για τις θαλάσσιες ζώνες.

Πρόκειται για σοβαρή δυσμενή διπλωματική εξέλιξη, καθώς η συγκεκριμένη λιβυκή πλευρά είχε προηγουμένως απορρίψει τη συμφωνία.

Η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε, χαρακτηρίζοντας το μνημόνιο παράνομο και άκυρο. Η έγκριση από τη λιβυκή Βουλή δεν σημαίνει ότι το μνημόνιο αποκτά αυτομάτως ισχύ έναντι της Ελλάδας.

Αλλά υπάρχει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν μπορεί να αποφευχθεί:

Πώς άλλαξε η στάση της Ανατολικής Λιβύης και τι σκοπεύει να κάνει τώρα η ελληνική διπλωματία;

Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις δηλώσεις. Κρίνεται και από τις εξελίξεις.

Πηγή: Το Βήμα – Η αντίδραση του ελληνικού ΥΠΕΞ, 20/10/2026

και ο λογαριασμός στον πολίτη

Ο εργαζόμενος μετρά τον μισθό του. Ο συνταξιούχος υπολογίζει τι θα του μείνει μετά τους λογαριασμούς. Ο νέος ψάχνει δουλειά και σπίτι. Ο ασθενής περιμένει την εξέτασή του.

Και κάθε μέρα ακούει για εκατομμύρια, δικαστικές έρευνες, καταγγελίες και προβλήματα στις δημόσιες υπηρεσίες.

Δεν είναι όλες αυτές οι υποθέσεις ίδιες. Η φοροδιαφυγή ιδιωτών δεν αποδεικνύει κυβερνητική διαφθορά. Οι καταγγελίες δεν ισοδυναμούν με καταδίκες. Και μια δυσμενής διπλωματική εξέλιξη δεν είναι ποινικό σκάνδαλο.

Υπάρχει όμως ένα κοινό πολιτικό ερώτημα: λειτουργούν οι έλεγχοι, προστατεύεται ο πολίτης και αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης και οφείλει να δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις για τις δικές της αποφάσεις και παραλείψεις.

Δεν γίνεται να διεκδικεί όλες τις επιτυχίες και να αποποιείται κάθε πολιτική ευθύνη για τις αποτυχίες.

πρέπει να φύγουν τώρα

Η Ελλάδα δεν είναι οίκος ανοχής. Είναι μια χώρα με ανθρώπους που δουλεύουν, αγωνίζονται και ζητούν να ζουν με αξιοπρέπεια.

Αλλά όταν η ανοχή στην αδιαφάνεια, στις ανεπάρκειες και στην πολιτική αλαζονεία γίνεται συνήθεια, τότε η ίδια η δημοκρατία πληγώνεται.

Κατά τη δική μας πολιτική κρίση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει εξαντλήσει την αξιοπιστία της. Πρέπει να φύγει, μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες, και να αποφασίσει ο λαός για το μέλλον του.

Γιατί η χώρα δεν χρειάζεται άλλη ωραιοποίηση της πραγματικότητας.

Χρειάζεται δικαιοσύνη, έλεγχο, λογοδοσία και σεβασμό στον άνθρωπο.

Και, επιτέλους, να πάψει ο λαός να πληρώνει τον λογαριασμό για όσα δεν αποφάσισε ο ίδιος.

— δδμανιάς

---

Το «La casa di Irene» μάς ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, σε ένα σπίτι γεμάτο μυστικά, επιθυμίες και ανθρώπινες αδυναμίες.

Στη δική μας αλληγορία, όμως, ο οίκος ανοχής δεν πουλάει έρωτα. Μοιράζει προνόμια, εξουσία και δημόσιο χρήμα.

Και η μεγάλη διαφορά; Στο σπίτι της Ειρήνης οι πελάτες πλήρωναν για να μπουν. Στον δικό μας οίκο ανοχής μπαίνουν για να πληρωθούν. Κι ο λογαριασμός έρχεται πάντα στον λαό.