03.01.2018, 16:17 | εφσυν
Κάποτε ο Σοπενχάουερ είπε πως ό,τι έχουμε μέσα μας, ο βαθύς εαυτός, αυτό που είναι πάντα μαζί μας σε μοναξιά και σε συντροφιά, δεν μπορεί κανείς να μας το στερήσει. Καμία δύναμη, καμία εξουσία. Αυτό πρέπει να φροντίσουμε να μη χαθεί.
Κάθε χρονιά που κλείνει και κάθε χρονιά που ανοίγει μπαίνουμε όλοι σε μια κατάσταση απολογισμού. Ο χρόνος φέρνει αλλαγές ακόμα και σ’ αυτόν τον βαθύτερο εαυτό.
Προσπαθούμε να αποκτήσουμε κάτι και εν τω μεταξύ τα χρόνια περνούν, κλέβοντας σιωπηρά τις δυνάμεις μας κατά τη διαδρομή της απόκτησης του στόχου.
Κάτι τέτοιο να είχε άραγε ο Ομηρος στο μυαλό του όταν έγραφε στην «Οδύσσεια» «έτσι κι αλλιώς αλλάζει ο νους του ανθρώπου που σέρνεται σ’ αυτή τη γη, ανάλογα του πώς μέρα με τη μέρα αλλάζει τη ζωή του…»;
Η μεγαλύτερη από τις οδύνες του σύγχρονου ανθρώπου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, είναι η δυσαρέσκεια για τον ίδιο του τον εαυτό.
Συχνά-πυκνά κυκλοφορούμε στις πόλεις μας σαν άγρια ζώα σε αιχμαλωσία, πίσω από τα κάγκελα ενός κόσμου απ’ όπου δεν μπορούμε να αποδράσουμε.
Ακούμε, πού και πού, τις κραυγές των άλλων (και τις δικές μας) ανάμεσα στον δυνατό θόρυβο της καθημερινότητας, στους δρόμους της πόλης που περπατάμε κάθε μέρα. Αισθανόμαστε όμως ανήμποροι να βοηθήσουμε.
Είχα τη χαρά να γνωρίσω δυο σημαντικούς ανθρώπους πριν κλείσει ο χρόνος. Τον γιατρό Γιώργο Βήχα, εμπνευστή του «Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού», και τον Κώστα Πολυχρονόπουλο, που είναι ο πρωτεργάτης της «Κοινωνικής Κουζίνας, Ο Αλλος Ανθρωπος».
Ηταν μια βραδιά που τους αφιέρωσε στη «Σφίγγα» η Λίνα Νικολακοπούλου και η Αλεξάνδρα Χριστακάκη.
Δυο σεμνοί άνθρωποι, βοήθησαν και βοηθούν χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα χωρίς να πάρουν βοήθεια από «δυνάμεις» που δεν ήθελαν να τους βοηθήσουν αλλά να προβληθούν. Δεν έφτιαξαν ΜΚΟ.
Εκατοντάδες Ελληνες συστρατεύτηκαν μαζί τους για να βρουν διέξοδο κι ελπίδα όλοι όσοι έχουν ανάγκη φάρμακα, φαγητό, στέγη.
Ο Γιώργος Βήχας και ο Κώστας Πολυχρονόπουλος κατάλαβαν πως δεν είναι δυνατόν να παραμένουν άπραγοι περιμένοντας «να κάνει το κράτος κάτι».
Τους είδα σαν υπαρκτούς «Αϊ-Βασίληδες» που δεν έρχονται μόνο την Πρωτοχρονιά. Δουλεύουν αγόγγυστα όλον τον χρόνο για να φέρουν το χαμόγελο στα χείλη παιδιών και μεγάλων.
Γεννηθήκαμε όλοι στην «Αρκαδία», ερχόμαστε στη ζωή γεμάτοι απαιτήσεις για ευδαιμονία και αγαθά έως ότου η «μοίρα» σε μια απότομη στροφή μάς δείξει πως μπορούμε όλοι να βρεθούμε σ’ αυτό που ονομάζουμε «δύσκολη θέση».
«Το καλύτερο φάρμακο για την ψυχή είναι εκείνο που σπάει τα οδυνηρά δεσμά που σφίγγουν την καρδιά».
Ας σπάσουμε τα δεσμά της απομόνωσης, ας ακούσουμε καλύτερα όσους μας έχουν ανάγκη, μέσα στους καταιγιστικούς θορύβους της καθημερινότητας. Ισως έτσι νιώσουμε καλύτερα και με τον «παλιόφιλό» μας, τον έσω εαυτό…
