Σαν ακυβέρνητο καράβι, η Ν.Δ. παραπαίει ανάμεσα στον χουντοφασισμό και τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό τύπου ΔΝΤ. Να δούμε πόσο μακριά θα πάει έτσι.
Όλες τις προηγούμενες ημέρες, η Νέα Δημοκρατία έδειχνε να είναι μια χαρά με τη φασιστική καμπάνια στα σχολεία. Η γραμμή της ήταν ενθαρρυντική. Ακροδεξιούς δεν έβλεπε πουθενά εκεί που τους έβλεπε όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Αντίθετα, προσέγγιζε το θέμα με την κλασική υποκριτική γραμμή “μη χαρίσουμε τα παιδιά στους ακροδεξιούς”, “δεν υποκινούνται, ενεργούν αυθόρμητα”, “όποιος είναι κατά των Πρεσπών δεν είναι ακροδεξιός, είναι πατριώτης”.
Είναι προφανές ότι η ιδέα ενός μαζικού μαθητικού κινήματος εναντίον της κυβέρνησης, με πρωτοβουλία της οργανωμένης Ακροδεξιάς, της φαινόταν ιδιαίτερα ελκυστική. Στο πλαίσιο αυτό, οι ακροδεξιοί του κόμματος Βορίδης, Γεωργιάδης κ.λπ. αλλά και οι κατάπτυστοι της ΔΑΚΕ Εκπαιδευτικών όλες αυτές τις ημέρες ξεσάλωσαν. Ενώ το περιβάλλον του Μητσοτάκη σιωπούσε, αφήνοντας χώρο σε “όλα τα λουλούδια να ανθίσουν”.
Χθες, όμως, η Νέα Δημοκρατία κατάλαβε ότι το κίνημα των ακροδεξιών καταλήψεων είναι περιθωριακό και δεν έχει να της προσφέρει τίποτα περισσότερο από ναζιστικούς χαιρετισμούς, έκτροπα και την εσωτερική γκρίνια των καραμανλικών. Και επιπλέον κατάλαβε ότι οι χειρισμοί αυτοί απομακρύνουν τον μεσαίο χώρο, ενώ την εκθέτουν και στον κίνδυνο μιας κανονικής εκλογικής λεηλασίας από τα ακροδεξιά.
Έτσι βγήκε να μαζέψει την κατάσταση. Εκ των υστέρων, σεμνά και ντροπαλά, προσπάθησε να οριοθετηθεί από τα φασιστοειδή που υποβλέπουν την εκλογική της βάση, κρατώντας φυσικά τις ισορροπίες και αποφεύγοντας να καταδικάσει τις συνεχείς ακροδεξιές εκτροπές των στελεχών της. Κι αυτά μέσω “ανώνυμων κύκλων” για να μην παρεξηγηθούν οι “σκληροί”. Ολίγη διαφοροποίηση.
Σαν ακυβέρνητο καράβι, η Ν.Δ. παραπαίει ανάμεσα στον χουντοφασισμό και τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό τύπου ΔΝΤ. Να δούμε πόσο μακριά θα πάει έτσι.
